markadehcharmahal

هاي استبداد زده و فقر زده را مطالعه کني و با سرگذشت انسان هاي بزرگ و فرهيخته مقايسه نمايي به اين نظر من بهتر واقف خواهيد شد.

- من سواد و اطلاعاتم کم هست ولي مي بينم که مردم به ظواهر هر چيز بيشتر اهميت مي دهند تا اصل ها.

- چرا؟ حتما در خودشان يک نيازي مي بينند؟

- فکر مي کنم چون نتوانسته ايم دانايي را در جامعه مان ارزشمندکنيم به عمق و ارزش واقعي آن هم پي نبرده ايم از نظر شخصي کمبود داريم دنبال چيزهايي مي رويم که براي مان ملموس هست و مي توانيم به آساني به آن دست يابيم و بگوييم من اين را دارم.

- کمبود دانايي وکمبود شخصيت همه جا يکي نمي تواند باشد؟ و دانايي هم صرف داشتن تحصيلات نيست؟

- من کمبود شخصيت را اين گونه مي دانم، هرگاه فردي يا کسي احساس ارزشمندي و مفيد بودن از خود نداشته باشد اوکمبود شخصيت دارد.

- بياييم بحث را اينگونه ادامه دهيم آيا به نظر شما در جامعه روستايي ما يک دختر حقوق و ارزش برابر با يک پسر دارد؟

- نه، تا آنجاييکه من شناخت دارم دختر و پسر در ديد و نظر و بينش مردمان ما داراي حقوق و ارزش يکسان نيستند به همين خاطر است که ما پايين تر بودن دختر را با جهيزيه پر مي کنيم.

- من هم نظر دوست مان را قبول دارم و بر اين باورم که نگاه تفاوت آميز به پسر و دختر در جامعه ي ما ريشه عميق تاريخي و فرهنگي دارد و با جو فرهنگي حاضر هم بعيد به نظر مي رسد که بتوانيم تاثيري روي اين ديدگاه بگذاريم.

- شما به عنوان يک جوان حاضر در جلسه اگر فردا صبح بخواهي به خواستگاري دختري بروي معيار انتخابت چيست؟ و در سر راه خود چه مشکلي مي بيني؟

- بي شک اول صداقت او برايم مهم است و بعد زيبايي و ديگر خصوصيات. مشکلات سر راهم اين است که خواهد گفت: بايد خانه داشته باشي، ماشين داشته باشي، پول و زمين هم داشته باشي. که من هم الحمد الله هيچ کدامش را ندارم. آنگاه احساس شکست خواهم کرد و عقب نشيني مي کنم تا به سن 30 -40 برسم که نمي دانم تا آن وقت بتوانم اين وسايل را فراهم کنم يا خير.

- حالا بهتر بود الحمد اللهش رانمي گفتي. خوب فکر مي کني چرا يک دختر اين انتظارات را از همسر آينده اش دارد؟

- قطعا دختر خودش اين حرف ها را نمي زند بلکه پدر و يا مادرش اينها را ميگويد.

- فکر مي کني اگر پدر و مادري دخترشان را آزاد بگذارند که خود تصميم بگيرد دختر اين شرايط را بازگو نمي کند؟

- من اينگونه فکر مي کنم.

- شما چه مقدار شناخت از دختران داري که ان گونه فکر مي کني؟

- چند دختر نظرشان را اين گونه گفته اند. در روستاي ما هيچ پدر و مادري چنين اجازه اي به دخترش نمي دهد که دختر شخصا بتواند ابراز وجود کند بلکه خودشان تصميم ها را مي گيرند و دخترشان را با شرايط خودشان شوهر مي دهند و اين دختر، بچه مي زايد و بزرگش مي کند دوباره خودش همان روش پدر و مادرش را در باره فرزندش بکار مي کيرد يعني اين فرهنگ و بينش مرتب باز توليد و تکرار مي شود.

- شما به عنوان يک پسر جوان فکر مي کنيد چه کار بايد کرد تا از اين وضعيت نا مطلوب بيرون بياييم؟

- نمي دانم. ولي اين را باور دارم که اگر پسر و دختري به يکديگر علاقه مند باشند و يکديگر را دوست داشته باشند و همدل باشند بهتر مي توانند موفق شوند تا بخاطر خانه و ماشين و پول ازدواج کنند.

- به نظر شما جوان جلسه، علاقه بين يک پسر و دختر چگونه بايد شکل بگيرد؟

- بايد بتوان رفت و آمد کرد وگفتگو نمود.

- من مي خواهم شکل گيري انتخاب يک دختر در بين جوانان روستاي مان را بيان کنم نخست ديدن در کوچه، خيابان و يا عروسي ها صورت مي گيرد و مورد پسند پسر مي شود سپس گفتگو با تلفن و يا حضوري در کوچه و خيابان انجام مي گيرد و اخيرا اينترنت هم به کمک آمده است. موضوعي ديگر را که بد نيست ياد آوري کنم. اکنون از هر پسر روستا که بپرسي؛ اولين چيزي که باعث شد آن دختر را انتخاب کردي چه هست؟ خواهد گفت صداقت. ولي من با قاطعيت مي گويم که دروغ است. بدون شک براي همه اولين معيار زيبايي است. اين را به خاطر تظاهر به رعايت شرم و حيا مي گويند يعني از همان بچگي در خانواده مي آموزيم تظاهر به خوب بودن بکنيم. از همان بچگي به ما مي آموزند هيچگاه خود واقعي مان نباشيم وآن گونه هستيم خود را معرفي نکنيم. مي دانيم صداقت يک کيفيت است وکيفيت را نمي شود با يک ديد زدن چند لحظه اي دزدکي فهميد با چند کلمه حرف زدن با ترس و لرز دريافت بلکه بايد نشست و برخاست ها باشد داد و ستد ها باشد گفتگوها باشد رفت و آمد ها باشد تا رفتار ها با گفتار ها مقايسه گردد آنگاه شايد بتوان گفت فلاني قدري صداقت دارد. چون مي دانيم لحظاتي که يک پسر و دختر براي آشنايي بتوانند با هم باشند و گفتگو کنند ناچيز است، دزدکي است، دور از چشم پدر و مادر و ديگران است، توام با دلهره و ترس است، در آن لحظات آرامشي وجود ندارد که دختري و يا پسري بخواهد خود واقعي اش را بنماياند. از خود پسر يا دختر هم که بپرسي قطعا خواهد گفت من صداقت دارم هيچگاه کسي نمي گويد صداقت ندارم. پس اولين معيار پسنديدن زيبايي و جذابيت است و درست هم هست و بايد هم همين گونه باشد و جوان روستاي ما بايد بياموزد که دروغ نگويد، دروغ گويي زشت و پليد است هرچند براي شرم و حيا باشد، خودش را فريب ندهد و راست و پوست کنده بگويد از نظر من زيبا ترين دختر روستا فلاني است که من پسنديده ام. و اين حق يک جوان هم هست.

- من نظر دوست مان را قبول دارم ما از کودکي مي آموزيم که چند شخصيتي باشيم با قدري مطالعه اجتماعي که من دارم دريافته ام که در جامعه هاي ديگر جهان دروغ هست ولي قطعا ريا و تظاهر به شدتي که ما داريم نيست. ما ايراني ها استاد تظاهر هستيم. خوب، مي دانيم لابلاي تظاهر دروغ هم نهفته است. به اين مثال توجه کنيد. اکنون موقع انتخابات مجلس است همه ي کانديدها دليل کانديد شدن خود را اينگونه بيان مي کنند: « احساس وظيفه کردم، درخواست و فشار دوستان بود، چند تن از علما نامه نوشتند و در خواست کردندکه کانديد شوم» هيچ يک نمي گويد من خودم تصميم گرفتم، دلم مي خواهد توي مجلس بروم، دلم مي خواهد آدم مهمي باشم. من بر اين باورم که ما حتا با نزديک ترين آدم به خودمان که زنمان باشد رو راست نيستيم مثلا مطمئن هستم که همين کانديد هاي مجلس به زنشان هم نمي گويند من تصميم گرفتم توي مجلس بروم. پس مي خواهم نتيجه بگيرم مردماني هستيم متظاهر. ناگزير دروغ هم لابلاي تظاهر يافت مي شود. بنابر اين در چنين جامعه اي شناخت مشکل هست شناخت ها از يکديگر سطحي اند اين روند در همه ي سطوح زندگي ما ساري و جاري است که خود نتيجه يک فرهنگ استبدادي است حال با اين فرهنگ چگونه يک پسر و دختر که چند لحظه دزدکي با هم گفتگو مي نمايند مي توانند به صداقت يکديگر پي ببرند؟

- شما جوان بگو ببينيم به نظر تو اولين معيار انتخاب دختر توسط يک پسر، امروز در جامعه ما چيست؟

- من فکر مي کنم زيبايي و جذابيت است.

- بدون شک زيبايي بايد بايد شرط اول باشد اگر دختري و يا پسري گفت من

 زيبايي را دوست ندارم يا دروغ مي گويد و يا بيمار است. علاقه مندي و دوست

داشتن يکديگر لازمه زندگي زناشويي است حال پرسش اين است که چگونه ما مي توانيم به مرحله دوست داشتن برسيم؟ ببينيد ايجاد علاقه و دوست داشتن و سر انجام، عشق، يک فرآيندي دارد اگر آن فرآيند درست طي شود ما مي توانيم به يک عشق واقعي دست يابيم وگرنه دوستي و عشق ما سطحي خواهد بود. براي رسيدن به عشق عميق نخست بايد ظاهر و يا همان زيبايي جسمي را ديد و پسنديد بعد با يک ديگر گفتگو کرد، رفت و آمد نمود،  تا با خصوصيات اخلاقي و رفتاري يکديگر آشنايي پيدا کرد در حين گفتگو و رفت و آمد اگر خواست ها، آرزوها، آرمان ها، علايق و ارزش هاي دختر و پسر مشابهت زيادي با هم داشت علاقه ها بيشتر و تبديل به دوستي مي گردد و تداوم دوستي ايجاد عشق مي کند حال مي پرسم آيا چنين امکاني براي پسر و دختران روستا هست؟ و آيا در بين پسران و دختران روستا چنين بينشي و فرهنگي وجود دارد؟  

- نه اين گونه نيست بيشتر ديدن ها دزدکي است آن لحظه ها هم که آشکار است بيشتر صحبت ها و رفتار ها رسمي است تا واقعي.

- ببينيد عشق يعني علاقه مندي شديد و عميق دو نفر به يکديگر که پس از شناخت و درک يکديگر مي تواند اتفاق بيفتد. و دختر و پسر به اين نتيجه رسيده باشند که اين دونفر براي همديگر آفريده شده اند. بنا بر اين با هم بودنشان خالي از رنج و سر شار از لذت و خوشنودي خواهد بود به اين مرحله گفته مي شود عشق. و دو نفر را عاشق مي نامند. عاشقان و دلدادگان روستاي ما چه مقدار با اين فرآيند آشنايي دارند؟

- نه چنين فرآيندي در بين جوانان روستاي ما طي نمي شود. دختران و پسران روستاي ما در ارتباط با عشق و عاشقي خيلي تحت تاثير فيلم هاي ايراني و هندي اند. مدل انتخاب و رفتار هاي بعد از آن، رفتار هنر پيشه هاي اين فيلم ها هستند. مثلا دختر و پسري از خيابان عبور مي کنند يک لحظه نگاه ها به هم مي افتد و احتمالا لبخندکي، اين مي شود آغاز آشنايي آنگاه نگاه ها تداوم مي يابد و تعقيب مي شود و منجر به ازدواج مي گردد. نه شناخت درستي وجود دارد نه کسي به اين مقوله ها مي انديشد و نه کسي آنها را لازم و ضروري مي داند. دقيقا همانند هنر پيشه هاي فيلم ها خود را تيپ مي کنند و در مقابل هم ژست مي گيرند و رفتارهايي همانند قهرمانان از خود بروز مي دهند. در باره تشريفات ازدواج هم نظرم را مي گويم دليل اينکه دختران امروز مي خواهند مهريه بالا و جهيزيه کلان داشته باشند اين است که پدران و مادران شخصيت دختر بچه خود را اينقدر لگد کوب کرده اند که احساس کمبود شخصيت مي کنند و مي خواهند بدين طريق جبران آن کمبود ها را بنمايند. فقط در تشريفات ازدواج نيست که به پول وکالا انديشيده مي شود. در هر خانواده اي ممکن است فرزندي به سمت دلالي و پول در آوردن از اين طريق روي بياورد روز هاي نخست پدر قدري فرزند خود را نصيحت مي کند که مواظب حرام و حلال باشد. قدري که پسر به پول دست يافت و مقداري از اين پول را به درون خانواده تزريق نمود مي بيني اين پسر عزيز دردانه و محبوب پدر و مادرمي شود ديگر از آن نصيحت ها هم که حرام و حلال نکني هم خبري نيست و ورد زبان پدر و مادر مي گردد. چرا؟ چون پول دارد. و همه مان مي دانيم پول در آوردن از روش دلالي لازمه اش دروغ گفتن و حرام و حلال کردن است.

- من مي خواهم از ديدي ديگر به قضيه ازدواج بنگرم ببينيد امروز دختران قرباني تصميمات نادرست پدران و مادران شان مي شوند چرا؟ چون به علت زود شوهر دادن دوره نوجواني از زندگي شان حذف مي شود يعني دختران ما تجربه دوره نوجواني 13تا21 سال را طي نمي کند و مي دانيم عشق در پايان اين دوره بايد آغاز و شکل بگيرد. ناگزير ممکن است عشق بعد از ازدواج اتفاق افتد و ممکن است هم هيچ اتفاق نيفتد آنگاه ما زياد شنيده ايم که گفته مي شود يک عمر سوختم و ساختم.

- من يک مقاله اي نوشته ام که هنوز کامل نشده است و عنوانش هم هست اگر من يک دختر بودم. متاسفانه ديد ما مردان نسبت به زنان ديدي مالکانه است و نمي گذاريم در باره خودشان تصميم بگيرند ما آنها را شوهرشان مي دهيم به مدرسه مي فرستيم و يا نمي فرستيم برايشان تعيين تکليف مي کنيم. من هم همانند دوست مان فکر ميکنم نياز است قدري در رابطه با مسائل و مشکلات دوران بلوغ جوانان صحبت شود.

- ببينيد دوستان من نياز به آموزش مسائل و مشکلات دوران بلوغ را لمس مي کنم و به مفيد و ضروري بودن آن هم باور دارم ولي اين مسائل چون به صورت تابو در جامعه ي ما مطرح است و ما نمي توانيم در باره آنها چيزي بنويسيم چرا وقت مان را صرف کنيم؟

- من دوسه تا سفر به خارج ازکشور رفته ام در آنجا تمام وقت و حواسم بررسي رفتار مردمان بوده به علاوه وقتي گردشگران خارجي را در اصفهان مي بينم با دقت رفتارهاي شان را زير نظر مي گيرم آنگاه آن رفتارها را با خودمان مقايسه مي نمايم مي بينم تفاوت بسيار است. مثال کوچکي مي زنم و مي گذرم مثلا در خيابان هاي کشورهاي ديگر زنان باحجاب و بي حجاب تردد مي کردند و براي مردم انگار نه انگار که چنين موجوداتي از آنجا عبور مي کنند حالادلم مي خواست يکي از همان زنان از خيابان هاي ما عبور کند اولا همه به تماشايش مي ايستند بعد ماشين ها برايش بوق خواهند زد و عده اي هم ممکن است شوت  بزنند و يا ... مدتي است. روي رفتارهاي مان که وقت دعوا و ناراحتي از خودمان بروز مي دهيم مي انديشم مثلا وقتي با هم بد هستيم به يک ديگر اين حرف ها را ميزنيم بيني ات بزرگ است،( برو دماغ گنده)  قدت دراز( دراز بي عقل)  و يا کوتاه ( برو با اين قد يک وجبي ات ) است، پدرت نان نداشت( صبح تا شب بابات گشنه بود )  وکتش هم پاره بود، مادرت کفش نداشت و... وقتي دقت کنيم هيچ يک از اين حرف ها مربوط به عمل کرد و تصميم و اراده آن طرف که مورد خطاب قرار گرفته نمي شود و در ايجادش دخالتي نداشته است آدم حيران مي ماند که چرا گفته مي شود؟ اين ها را روزانه در همين روستاي خودمان به يکديگر مي گوييم و يک سنت نا پسند است. گفته شد رعايت تشريفات وسخت گيري هاي ازدواج بخاطر ترس از داوري مردم است مي خواهم چيزي اضافه کنم که اين داوري ها و قضاوت ها هم خيلي زود فراموش مي شود مي بيني موضوعي يکي دو ماه سر زبان مي افتد و يکي دو سال بعد هيچ اثري از آن در ذهن ها باقي نمانده بدين جهت نبايد اين قدر نيرو و انرژي و وقت مان را در اين باره صرف کنيم مگر اين که بگوييم وسعت ديد مان لحظه اي و کم وسعت است.

- ما مردان را طوري در جامعه پرورانده اند و پرورانده شده ايم که هنگام مواجه با زنان به گونه اي برخورد مي کنيم که اگر کسي نداند فکر مي کند خواجه ايم ولي مي خواهم بگويم اگر آب باشد همه مان شناگران ماهريم.

- جوانان ما که ازدواج مي کنند در حقيقت يک ريسک مي کنند چون هيچ شناختي از هم ندارند حال ممکن است بعد از ازدواج نکات قوتي در يکديگر بيابند و به يکديگر علاقه مند شوند و ممکن است هم نه. که بايد بسوزند و بسازند متاسفانه ما مردان کمتر حقوق انساني زنان را رعايت مي کنيم و اغلب با ديد يک انسان متساوي الحقوق با خودمان، به زن مان نمي نگريم وکمتر به اين فکر مي کنيم که اين زن قبل از اين که زن من گردد يک انسان همانند من بوده است يعني انسانيت او مقدم بر زن من بودن است و ما دو نفر مکمل يک ديگريم نه مالک و مملوک يکديگر. من در زندگي ام خيلي دوست دارم خانمم شخصيت مستقل داشته باشد و باز خيلي دوست دارم خانمم همانند من که اکنون آمده ام در اين جمع و با دوستان بحث و گفتگو مي کنيم آن هم اين توانايي را داشته باشد که در ميان جمع دوستان و يا ديگر خانم هاي روستا جلسات بحث وگفتگوهاي علمي و استدلالي در رابطه با مسائل اجتماعي علوم و اخلاق و ... داشته باشند. هيچ دوست ندارم خانمم همانند ديگر زنان، در اجتماعات زنان صحبت از چند تا پيراهن و النگو و يا جهيزيه دختر فلان و يا بهمان کند. ولي متاسفانه در جامعه روستايي ما چنين جوي وجود ندارد و من بر اين باورم که از اين بابت زيان مي بينيم. واقعيت اين هست که ازدواج ها در روستاي ما الله بختکي صورت مي گيرد و حال بعد از ازدواج ممکن است سازگاري بوجود بيايد و يانه ناگزير باشند بقول پدران و مادران مان بسوزند و بسازند. من نمي دانم شما به عمق سوختن و ساختن پي برده ايد؟ در چنين خانوادهايي ستم بزرگي به فرزندان مي شود و نتيجه اش چند تا بچه ناسالم و با اختلالات رواني تحويل جامعه داده مي شود اگر کمي دقت کنيم از اينگونه آدم ها در جامعه مان مي توانيم ببينيم. يک پرسش در اينجا مطرح است وآن اين استکه ازدواج هايي که بدون شناخت انجام شده حالا آيا مي توان کاري انجام داد که بتوانيم هم زن خانه هم مرد خانه باهم خوب تر و سالم تر زندگي کنند؟ و هم بچه هايشان کمتر آسيب ببينند؟ به نظر من راه هاي زيادي است که بتوانيم آن نارسايي گذشته را ترميم نماييم و ما که در جامعه مان پذيرفته ايم بايد حرف زد و مشکلات را گفت وظيفه داريم در حد توان خودمان اطلاعات بدهيم. من فکر مي کنم در وحله اول ما مردان بايد بتوانيم سخنان زنان مان را بشنويم با زنمان گفتگوکنيم به شخصيت او احترام بگذاريم قدري وقت بيشتري در خانه بگذرانيم مثلا منِ مردِ خانه صبح از خانه بيرون مي روم شب که آمدم نبايد انتظار داشته باشم زنم دست به سينه جلو من بايستد و زن هم نبايد اين انتظار را داشته باشد که مرد خانه که آمد تعريف و تمجيد و تشکر و قدرداني کند که بله خانم تو از صبح تاحالا توي خانه زحمت کشيده اي بلکه بايد انتظارات از يکديگر را قدري پايين بياورند هر دو صادقانه در حد توان شان براي زندگي زحمت بکشند بدون اينکه منتي بر يکديگر بگذارند و در پايان هر روز با گفتگو اگر رنجي از يکديگر داشته آن رنجش را حلاجي و تمام شده تلقي کنند و فراموشش نمايند و با دلي بي کينه به رختخواب بروند و صبح فردا روز از نو و روزي از نو مثل اينکه تازه ازدواج کرده و زندگي را تازه شروع نموده اند به کار و زندگي بدون تاثير منفي از روز قبل مشغول شوند.

- من از سخن شما دوست گرامي اين گونه برداشت کردم که؛ آنهايي که جوان اند حتما با شناخت ازدواج کنند و آن هايي که بدون شناخت ازدواج کرده اند اگر با هم توافق دارند که چه بهتر و اگر نه، راه هايي وجود دارد که بتوانند نکات مشترک خود را توسعه دهند و نکات اختلاف را کمتر وکم رنگ تر نمايند تا سازگاري بهتر و بيشتر گردد يعني عشق بوجود نيامده در آغاز زندگي را يک جوري ترميم کنند تا بتوانند کانون گرمتري براي خود و فرزندان شان بوجود بياورند. آيا همينگونه است؟

- بله. موضوعي ديگر که مايلم بدان اشاره کنم مشکلات بحران مسائل جنسي دوران بلوغ جوانان است که ادامه و تداوم اين مشکلات به زندگي زناشويي کشيده مي شود. مي دانيم زنان و مرداني که توانسته اند روابط زناشويي سالمي برقرار کنند  و از يکديگر در اين زمينه راضي اند در ديگر موارد زندگي موفقيت هايشان بيشتر است و اختلافات شان کمتر وکم رنگ تر و به راحتي قابل حل و فصل است. ولي زنان و مرداني که در روابط زناشويي شان مشکل دارند به دليل رعايت حيا اين مشکل بيان نمي گردد و خود را در موضوع هاي ديگر زندگي نشان مي دهد و باعث مي شود که اختلافات شديد و منجر به دعوا، قهر و دلخوري و از يکديگر و دلسردي گردد.

-  دوست مان دليل اصلي پدران و مادران از زود هنگام شوهر دادن دخترشان را ترس از وقوع ارتباط ناسالم احتمالي بيان کرد من مي خواهم بگويم با توجه به فرهنگي که بين خانواده ها و روستاي مان هست اين ترس بي مورد است چنين اتفاقي بين دختران و پسران روستا هرگز روي نخواهد داد که جاي بسي خوشحالي است.

- حال که اطمينان داريم چنين اتفاق ناخوشايندي در روستا نمي افتد چه کار بايد کرد که دختران بجاي مشغول کردن ذهن شان به پسر و ازدواج، به تحصيل علم و کسب مدارج علمي بينديشند؟ به رفتن دانشگاه بينديشند؟ تا با کسب شناخت بيشتر آمادگي لازم را براي ازدواج بهتري فراهم نمايند؟.

- ببينيد هرگاه خواسته باشيد براي ديگري تصميم بگيريد و او اعتراض نکند بايد از آگاه شدن به حقوق خودش جلوگيري کنيد آنگاه راحت مي توانيد بجاي اوتصميم بگيريد.کاري که پدران و مادران ما مي کنند. از روز نخست تولد به دختر مي گويند نبين، نگاه نکن، نشناس، ندان، نگو، نخند، نرو و ... دختر از نظر جسمي بزرگ مي شود ولي از نظر عقلي و تجربي همان بچه مي ماند آنگاه خيلي راحت در باره اش تصميم مي گيرند. مي بيني نه تنها اعتراض نمي کند بلکه اين کار را درست هم مي پندارد. امکان ندارد کسي که رشد عقلي داشته باشد و به حقوق خود آشنا باشد بگذارد کسي ديگر بجايش تصميم بگيرد.

- يک علت ديگري هم در زود شوهر دادن دختران هست. مي خواهم بگويم شوهر کردن دختران در روستا قدري رقابتي شده است. هر دختري مي ترسد که پسر دلخواهش را نتواند بيابد. در همان اول به پسر قدري مناسب هم جواب مثبت مي دهد از ترس اين که مبادا در خانه بماند و به قول عاميانه ترش شود. البته به ظاهر گفته مي شود خود دختر قبول نموده. 

- مي پرسم يک دختر 12-15 ساله آيا مي تواند تصميم معقول بگيرد؟

- خوب ببينيد پسري به خواستگاري دختري مي رود دختر هم به شکلي از پسر خوشش آمده فقط بخاطر اينکه از دستش ندهد جواب مثبت مي دهد.

- آيا مي توان نام اين خوش آمدن را دوستي کودکانه گذاشت؟

- شايد. من خودم خوب يادم هست، 9 ساله بودم در ذهن خود دختري را نامزد کردم آشنايي مان هم در کلاس قرآن بود جدي هم دوستش داشتم چون از ديد من خيلي زيبا بود. نزد پدرش هم مؤدب رفتار مي کردم تا از من خوشش بيايد و دخترش را به من بدهد حالا وقتي يادم مي آيد به آن حالت بچه گانه ام خنده ام مي گيرد و قدري شرمم مي آيد. من با توجه به اين تجربه خودم مي گويم دختر 12-15 ساله ي ما احساسات عاشقانه دارد ولي احساساتش عاقلانه نمي تواند باشد. شايد بتوان گفت کودکانه است. من هم نظر دوست مان را قبول دارم که ازدواج ها در محيط کوچک روستا قدري رقابتي شده است و دختران مي ترسند که پسر ايده آل شان را از دست بدهند لذا زود هنگام بله رامي گويند ولي اين قدر فشاري که روي شوهر دادن دختران در خانواده هست به همان شدت روي پسر نيست و پسران آزادي بيشتري هم در جهت انتخاب همسر و هم در زمان ازدواج دارند.

- دوستمان به من ايراد گرفت که گفتم ازدواج يک روند عادي زندگي است و تاکيد کردند که اتفاقا خيلي هم مهم است مي خواهم بگويم سير طبيعي زندگي هر آدمي اين است که به سن ازدواج که رسيد با فرد دلخواه خود زندگي مشترکشان را آغاز کنند و بايد ساده و عادي باشد آيا شما مي گوييد بايد با پيچيدگي و تشريفات همراه باشد؟

- نه. من هم با تجملات و سخت گيري ها مخالفم مهم دانستن من امر ازدواج را اين است که حتما بايد با شناخت و آگاهي صورت گيرد. وظيفه پدران و مادران فقط دادن شناخت و آگاهي به فرزندان است البته شناخت دادن با تلقين فرق مي کند. آگاهي و شناخت بايد مبتني بر واقعيت ها باشد و تصميم با خود دختر و پسر باشد. من هرگاه مي بينم دختري را به شکل عروس به خانه شوهر مي برند احساس مي کنم گريه ام مي گيرد. اين حالت در عروسي خودم شديد تر بود وقتي رفتم عروس يا همان همسرم را بياورم بغض کرده بودم عکس هايي که ازم گرفته اند هست و اين حالت را به خوبي نشان مي دهد. تا دو سه ماه کمي اين حالت بغض را داشتم و به خانمم مي گفتم آخي تو به چه چيز من دلت راخوش کردي که به من آمدي؟ تو چگونه طاقت مي آوري با من زندگي کني؟ شايد اين پرسش برايتان پيش بيايد که خوب، چرا گريه ات ميگيرد؟ در پاسخ بايد بگويم من تقريبا روي تمام پسرهاي روستاي مان شناخت دارم و مي دانم چه در چنته دارند و چه ذهنيتي دارند. و ذهنيتي کلي هم از دختران دارم و مي دانم دختر ها بيشتر ايده آليست هستند و ايده آلي فکر مي کنند وقتي به يک پسر بله مي گويند در ذهن شان براي خودشان يک دنياي ايده آل مي سازند که ، اين گونه باهم مهربان مي شويم، آن گونه با هم مي گوييم و مي خنديم و خوش خواهيم بود، به مسافرت خواهيم رفت همديگر را دوست خواهيم داشت و زندگي شادمانه اي بوجود مي آوريم معمولا ذهنيت دختران توي اين مايه ها است. حال من ميدانم اغلب پسران اصلا توي اين وادي ها نيستند و کمتر به اين موضوع ها مي انديشند آنگاه براي آن عروس دلم مي سوزد.  اين اتفاق براي عروسي خودم شديد تر بود که بغض کرده بودم و از همسرم متعجب بودم و مي گفتم به چه چيز من دل خوش کرده اي؟

- تا آنجا که من از شما شناخت دارم، شما فرد نسبتا خوب و مهربان و واقع گرا هستي چرا در باره خودت اين گونه فکر مي کردي؟

- ولي هرچه خوب باشم در حد ايده آل هاي يک دختر نمي توانم خوب باشم شايد شما ندانيد دختران با چه خيال ها و ايده آل ها راهي خانه شوهر مي شوند ولي هيچ فکر نمي کنند که سختي ها و نا کامي ها و رنجها در پيش رو دارند چون من به اين ها آگاهي دارم وقوف دارم وقتي مي بينم عروسي را مي برند گريه ام مي گيرد.

- متاسفانه خانواده هاي مارکده اي اجازه آشنايي و شناخت قبل از ازدواج به پسر و دخترشان نمي دهند. من تجربه خودم را بازگو مي کنم شايد مفيد افتد. وقتي به خواستگاري رفتم پدر خانمم با اينکه تحصيلات عاليه هم ندارد گفت: اگر حالا اين نامزدي را به هم بزنيد هيچکس ناراحت نمي شود اگر يک ماه ديگر به هم بزنيد دو تا خانواده ناراحت خواهند شد. و اگر عقدکرديد و به هم زديد دوتا فاميل دلخور ميشوند و ضربه روحي شديدي هم به شما دو نفر خواهد خورد. و اگر عروسي کرديد و به هم زديد فاجعه خواهد بود. پس لازم است هر چه بيشتر همديگر را خوب بشناسيد ،درک کنيد و بفهميد. حدود 2 ماه من در خانه پدر زنم افتاده بودم مرتب گفتگو مي کرديم رفت و آمد مي کرديم بعد تصميم گرفتيم که عقد کنيم ولي مي دانم اين فرآيند در روستاي ما براي جوانان ما فراهم نيست و همان لحظه اول آشنايي عقد مي کنند وکار را تمام مي نمايند. حال بعد از عقد چه پيش بيايد معلوم نيست.

- شايد به خاطر اينکه ما در روستا زندگي مي کنيم نياز نباشد همانند شهري ها شناخت عميق نسبت به هم داشته باشيم.

- چه تفاوت مي کند. هم شهري و هم روستايي مي خواهند با هم زندگي کنند و با هم تفاهم داشته باشند.

- حالا مي رسيم به اين مرحله که اگر فرصت پيش آمد و يک پسر خواست با دختر نامزدش در باره زندگي آينده شان صحبت کند فکر مي کنيد چه مسائلي را مطرح مي کنند؟من از چند نفر جوان اين پرسش را کردم که گفته شد. گفتم: حتما بايد چادر سرت کني، هفته اي يک بار بيشتر حق نداري خانه مادرت بروي، بدون اجازه من از خانه نبايد بيرون بروي و... مي خواهم بگويم چون بچه هايمان را با ذهن باز نپرورانده ايم آنجا هم که فرصتي پيش مي آيد نمي دانند بايد چه مسائلي رامطرح کنند. مي خواهم بگويم ما در بينش مان اشکال داريم. ببينيد بنظر من زن يک انسان است داراي اراده و اختيار و مسئوليت. اگر يک مرد بگويد تو بايد فلان شکل بپوشي توهين به شخصيت زن است يک زن بايد خودش به انتخاب خودش پوشش را بر گزيند. مي خواهم بگويم جوان ما با اينکه موبايل به کمر دارد و پشت فرمان ماشين مدل بالا مي نشيند ولي هنوز افکار و انديشه هاي پدر بزرگش را باخود حمل مي کند. حال اگر لباس پدر بزرگش را بدهي که بپوشد هر گز نخواهد پوشيد ولي به راحتي افکار آن را باخود دارد.

- اصطلاح سنگ روي بافه که در باره نامزدکردن دختري اطلاق مي شود از همين ديدگاه بر مي آيد که دختر را کالا و شي در نظر مي گيرند حالا بايد سنگي يا بهتر بگوييم نامي روي آن گذاشت تا باد يا آدمي ديگر آن را نبرد.

- از يک دختر هم پرسيدم که با نامزدت در باره چه چيز هايي حرف زدي که گفت: گفتم سيگار نبايد بکشي، طلا بايد برايم بخري، جشن عروسي فلان شکل برگزار گردد و... من باز هم مي گويم يک دختر 13-15 ساله هرگز نمي تواند درباره ازدواج تصميم بگيرد چرا که او در اين سن مفهوم ازدرواج را نمي فهمد اگر هم صحبت از خواستن و احيانا عشق کند بيشتر احساس هاي کودکانه است تا شناخت. شناخت وقتي بدست مي آيد که شخصيت آدمي تثبيت شده باشد و هيچ آدمي قبل از 22-25 سال به اين رشد نمي رسد.

- من اين گفته شما را نمي توانم بپذيرم چون فرآيند ازدواج تابع قوانين فلسفي نيست معمولا پسرها دختري را بر مي گزينند که تيپ مادرش يا شباهت هايي به مادرش داشته باشد و دختران هم پسري را انتخاب مي نمايند که تيپ پدرش را داشته باشد.

- اين گفته ي شما در باره همه ي پسران و دختران صادق نيست. پسري که در خانواده، مادرش نقش برجسته تر داشته، دانايي بيشتري داشته، مديريتي بيشتر و يا بهتر داشته طبيعتا مادر مي شود الگوي يک زن خوب آنگاه پسر هنگام انتخاب دختر مورد علاقه اش معيار يک زن ايده آل مادرش خواهد بود و دخترِ کپي مادرش را بر مي گزيند در حقيقت زندگي با مادر برايش محبوب است حال دختري بر مي گزيند تا همان شيوه زندگي نمايد شايد بتوان گفت مادر بر مي گزيند. و دختري که در خانواده اش پدر نقش مديريت برجسته تري داشته باشد دانايي بيشتري داشته باشد خصوصيات پدر مي تواند معيار و الگوي انتخابِ پسرِ مورد علاقه اش باشد يعني دختر از پسري خوشش خواهد آمد که اقتدار داشته باشد و باز شايد بتوان گفت يک پدر برگزيده است. ولي اگر دختر و يا پسر در خانواده شان تعادل باشد و پدر نقش پدر و مادر هم نقش مادر را داشته باشد روابط پدر و مادر بر اساس اصول برابري و مساوات و احترام به يکديگر باشد آنگاه دختر و پسرِ خانواده داراي رواني سالم اند تعادل دارند و در هنگام انتخاب دختر و يا پسر مورد علاقه معيار هاي انساني را لحاظ مي کنند. يعني پسر همسر انتخاب مي کند و دختر هم همسر. لطفا به مفهوم کلمه همسر دقت گردد. « هم » در اينجا معني برابري مي دهد. اين فرآيند در طول زندگي هم خود را نمايان مي کند ومامي بينيم اغلب زنان از شوهر مقتدر و قوي خوششان مي آيد چرا؟ چون در اغلب خانواده هاي ما مردان اين نقش را يا دارند و يا بازي مي کنند. احتمالا زياد شنيده ايد که زنان نا خود آگاه مي گويند مرد بايد جذبه داشته باشد، مرد بايد قدرت داشته باشد، مرد بايد قوي باشد و... واگر مردي چنين نباشد خودِ زن ها بيشتر از مردان به او زن ذليل مي گويند. يعني زنان و دختران ما به خاطر تلقينات فرهنگ جامعه پذيرفته اندکه مرد ايده آل مردي است قدرت مند.

- بنظر من پديده ازدواج نمي توانند يک امر قانون مند باشد و بيشتر احساسي است؟

- من نظر شما را نمي پذيرم. پديده ازدواج يک امر قانون مند زندگي انسان است. و اگر ما نتوانيم پايه هاي آن را بر اساس اصول خرد استوار کنيم زندگي موفقي نخواهيم داشت بدون شک نقطه آغاز همه ي ازدواج ها با احساس شروع مي گردد و اين هم طبيعي است و بايد هم همين گونه باشد يعني ديدن و دريافت زيبايي از طرف مقابل. ولي روابط و چهار چوب زندگي را بايد بر اساس اصول عقل و خرد استوار کنيم از احساس به عنوان چاشني و بردن حظ وکيف بيشتر استفاده نماييم چرا ما کلمات سوختن و ساختن و بدبخت و سياه بخت را در زندگي ها زياد مي شنويم؟ براي اينکه با همان احساس و پيروي کورکورانه زندگي هامان را بنا کرده ايم و از عقل و خردمان سودي نبرده ايم. عقل و خرد ابزار شناخت است احساس انعکاس دهنده است و عقل و خرد هست که آن انعکاس ها را دريافت مي کند که چيستند. فقط با عقل و خرد مي توان فهميد همسر آينده ات چه شخصيتي دارد و آيا با شخصيت تو همخواني و مشابهت دارد و شما با هم مي توانيد زندگي سعادتمندي داشته باشيد يانه.

- مردم ما همه شان فلسفه دان نيستندکه زندگي شان را برابر اصول عقل وخرد بنا کنند؟

- من هم نگفتم ازدواج هاي جامعه ي ما بدين شکل هستند بلکه گفتم اساس زندگي ها بايد بر اصول عقل و خرد بنا نهاده شوند. وگر نه گرفتار عواقب آن خواهيم بود هم چنانکه هستيم.

- گفتيم پرداختن به تشريفات و تجملات و زرق و برق ها بر اساس نياز کمبود شخصيتي است در يک مقاله خواندم که يک عروس چيني براي آرايش به پاريس رفته بوده است.

- کمبود شخصيت در همه خانواده ها ممکن است وجود داشته باشد فرقي نمي کند پسر يا دختر يک وزير است يا دختر و پسر يک پول دار است و يا از يک خانواده معمولي. اگر پدر و مادري آن خصوصيت و ويژگي دوگانه مهم خودشان را دارا بوده باشند و در دوران کودکي ي فرزندانشان وظيفه خود راخوب انجام داده باشند فرزندان کمبود شخصيت ندارند و گرنه هر آدمي اين کمبود را خواهد داشت پسر و يا دختر وکيل، وزير، پولدار، کارگر، کشاورز فرقي نمي کند. آن دو ويژگي و خصوصيتي که هر پدر و مادري حتما بايد داشته باشد مي دانيد چيست؟ دانايي و مهرباني. ببينيد اساس خلقت بر اصول و قوانين استوار است و اين خلقت نيرويي و ژني در انسان قرار دارده که به سمت جفت خود کشيده ميشود اگر اين نيرو و ژن نبود نسل انسان منقرض مي شد اين نيرو در همه ي جانداران هست پرنده نر پرنده ماده اي را انتخاب مي کندکه مثلايک پر رنگي داشته باشد چرا؟ چون احساس مي کند زيبا تر است و مي تواند بچه بهتري بياورد ملکه زنبور عسل هنگام جفت گيري پرواز مي کند و زنبوران نر هم به دنبال او و سر انجام با نري مي آميزد که توانسته باشد مسيري را طي کند و از پاي در نيامده باشد يعني قوي تر است براي اينکه نسل قوي تري بوجود آورد. و اين يک پديده طبيعي و ذاتي است. شما حتما جمله دختر لپ قرمزي را شنيده ايد چرا پسران از دختران لپ قرمزي بيشتر خوششان مي آيد و به خواستگاري او مي روند؟ چون قرمزي نشانه شادابي است چرا امروز زنان و دختران لبان خود را قرمز مي کنند؟ چون مي خواهند وانمود کنند شادابند و شادابي نشانه سلامتي بيشتري است و سلامتي نشانه آوردن فرزندان بهتري است. موضوعي ديگر که مي خواستم در پايان جلسه اشاره کنم آبرو است. در طول جلسه اشاراتي شد که پرداختن به تشريفات و ظواهر و زرق و برق بيشتر بخاطر ترس از حرف هاي مردم است و اين ترس به خاطر آبرو و در جهت حفظ آن است. آبروداري يکي از دغدغه هاي اصلي در زندگي ما است که همه رفتار و افکار ما تحت شعاع آن قرار دارد. دخترمان را بخاطر حفظ آبرو چشم و گوش بسته مي پرورانيم و شوهرش مي دهيم در خانه شوهر از حق و حقوق خود نمي تواند دفاع کند آنگاه براي حمايت از او لشکر کشي هاي دو خانواده آغاز مي گردد. در اينجا اين پرسش مطرح مي گردد که آبرو چيست؟ نظر، داوري، نگرش و قضاوت مردم در باره ي ما. حال اگر نظر مردم نسبت به ما مثبت بود ما آبرو داريم و اگر نظرها منفي بود ما آبروي مان را از دست داده ايم. دراين زمينه ما دچار يک تضاد فرهنگي هستيم که برايتان شرح مي دهم. ما در قضاوت هاي مان که در خلوت خودمان انجام مي شود خود را از همه بهتر مي پنداريم براي هر يک از مردم جامعه مان تا هفت پشت شان مي توانيم عيب و نقص پيدا کنيم و هر گاه هم ميانه مان کمي شکر آب شود صدها عيب براي طرف و جد و آبا او پيدا مي کنيم و بر زبان ميآوريم مي خواهم بگويم در ذهن تک تک ما اين داوري هاي منفي هست حالا نظر همين آدم هايي که براي هرکدام شان عيبي و نقصي مي يابيم براي ما مهم مي شود و تمام آبروي ما به نظر انها بستگي دارد. اين تضاد فکري در فرهنگ ما براي من خيلي عجيب است دليل آن هم اين است که اذهان منطقي نداريم. اگر اذهان منطقي مي داشتيم از خودمان مي پرسيديم اگر مردمان آدم هاي بدي هستند پس چرا بايد نظرهاشان براي ما مهم باشد و اگر نظر ها شان مهم است چرا براي آنها صد عيب مي شماريم؟ اگر نظر شان مهم است آيا دليل بر خوب بودن آنها نيست؟ پرسش اين است که چاره چيست؟ به نظر من اگر هر آدمي کار خوب و مناسب وشايسته خود را بکند و سخن ونظر همه را هم بشنود نکات خوب سخنان و نظرات مردم را بر گزيند و نکات منفي شان را دور بريزند و سعي کند خوبِ خودش باشد نه خوبِ ديگران يعني آن گونه که دلش مي خواهد و خوب مي داند و دلخواهش هست زندگي کند مردم هم هرچه مي خواهند بگويند وقتي نظر ديگران باعث رنج و عذاب من گردد بهتر است که نشنوم و اهميتي بدان هم ندهم.   

به پايان آمد اين جلسه حکايت هم چنان باقيست. جلسه آينده بين عيد نوروز و سيزده بدر تشکيل خواهد شد. و موضوع آن: چرا در روستاي ما آدم هاي بزرگ، شرکت هاي اقتصادي بزرگ،  سرمايه هاي کلان، نهاد هاي اجتماعي فرهنگي  شکل نمي گيرد؟ هر يک ازشما دوستي و آشنايي داريد که اهل نظر است به جلسه دعوت نماييد.                 تدوين کننده: محمدعلي شاهسون مارکده

حرف هاي مردم

1 - روز برگزاري يادواره شهدا يکي از مسئولان روستا در محل و رودي مسجد قرار داده شده بود وهرکه وارد مسجد ميشد، خرد و کلان، يک چفيه به گردنش مي انداخت. ولي وقتي من به آنجا رسيدم چون با آن مسئول روستا قدري اختلاف داشتم يک نگاهي کرد و به گردن من چفيه نينداخت. اين حرف را بخاطر يک چفيه نميزنم  بلکه مي خواهم بگويم مسجد مکاني است مقدس آن را به کينه و خود خواهي هاي شخصي مان نيالاييم.

2 - آقاي شيخ حسينعلي عرب به جمله؛ « جمعي از بزرگان روستاجلوي مغازه ها جمع مي شوند و هر کسي که از انجا رد مي شود تا 7 پشت او را آباد مي کنند و نيم ساعت به اذان مانده آستين ها يشان را بالا مي زنند و به مسجد مي روند.» که در قسمت حرف هاي مردم آواي شماره 114 چاپ شده بود اعتراض و طي يک تماس تلفني مي گويد: اينها که درجلو مسجد و مغازه ها و سينه آفتاب مي ايستند براي نماز هم به مسجد نمي آيند مثلا آقاي ... صبح تا نزديک ظهر در جلو مسجد سينه آفتاب مي ايستد چند دقيقه مانده به اذان ظهر سر خود را پايين مي اندازد و به خانه اش مي رود.

3- يکي از همشهريان، با ارسال يک صفحه نوشته، و با امضا خانم شاهسون، و با برشمردن فعاليت هاي آقاي قاسمي براي آباداني روستا از جمله تاسيس کتابخانه امام علي، و اينکه از فعاليت هاي او قدرداني نميشود و بجاي آن شايعاتي بي دليل وبي معنا در روستا بوجود مي آيد گله کرده و درپايان نامه نوشته ... در هر حال به خاطر تلاش بي شائبه جناب آقاي قاسمي کمال تقدير و تشکر را دارم و اميدوارم در تمامي عرصه هاي زندگي و همه کارهايشان موفق و پيروز و سرافراز باشند.  

رک گويي

دوستان عزيز سلام. سلام اي همسفر، اي دوست / سلامي گرم و بي پايان/ تو را مي جويم از خورشيد / تورا مي جويم از باران. دوستان عزيز و همراهان هميشگي آوا. اميدوارم در صحت و سلامتي کامل به سر ببريد و روز و روزگار بر وفق مرادتون باشه. و از هيچ چيز اين روزگار گله و شکايت نداشته باشيد. دوستان عزيز در اين اجتماعي که ما داريم زندگي مي کنيم هيچ کسي رو پيدا نمي کنيد که در کارهاش خطا و اشتباهي نداشته باشه، به هرحال يه جاي کار ممکن خطايي ازش سر بزنه، اما براستي چقدر ما مي توانيم به عنوان يک همشهري از کنار خطا هاي ديگران رد شيم و کلام دوتا نکنيم، طبيعي که به نحوي به طرف مي خوايم اين رو برسونيم که؛ فلاني، اينجاي کار تو اشتباهِ، اما آيا اين شيوه گفتن بايد به چه شکلي انجام بگيره؟ رک گويي يکي از اون کارهايي که ما بوسيله آن مي تونيم خطاهاي ديگران را بهشون گوشزد کنيم. اما يادمون باشه رک گفتن به نحوه گفتن بستگي داره. بطور مثال بفرما، بنشين و سوميشِ که همتون مي دونيد مسلما يه معني رو ميده. اما چقدر خوبه از بفرما استفاده کنيم به هرحال نحوه بيان ما هم مشخص مي کنه که ما داريم رک گويي مي کنيم يا اينکه نه، مي خوايم طرف رو له کنيم طرف رو خرد کنيم! بدون شک رک گويي معنايي متفاوتي داره بعضي ها معتقدند که رک گويي يعني اينکه ما بدون تعارف و رودربايستي هر حرفي که توي دلمون هست رو به زبان بياريم حالا درست يا غلط اون رو بهش کاري نداريم. ولي به نظر ما و خيلي ها ديگه رک گويي يعني بيان واقعيت بدون کم و کاستي. رک گويي اساسا خصلت خوبي نيست اما يادمون باشه اين خصلت زماني مي تونه خاطره اي خوش از ما در ذهن ديگران به جا بگذاره که از رک گويي براي بيان واقعيت ها و حفظ حق و حقيقت استفاده بکنيم و طرف رو خداي نا کرده خرد نکرده باشيم. مطمئنا شما هم با اين قضيه موافق هستيد که رک گويي باعث رنجش خاطر ديگران مي شه. اونم زماني که ما از روي قصد و غرض خاصي بخوايم مطلبي رو بي پرده و همچنين رک و پوست کنده مطرح کنيم که مطرح کردنش باعث رنجش خاطر کسي بشه.بطور مثال کسي رو در نظر بگيريد که توي يه جمعي، رو به دوستش بکنه و خيلي صريح و بي پرده بگه، آقا توچه بد اخلاقي! چرا رنگ لباست اينقدر زشته! خوب اين طرز فکر رک گويي که بعضي از ماها بهش عادت داريم اصلا خوب نيست. چقدر خوبه که ما عيب و ايراد دوستمون رو دوستانه و پنهاني بهش بگيم. دوستان عزيز يه وقتايي ممکن ما بخاطر خجالت و تعارف و رودربايستي که با شخصي داريم از گفتن حقايق چشم پوشي کنيم اما يادمون باشه که ممکن گفتن اين حقايق با بعضي از جملات نا متعارف عنوان بشه. پس اين طور مواقع لازم که ما ابتدا به فرق اين مسئله يعني گفتن حقايق بطور مؤدبانه و رک گويي و بي پرده صحبت کردن دقت و توجه داشته باشيم. تا بعد خيلي راحت بتونيم حرف دلمون رو به دوستمون يا رفيقمون انتقال بديم. دوستان عزيز به نظر مي رسه که کسي از رک گويي بدش نمي ياد اما آنچه مسلم است نحوه بيان مطالب و حقايق هست که اگه اين کار به صورت صريح و بي پرده و در جمع بيان بشه شايد اونوقت رک گويي براي خيلي از ماها ناخوشايند باشه. پس دوستان عزيز حالا که ما اهل روستايي به اين قشنگي و با صفايي هستيم که رفتار و خوي و منش مردمانش زبان زد خاص و عامِ و به خاطر اين بينش و آگاهي و فرهنگ مون از روستاي مارکده نگيني ساخته ايم در دل انگشتري حاشيه زاينده رود پس بياييم خدائيش اهل رک گويي و انتقاد کردن باشيم اما به شکل صحيح و درست  و پسنديده اش که خداي ناکرده باعث رنجش دل يک همشهري نشويم.                  رجبعلي عرب دي ماه 1386

موفقيت

بي گمان همه ما خواهان موفقيت هستيم و در جهت دست يابي بدان هم مي کوشيم. نخستين پرسشي که در اينجا برذهن مي نشيند اين است که موفقيت چيست؟ به چه چيزي موفقيت مي گوييم؟ و چه کسي را موفق مي ناميم؟ شايد بتوان گفت موفقيت به پايان رساندن هر آن چيزي و يا کاري و برنامه اي است که قصد آن را کرده ايم و يا تصميم به انجام آن گرفته ايم. اين جمله اين پيام را به ما مي دهد که اگر برنامه ريزي براي انجام کاري بکنيم و آن را دنبال کنيم و به انجامش برسانيم به موفقيت دست خواهيم يافت و اگر برنامه اي مي ريزيم ولي در پي انجامش نرويم شکست خورده ايم و اين فرآيند را مي توان در کارهاي روزانه مان هم ببينيم و بسنجيم و در پايان روز با ارزيابي خودمان بگوييم امروز شکست داشته ايم و يا موفق بوده ايم؟ اين را هم بايد ياد آور باشيم که تعداد کمي از مردم اهدافي را که دارند جدي پيگيري مي کنند و به پايانش مي برند يعني گروهي آن چيزي را که در ذهنشان است و براي خود مفيد مي دانند انجامش نمي دهند و عده اي هم که اقدامکي مي کنند آن را به پايان نمي برند فقط تعدادي اندک هستند که اهداف خود را با جديت دنبال مي کنند و به موفقيت هايي هم دست مي يابند. به اين نمونه توجه کنيد. امروزه ثابت شده مسواک زدن دندان ها و رعايت بهداشت دندان و دهان علاوه بر حفظ دندان ها و زيبائي صورت روي سلامتي همه اجزاي بدن تاثير مثبت دارد از هريک از ما مردم هم به پرسيم، به اين موضوع اذعان داريم ولي وقتي دندان هاي مردم را نگاه کني مي بيني اغلب مراقبت لازم را نکرده اند. نمونه ي ديگر. همه ما قبول داريم که انجام ورزش اثر مستقيم بر سلامتي جسمي و رواني ما دارد ولي کمتر از ماها به اين کار مبادرت و يا تداوم مي دهيم. نمونه ديگر، همه ما باور داريم دروغ گويي بد است و بارها گفته ايم دروغگو دشمن خداست. و راستي ، اعتماد اجتماعي را بالا مي برد و کارها بهتر انجام مي شود ولي کدام يک از ما هيچ دروغ نگفته ايم؟

حال اگر يک دستگاه ضبط صدا برداريم و در همين خيابان هاي مارکده از يک يک مردان و زنان روستاي مان بپرسيم ؛ شما چه چيزهايي را موفقيت مي دانيد؟ بدون شک پاسخ ها متفاوت خواهد بود. يکي انباشت پول را عنوان خواهد کرد، ديگري ممکن است سفرهاي تکراري حج ، سوريه و ...  را بگويد، سومي داشتن خانه و اتومبيل شيک را برشمارد و بعدي داشتن باغ را و ... ولي من اطمينان دارم که کمتر فردي به فرهيختگي، فرزانگي و داشتن فرزندان تحصيل کرده و داراي هنر و هنرمند اشاره خواهد نمود دليل آن هم روشن است اين ها در جامعه روستايي ما هنوز تبديل به ارزش نشده اند. يعني ما مردم مارکده براي آدمي که با واسطه گري و دلالي مردم را چاپيده و ثروتي اندوخته و با سوء استفاده از اين ثروت مسافرت هاي تکراري زيارتي رفته برايش ارزش قائليم ولي براي جواني که با دسترنج خود ارتزاق نموده و در پي کسب علم، دانش و هنر رفته و امروز فردي است داراي انديشه و هنرمند و دارد گام هايي به سمت فرهيختگي و فرزانگي بر مي دارد ارزشي قائل نيستيم.

به هر صورت چه انباشت پول و چه داشتن خانه و ماشين شيک و ... را موفقيت بر شماريم بايد بدانيم اينها تاثيري که بر جامعه خواهند گذاشت و ما به عينه مي توانيم آن را ببينيم بر انگيختن حس حسادت است تا ديگران هم دنباله روي کنند. ولي چند نکته در موفق شدن مان مي تواند ما را کمک نمايد يکي اينکه هدف مان هرچه انساني تر و اخلاقي تر باشد لذت دست يابي بدان والاتر و ارزشمند تر است ديگر اينکه بدانيم دست يابي به موفقيت يک راه ندارد، راه هاي گوناگوني دارد. مي توان در زمينه به دست آوردن ثروت تلاش کرد و مو فق شد، مي توان در زمينه کسب علم و دانش کوشيد و به قله هاي علمي دست يافت ، مي توان به دنياي هنرقدم گذاشت و در رشته هاي گوناگون آن کار کرد و به تعالي رسيد، مي توان مهارت هاي فني و تخصصي را به دست آورد و به عنوان فردي متخصص براي جامعه مفيد بود، نکته بعدي اينکه هرچه کارمان را با آرامش و مداوم انجام دهيم کيفيت موفقيت بهتر خواهد بود. و ديگري انضباط و داشتن نظم و ترتيب در کارها ما را توانمند تر مي کند

موضوع ديگري را که بايد بشناسيم آن است که کارهاي مان را  بر حسب عادت انجام مي دهيم و يا بنابر انگيزه؟. انگيزه آن است که ما به چيزي نيازمنديم و يا چيزي را براي خود و جامعه مان مفيد مي دانيم لذا تصميم مي گيريم به دنبال آن برويم طبيعتا بايد با شناخت و آگاهي توام باشد و عادت آن است که کاري بر اثر تکرار ملکه ذهنمان شده و انجامش مي دهيم که ممکن است مقلدانه آن را انجام مي دهيم و يا صرفا دنباله روي مي کنيم و هيچگاه نينديشيده باشيم که چرا و براي چه؟ آيا مفيد هست؟ زياني هم دارد؟

البته نظرات خردمندانه تري هم در باره موفقيت هست و آن رشد کردن و به کمال انساني رسيدن است که نتيجه آن لذت بردن از تمام مواهب دنيايي همراه شادزيستي، عشق ورزي و انسان دوستي و مهر ورزي به انسانيت است ، دوست داشتن آدميان ويژگي خاص خود را دارد که بايد فارق از جنسيت ، باور و عقيده، نژاد و محل زيست آدميان باشد. در اين فرآيند انسان هم مي تواند به ثروت معقول دست يابد و هم به اخلاق انساني، که به نظر من عين موفقيت و سعادت است. حسن اين نظر و روش زيستن اين است که ديگر حس حسادت را در جامعه بر نمي انگيزيم چون هرکه تلاش مي کند کار خوب و مناسب و شايسته خودش را بکند تا هم براي خودش خوب باشد و هم براي ديگران مفيد، هيچکس در صدد برتري جويي و بردن دسترنج ديگران نيست. چون ارزش، دست يابي به کمال انساني است بنابر اين هيچ کس نيازي نمي بيند داشته هايش را به رخ ديگران بکشد.

براي دستيابي به موفقيت بايد لوازم آن را داشته باشيم نخست بايد اعتماد به نفس بالايي داشته باشيم تا بتوانيم در سختي ها پايدار باشيم اعتماد به نفس فقط از طريق داشتن آگاهي به دست مي آيد پس بکوشيم در جامعه مان فردي آگاه باشيم و آگاهي هم جز خواندن، تحقيق کردن، گفتگوکردن، تجربه نمودن، انديشيدن، شناختن تجربه و عقايد و نظر ديگران بدست نمي آيد. بايد دانست گفتگو با بزرگان زمينه انديشيدن را براي آدمي فراهم مي کند. داشتن برنامه کاري و انضباط در کار، ما را وادار مي کند از پرداختن به لذت هاي آني و سرگرمي ها چشم بپوشيم و دنبال کار و هدفمان باشيم. بعد بايد بدانيم خواستن آفريدن است اگر هدفي را با شناخت و با توجه به واقعيات انتخاب کرده ايم و برايمان ارزشمند است بايد در جهت رسيدن بدان هم بکوشيم و خستگي به خود راه ندهيم موانع را با تدبير از سر راه برداريم. بدترين کاري که ما را از رسيدن به اهدافمان باز مي دارد تماشاي تلويزيون است. بايد بدانيم هيچکس با تماشاي تلويزيون به اهدافي و موفقيتي دست نمي يابد. کمال گرايي مي تواند ما را از دست يابي به موفقيت باز دارد چون انسان کمال گرا به آساني کاري را آغاز نمي کند چون منتظر است همه لوازم کار فراهم گردد که مي دانيم چنين اتفاقي در جهان براي هيچکس روي نخواهد داد. نکته اي که انسانيت انسان حکم مي کند در رسيدن به اهدافمان در روند کار و زندگي مان لحاظ کنيم انتخاب روش و راه هاي زيست شرافتمندانه است. ممکن است هدف کسي اين باشد که پول دار شود يک راه اين است که برويم با انجام کار توليدي و توليد کالا پول بدست آوريم راه ديگر اين است که با سخت کوشي پول بيشتر کسب کنيم، روش ديگر اين است که دنبال فراگيري تخصص برويم و فردي متخصص بشويم تا پول زيادتري بدست آوريم که بسيار هم خوب مفيد و انساني است ولي ممکن است وسوسه شويم از راه ميانبر بخواهيم به اين هدف دست يابيم و اقدام به کارهاي دلالي، کلاه گذاري، کلاه برداري بکنيم، سوء استفاده از اموال عمومي و چاپلوسي خداوندان قدرت را بنماييم. و يا آلت دست قدرتمندان شويم .بايد بدانيم اين روش ها دور از شان و شرافت انساني است بايد دانست و پذيرفت که شرافت گوهر انساني است واگر نيک بنگريم خواهيم ديد در اين فرآيند دست يابي به پول از راه ميانبر چه گوهر گران بهايي از دست داده ايم تا توانسته ايم قدري پول به دست آوريم. نکته بعدي در رسيدن به موفقيت رعايت خون سردي در کار است خون سردي در مقابل عجله است و با تنبلي و سستي تفاوت دارد. يک نظر هست که مي گويند موفقيت هميشه به سراغ کساني مي رود که سرشان شلوغ است و مرتب کار مي کنند. بايد دانست مادام که انسان به خدا و توانايي خودش ايمان داشته باشد و سخت مشغول کار شرافتمندانه باشد، موفق خواهد شد البته داشتن آموزش و تخصص در کار شرط لازم است که بايد کسب نماييم. قضاوت و داوري هاي مردم را درباره کارتان بشنويد نکات مثبت آنها را بسنجيد و به کار بگيريد و بدون اينکه بگوييد چرا چنين چيزي مي گوييد نکات منفي را دور بريزيد و بدانيد وقتي نتيجه کار شما مثبت و مفيد بود نظر مردم هم تغيير خواهد کرد و شما را موفق خواهند دانست. اين بديهي هست که وقتي مي خواهيم کالايي بدست آوريم بايد برايش بهايي پرداخت کنيم حال وقتي مي خواهيم موفقيتي کسب کنيم بايد براي آن تحمل زحمت کنيم، خستگي کار را پذيرا باشيم و بدانيم موفقيت فرزند کار سخت و پشتکار است با پشتکار و سخت کار کردن و موفقيت را در آغوش بکشيد. تکرار مي کنم اساس کار در موفقيت دانايي است براي بدست آوردن دانايي بايد با بزرگان نشست و برخاست کرد هرچه قدر با بزرگان و دانايان نشست و برخاست و معاشرت کنيد هيچ زيان نمي بينيد تفاوت آدم هاي دانا با افراد معمولي جامعه در اين است که افق ديدشان بازتر است به اهداف بزرگتري مي انديشند نيروي خود را صرف کارهاي بي مايه زودگذر و سطحي و خودخواهانه نمي کنند.

اگر بتوانيم آگاهي هاي لازم جامعه مان را کسب کنيم و کار شرافتمندانه انساني انتخاب نماييم و در جهت موفقيت در اين کار سخت بکوشيم انساني هستيم موفق، شريف و داراي معني انساني. موفقيت يک احساس شخصي است وقتي اين احساس به انسان دست مي دهد که بداند داراي معني است. معني انساني يعني چه؟ يعني زيست من، عمر من، نيروي من، کار من، ثروت من، توانايي من و انديشه ي من در جهت رشد انساني ام بوده ، در خدمت توليد ثروت از طريق کار توليدي و زحمت بوده است، براي جامعه ام سودمند بوده ام، زيستم با شادي، شادمانه و برخوردار از لذت بوده، در ارتباط با مردم همه را دوست داشته ام، به همه محبت کرده ام، در حد توان خود يار و ياور مردم بوده ام، هيچگاه کينه و نفرتي از همنوع خود نداشته ام و دسيسه اي براي کسي نچيده ام و بد کسي را نخواسته ام.                            محمدعلي شاهسون مارکده 27/12/86  

اطلاعيه شرکت فردوس

اعضا هيات مديره شرکت تعاوني باغداري فردوس مارکده در تاريخ 27/12/86 تشکيل جلسه داد و تصميمات زير را براي آبياري سال آتي اتخاذ کرد که جهت اطلاع همگان در نشريه آوا چاپ مي گردد.

آقايان؛ بهمن عرب و الياس عرب به عنوان موتورچي شرکت فردوس و آقايان ؛ محمدعلي عرب و جعفر عرب به عنوان آبدار مزرعه شرکت فردوس براي سال 87 برگزيده شدند.

هزينه هاي جاري سال 87 شرکت فردوس برآورد و مقرر گرديد مالک هر سهم اين مزرعه  مبلغ  80000  تومان تا تاريخ 30/4/87 در دو قسط بپردازد. قسط اول را تا تاريخ30/1/87 به مبلغ 30000 تومان و مابقي را تا تاريخ 30/4/87 به حساب شرکت تعاوني فردوس نزد پست بانک واريز و رسيد مربوطه تحويل موتورچي گردد.

 افراد موتورچي و آبدار متعهد شدند با دقت و دلسوزانه وظايف خود را انجام دهند و مقرر گرديد در صورت قصور در انجام وظايف، براي بار اول جريمه و براي بار دوم از کار خود اخراج گردند.

باغات کشاورزي اکنون در سطح روستاها از جمله روستاي مارکده مشغول تنظيم بيمه نامه ها هستند. موضوع و نکته اي که باعث دغدغه و نارضايتي کشاورزان و باغداران شده اين است که، ماموران بيمه گذار اعلام نموده اند؛ « بيمه محصولات باغي شامل سرمازدگي زمستانه شکوفه ها نمي شود و فقط شامل سرمازدگي بهاره است.» کشاورزان مي پرسند: « آيا مگر هدف از بيمه نمودن باغات اين نيست که در صورت سرما زدن شکوفه ها و نبود محصول ، کشاورز با دريافت خسارت وارده از بيمه، زندگي اش را تداوم بخشد؟ خوب چه تفاوتي بين سرمازدگي زمستانه و سرما زدگي بهاره شکوفه ها هست؟ در هر دو صورت کشاورز بدون محصول است و اين تفکيک ستمي بزرگ بر ما کشاورزان است.»  تقاضاي کشاورزان اين است که سرمازدگي زمستانه هم شامل بيمه محصولات باغي کشاورزي گردد. خواهشمند است دستور فرماييد به اين تقاضاي به حق کشاورزان رسيدگي و نتيجه را جهت ابلاغ به کشاورزان به اين شورا اعلام فرمايند.» مديريت بانک کشاورزي تقاضاي اين شورا را طي نامه شماره 12815/55110/16 مورخه26/10/86 به صندوق بيمه محصولات کشاورزي کشور به شرح زير ارسال نموده: « به پيوست تصوير نامه شماره750 مورخ 19/10/86 شوراي اسلامي روستاي مارکده در خصوص حذف عامل خطر سرماي زمستانه از عوامل خطر تحت پوشش بيمه باغات بادام آبي وگردو و درخواست اضافه شدن عامل خطر مذکور جهت استحضار واقدام لازم ارسال مي گردد خواهشمند است دستور فرماييد از نتيجه اين مديريت را مطلع نمايند.

                                                              مدير استان،  جواد حاتمي.»

بازديد دهياران از استان بوشهر

روز چها شنبه 8/12/86  تعداد 36 نفر از دهياران روستاهاي استان با همآهنگي استانداري به منظور بازديد از فعاليت هاي دهياري هاي روستاهاي استان بوشهر با يک دستگاه اتوبوس عازم بوشهر شديم. از بخش سامان دهياران مارکده، چمزين و سوادجان براي اين سفر آموزشي انتخاب شده بودند. در طول مسير از روستاهاي سرآبتاوه، منصورآباد و شتروم در استان کهکيلويه بازديد کرديم. روستاي سرآبتاوه با جمعيت 6500 نفري در دشت وسيعي واقع شده است. دهيار اين روستا برايمان توضيح داد که با همکاري شوراي اسلامي از صدور پروانه ساخت و دريافت ديگر عوارض قانوني توانسته به درآمد بالايي دست يابد           ( 60 ميليون تومان درطول يک سال از صدور پروانه ساختمان) دهيار توانسته بود با ساخت خيابان عريض ، جدول بتوني، نصب پل هوايي فلزي ، احداث غسالخانه و ساخت ساختمان دهياري به روستايشان جلوه خاصي بدهد. دهيار روستاي منصور آباد و شتروم با 2150 نفر جمعيت توانسته بود خيابان اصلي را آسفالت کند، جدول کنار خيابان را بسازد وکتابخانه عمومي احداث نمايد.

به استان بوشهر رسيديم آب و هواي خنک و مطبوعي داشت از اولين روستايي که بازديد کرديم بوالخير نام داشت که از دو قسمت عليا و سفلا تشکيل و 2300 نفر جمعيت و در کنار درياي خليج فارس قرار داشت دهيار روستا با همکاري بنياد مسکن پلي به منظور اتصال دو قسمت روستا احداث کرده بودند که حدود 90 درصد کارش انجام شده بود اسکله تجاري و صيادي اين روستا درشرف افتتاح بود که به گفته مردم تاثير خوبي بر اقتصاد روستا خواهد داشت.

روستاي ديگر مورد بازديد دورودگاه از بخش سعد آباد شهرستان دشتستان بود. اين روستا در محل تلاقي دو رود شاپور و دانکي واقع شده است به همين جهت اين روستا را بدين نام خوانده اند. گفته مي شد نام قديمي روستا تموکن بوده و محل کاخ زمستاني داريوش هخامنشي در ميان نخلستان هاي اين محل بوده است سنگهاي سياهي از ساختمان کاخ باقي مانده که مردم به آن محل تاريخي بردک سياه مي گويند. دهياري دورودگاه خيابان اصلي روستا را تعريض، جدول کشي و آسفالت نموده بود، غسالخانه با کمک دولت و مردم احداث کرده بود، و جهت جذب توريست خارجي و داخلي و بازديد از آثار باستاني بردک سياه يک سايت اينترنتي ( www.tamokan.coo.ir ) راه اندازي کرده بود.

سومين روستا بويري نام داشت که در بخش شبانکاره با جمعيت 2500 نفر در دشتي وسيع قرار داشت در اين روستا از مشکل کمبود زمين خبري نبود جاده ورودي روستا دو بانده و آسفالت شده بود در مدخل روستا ميدان بزرگي در حال احداث بود در اين روستا هم خيابان تعريض و آسفالت شده بود غسلخانه ساخته بودند کتابخانه تاسيس شده بود. از دو بندر گناوه و ديلم هم بازديد نموديم. سفر آموزشي ما درصبح روز 11/12/86 به پايان رسيد.

در اينجا جا دارد از زحمات مسئولان استانداري و بويژه آقاي محمدي مدير کل محترم بخاطر فراهم آوردن اين بازديد تشکر و قدرداني گردد.     کريم شاهسون

اندر فوايد کافه

بسياري ازشما آهنگ سريال کيف انگليسي را شنيده ايد. آهنگي که با نشستن بر فضا و تصاوير قديمي شهرهاي کشورمان علي الخصوص تهران حال و هواي خاصي را زنده مي کند. حال و هواي قهوه خانه ها وکافه ها با هاله اي از دود و صداي خوردن استکان و نعلبکي ها به هم، با ديزي هايي که قهوه چي به همراه ريحان و نان سنگک در يک سيني در جلوي مردمي مي گذاشت که فقط نيامده بودند بخورند تا سير شوند. بلکه آمده بودند تا يک نياز دروني خود را پاسخ دهند.

کافه ها و قهوه خانه ها در فرهنگ ما جايگاه خاصي دارند. و در حقيقت مکاني بوده است که به واسطه رفت و آمد افراد در آنها هريک کارکرد خاصي براي خود داشته اند. بسياري از بحث هاي سياسي و ادبي در همين کافه ها و قهوه خانه ها مطرح مي شده و افراد سر شناس از اهالي فرهنگ و ادب و سياست اين سرزمين در آن سخن مي راندند. دهه سي و چهل اوج شکوفايي و تاثير گذاري اين مکان ها بوده است. قصد نداريم چندان به تاثير گذاري و نحوه شکل گيري کافه ها بپردازيم و به همين اکتفا مي کنيم که کافه ها محل قرار براي کسبه، دعوت به ناهار يا شام اهل ادب، جايي براي گپ زدن هاي سياسي و دوختن بالا و پايين دنيا به هم بوده است. و آنچه از آن نشان مي گرفته نه به واسطه مکان بلکه به سبب گروهي که در آن رفت و آمد مي کردند مطرح بوده است. برخي کافه ها چنان معروف بودند که تعطيلي شان در تهران موجب تاثر و ناراحتي بسياري از اهالي ادبيات و اعتراض شان شد. مثل کافه نادري در تهران. در دنيا نيز کافه هاي معروفي هست که قدمتي چندين ساله دارند و شهرداري ها به عنوان مکان هاي گردشگري به آنها نگاه مي کنند. مثلا استانبول و قاهره هنوز قهوه خانه هاي قديمي خود را دارند. در وين، پاريس و يا شهر بندري « تريست » به عنوان زادگاه کافه ها، کافه هايي با قدمت صد و شصت ساله وجود دارد که هر يک به اقامت يا مهمان داري شخصي از اهالي ادب و يا سياست دنيا در آن مباهات مي کند.

اما آنچه انگيزه نگارش اين مطلب شد موضوع جمع شدن مردم ولايت ماست که از خستگي بيکاري و تنهايي خصوصا در فصل زمستان دور هم جمع مي شوند تا به همان نياز با هم بودن و گپ زدن پاسخ دهند. و البته اين جمع ها در عين سادگي و بي پيرايگي تاثير گذار هم هست.کسب خبر، گمانه زني، بازار داغ شايعات، مدح و مذمت تک تک اهالي آبادي و دروغ  و خيال بافي از جمله مواردي است که در ميان اين صحبت ها وجود دارد. همان جايگاهي که« محمدعلي شاهسون » در نوشته هاي خود« حرف هاي سينه آفتابي » ذکر مي کند. اين جمع شدن ها و پاتوق کردن ها ممکن است محل هاي باشد و يا ممکن است بار آن را دو سه نقطه مارکده که دربيان عاميانه خودمان به آنها « سَرِ حموم» يا « دَمِ فروشگاه » مي گوييم را بر دوش مي کشند. سلماني ها و مغازه ها نيز کمک مي کنند. البته مخالفان جدي هم دارد مبني بر اينکه براي رفت و آمد زنان و يا ساير عابرين چندان جالب نيست و من هم قصد ندارم به درست يا غلط بودن آن بپردازم. اما سخن اين است که مارکده به مکاني که بتواند اينگونه جمع شدن هاي سينه آفتاب را سر و سامان دهد نياز دارد. مکاني که بتواند پذيرايي مختصري مثل چاي و غذا هاي ساده داشته باشد. با موسيقي و يا ديگر سرگرمي دلپذير شود و حتي بتواند درساير فصول در آمد زايي داشته باشد. و اين ماييم که نمي توانيم آن را هدايت کرده و به شکل زيبايي به عنوان مرکز تجمعات عامه در آوريم.

 شايد بيان اين نياز در وهله اول خنده دار و يا دور از ذهن باشد. ولي به نظر من امکان پذير است اما بايستي در معماري و ساخت آن، در نحوه مديريت و اداره آن با سليقه و هنر رفتار کرد. برخي سازه هاي قديمي مي توانست اين نقش را بر عهده بگيرد اين محفل مي تواند نمايشگاهي از فعاليت ها و دست آوردها و زيبايي هاي اين خاک هم باشد جوري که اگر مهماني را در خانه داشتيم با اشتياق بتوانيم از آن ديدن کنيم. مرز موفقيت و شکست اين کار نيز به دليل شرايط خاص آن بسيار به هم نزديک است. و البته پذيرش آن از سوي مردم نيز جاي بحث دارد. گران بودن زمين، بدبيني عمومي ما نسبت به اين مکان ها و نبود سرمايه گذار و سخت بودن پيش بيني و در آمد زايي آن نيز از عوامل کاهنده شوق سرمايه گذاري است که نهاد هاي عمومي روستا با پا نهادن در آن مي تواند بخشي از اين ريسک را بپذيرند.                                           مهدي عرب 2/11/86  

خوشبختي

احساس خوشبختي آرزو و آرمان همه مي تواند باشد با اينکه همه مي خواهند به آن دست يابند ولي واقعيت اين را نشان مي دهد که بيشتر مردم اين احساس را از زندگي خود ندارند. بدين جهت است که ما واژه مقابل آن را که بد بخت باشد در بسيار جاها از زبان ها مي شنويم که عده اي خود را بد بخت مي دانند و يا ميشمارند. خوشبختي همانند وفا، عشق، نيکي، محبت و انصاف از اين قبيل خواستني هايي است که طبيعت زمينه دستيابي بدان را در نهاد ما قرار داده است بنابر اين، اين ما هستيم که بايد بدان دست يابيم. بايد دانست اولين وظيفه و حق هر آدمي اين است که خوشبخت باشد و براي نيل بدين مقصود بايد بکوشيم.

 اين را هم بايد دانست که خوشبختي ما با خوشبختي ديگر هم نوعان وابسته به يکديگرند اين جمله به ما مي گويد اصل طلايي اخلاق را که مي گويد: هرآنچه بر خود نمي پسندي بر ديگران روا مدار،  را در همه حال در رفتارهايمان لحاظ کنيم. احساس خوشبختي همانند هنر موسيقي ظرافت خاص خود را دارد که بايد تمرين کرد تا به هنر خوشبخت زيستي،  دست يافت، بي گمان مايه خوشبختي در همه جا و در پيرامون ما وجود دارد و اين ما هستيم که بايد اين مايه ها را بشناسيم و آنها را با هم تلفيق کنيم و خوشبختي را بوجود آوريم. گفته اند؛  زندگي پارچه ايست که تارهايش سفيد است و پودهايش سياه ، جاميست که هم شهد دارد هم شرنگ ، باغيست که هم گل دارد و هم خار، چشمه ايست که هم آب شيرين دارد و هم آب شور. غم ، شادي ، خوشبختي و بدبختي مانند دانه هاي زنجير يکي پس از ديگري در طول گذران زندگي هر آدمي پي در پي مي آيند اين ما هستيم که با کسب دانايي و توانايي مي توانيم پود هاي سياه، شرنگ، خار و آب شور زندگي را کمرنگ بي اثر و يا تبديل به شيريني نماييم. چگونه؟ اگر بتوانيم زندگي را آن چنانکه هست و واقعيت دارد، با همه خوبي و بديهايش، ببينيم و بپذيريم يعني ظاهر سازي دو رويي و ريا را دور بيندازيم و واقع گرا باشيم،  در تخيل و رويا با آرمان ها و آرزوهاي خودمان سير نکنيم ، در ذهنمان دنياي تخيلي براي خودمان نسازيم آنگاه خواهيم توانست از همه مواهب دنيا استفاده کنيم رنجها و غم ها را لگد کوب کنيم و اعتنايي به آنها نداشته باشيم از خوبي ها لذت ببريم و از بدي ها دوري گزينيم در چنين جايگاهي و احوالي درون ما از کينه و

 حسد خالي است، آرامش دروني ما تامين و مي توانيم خوشبختي را لمس کنيم.

 وقتي زندگي افرادي را که خود را خوشبخت مي دانند و يا ديگران آنها را چنين مي شمارند بررسي کنيم خواهيم ديد که  همه يکسان نيستند و هر يک ويژه گي هاي خاص خود را دارد. از اين بررسي اين نتيجه را مي گيريم که؛ خوشبختي شکل هاي متفاوت دارد و هر آدمي و يا آدميان هر اجتماعي بسته به اينکه داراي چه فرهنگ و بينشي هستند، به جهان چگونه مي نگرند، خوشبختي را به گونه اي مي بيند. بنظر مي رسد نکته مشترک بين همه ديدگاه ها اين باشد که ؛ در زندگي هايي که از ديد ديگران خوشبخت تلقي مي گردد رنج کمتري وجود دارد. خوشبختي موهبتي است که آفرينش به انسان ارزاني داشته است، احساسي است که انسان هاي واقع گرا و واقع بين با رعايت اصول اخلاق انساني و خردمندي مي توانند بدان دست يابند. خوشبختي را نمي توان با هيچ چيز از جمله طلا ، نقره، پول و مقام سنجيد. وقتي عمرمان و رفتارهايمان و انديشه هايمان را با عشق ورزي به انسانيت و نوعدوستي همراه کرديم در پايان عمر حسرت نخواهيم خورد و از يادآوري روزگار سپري شده ، با عنوان اينکه بيهوده تلف شده اند ، ياد نمي کنيم و آه سرد از دل پر درد بر نمي آوريم و اين عين خوشبختي است

کلمه بخت ، نخست همان بخش، بهره و قسمت بوده که  (ش) آن تبديل به (ت) و متداول شده است. واژه خوش از ادوات تحسين است و معاني فرواني دارد. مانند: نيکو، خوب، فراواني، مطبوع، دلپسند، شاد، لذيذ، گوارا، راحت، آسوده، معطر، سالم، لطيف، مبارک، خجسته، زيبا و شيرين. و ترکيب اين دو کلمه يعني خوشبخت، امروزه در باره کسي به کار برده مي شود که ويژگي او: داشتن مجموعه اي از امتيازات ، امکانات مادي و يا دانش ومعنويت و يا موقعيت هاي اجتماعي و شغلي است که يا با داشتن پول در رفاه اقتصادي به سر مي برد و يا بخاطر کسب علم و دانش و دارا بودن ويژگي هاي رواني از زندگي راضي و خشنود و داراي آرامش است و يا بخاطر موقعيت هاي اجتماعي از محبوبيت برخوردار است و يا ممکن است دو ويژگي را توام دارا باشد. واژه هاي مترادف خوشبخت ؛ نيک بخت و سعادتمند است. و کلمه مقابل آن بدبخت است.

 انسان در ميان موجودات روي کره زمين به دليل آزادي و حق انتخابي که دارد مي تواند در طول زندگاني خود در سه مرحله قرار بگيرد  يکي اينکه به سمت تنزل ، فساد و تباهي رود زندگي انگل وار داشته باشد و هميشه از دسترنج ديگران ارتزاق کند، کارهايش براي جامعه زيانمند باشد، رفتارهاي نوع دوستانه نداشته باشد و ... ديگر اينکه فقط در مسير تعادل ، توازن و بالانس ، همانند ديگر موجودات طبيعي ، حرکت کند و نيازهاي فيزيکي و مادي خود را تامين و ارضا نمايد تا فقط زنده بماند يعني اينکه در فکر خور و خواب و اندوخته هاي خود باشد وقتي جامعه را بررسي کنيم بيشتر مردم اينگونه مي زيند.  و يکي ديگر اينکه در مسير رشد و تکامل حرکت کند همانند دانه اي که تبديل به درخت تنومند مي گردد و يا يک سلول که تبديل به يک موجود مي شود يعني انساني باشد هدف دار و داراي مقصود و معني. بديهي است که هيچ انساني نبايد و درست و شايسته هم نيست که به سمت فساد و تباهي رود. در حد تعادل و توازن زيستن و زنده ماندن هم هيچ انسان سالمي را ارضا نمي کند ناگزير هر انسان سالمي بايد هدفدار باشد و به سمت هدفي در طول زندگي حرکت نمايد رشد و تکامل يابد.  هدف مي تواند شکل هاي گوناگون داشته باشد مادي و يا معنوي باشد ، انساني و اجتماعي باشد، انساني و اخلاقي باشد. به صرف داشتن هدف هم نمي توان به رشد و تکامل شايسته رسيد بلکه در دل هدف بايد مقصودي را پيجويي کنيم و مقصود ما معني يي داشته باشد. مقصود در دل هدف است و کيفيت هدف را مي گويند و معني در هدف، همان توصيف ارزشي مقصود را مي گويند. پرسشي مطرح مي گردد که اين معني و مقصود و هدف چگونه بايددر انسان بوجود بيايد. به يک اعتبار ديگر اصلا شخصيت هر آدمي چگونه شکل مي گيرد ؟ مي دانيم نوزاد انسان در هنگام تولد با ذهني خام و خالي ولي مستعد و آماده براي يادگيري پا به عرصه وجود مي گذارد و اين فرهنگ خانواده و اجتماع است که با داده هاي تاريخي ، علوم اجتماعي ، ادبي، اخلاقي ذهن او را انباشته و با پرورش و تاثير پذيري از کنش ها و واکنش هاي رفتاري پيرامونيان، شخصيت او شکل داده مي شود.  و در لابلاي همين آموزش ها و ارائه ارزش ها و عرضه محصولات فرهنگي و اخلاقي و اجتماعي و تجربيات کسب شده،  هر انسان سالمي بايد بتواند براي زندگي خود هدفي را برگزيند و در لابلاي هدف مقصودي را جستجو کند و بدان دست يابد که داراي معني باشد. البته بايد دانست هدف نخست ساده است مثلا وقتي انسان 10 ساله است با 30 سال همسان نيست. در 8-10 سالگي ممکن است هدف ما اين باشد که از کلاس چهارم به کلاس پنجم برويم و اگر اين امر تحقق يابد ما به هدفمان رسيده باشيم ولي آيا مقصود و معني درس خواندن دست يابي به کلاس چهارم و يا پنجم است؟ بي گمان نه، ولي در 18 سالي ممکن است هدف ما اين باشد که بتوانيم در يکي از رشته هاي خوب دانشگاهي پذيرفته شويم ولي به صرف قبولي در دانشگاه به مقصود و معني نرسيده ايم وقتي هدف قبولي دانشگاه ما داراي مقصود و معني مي گردد که با اندوخته هاي علمي و آگاهي بالايي از دانشگاه فارق التحصيل و فردي فرهيخته وارد جامعه مان شويم و براي ساختن گوشه اي از جامعه مان مثمر و مثبت باشيم  و بتوانيم به هم نوعان خود خدمت بيشتري بکنيم. در 30 سالگي ممکن است هدفمان اين باشد که يکي از ثروتمندان روستا و يا شهر و يا کشورمان باشيم و ممکن است هم به هدف خودمان برسيم حال اگر بخواهيم بررسي کنيم که اين ثروت داراي معني و مقصود هم مي تواند باشد يا نه؟ بايد ببينيم از چه طريقي بدست آمده و به چه طريقي هزينه مي گردد. بديهي است فقط ثروتي داراي معني و ارزش است که از طريق کاري توليدي و مفيد براي انسانيت به دست آمده باشد و در جهت زندگاني کردن و نه زنده ماندن و با لحاظ کردن معيار هاي اخلاقي و انساني هزينه گردد. و يا ممکن است بعد از 25 سالگي اين هدف را دنبال کنيم که آگاهي و توانمندي هايي بدست آوريم تا بتوانيم با نوع دوستي و عشق ورزي به انسانيت زندگي کنيم زندگاني ساده و سالم و توام با آرامش براي خودمان فراهم کنيم و در کنار زندگي خودمان بتوانيم به انسان و انسانيت و بشريت هم خدمت نماييم. يعني به دانايي و آگاهي برسيم تا کنترل ضمير و ذهنمان را در اختيار داشته باشيم. از حق مسلم آزادي و به کار گيري اراده استفاده کنيم  و خودمان بر اساس خواست و نيازهاي خودمان و در جهت رسيدن به اهدافمان تصميم بگيريم  تا بتوانيم هدفمند زندگي کنيم و هدف زندگي مان را با مقاصد انساني و معاني ارزشمند انساني همراه کنيم. و معاش زندگي مان بر اساس کار مفيد خودمان تامين گردد در اين وقت است که ما به يک اصولي مي رسيم و احساس خوشبختي مي کنيم.

گفتيم فردي مي تواند هدفمند زندگي کند که کنترل ذهن و ضمير خود را در دست خود و در کنترل خود داشته باشد پيرو و دنباله رو نباشد عقلش در دست ديگري نباشد ، فعاليت انديشيدنش را به ديگري واگذار نکرده باشد. به يک حد اقلي از شناخت و آگاهي رسيده باشد. حال مي گوييم فردي که کنترل ذهن و ضميرش در دست خودش است آدمي است اکتيو و فعال و از طريق کار و فعاليت ، که بايد ويژگي هاي اخلاقي و انساني داشته باشند، احساس خوشبختي مي نمايد يعني کاري را ، رفتاري را بر مي گزيند که اولا جنبه واقعي داشته باشد يعني واقعيات را مي بيند و تصميم هاي زندگي اش را بر اساس واقعيات موجود و جهت رسيدن به هدفي ممکن مي گيرد.  دوم اينکه کار و رفتار ما بايد جنبه عمومي داشته باشد و سودش به همه انسان ها برسد يعني اينکه اگر ديگران هم بخواهند همان کار ما را و يا مشابه آن را انجام بدهند هيچ آسيبي به ما نخواهد خورد.  و سوم اينکه مبناي اخلاقي و انساني داشته باشد. مبناي اخلاقي و انساني چيست؟ يعني داوري خوبي و بدي رفتارها وکارها به وسيله خرد آدمي، تشخيص داده شود خوب از بد ، خير از شر و عمل به خوبي ها بر مبناي تشخيص خرد آدمي صورت گرفته باشد نه رسم و رسوم و نظرات ديگران.

چند موضوع در زندگي انسان ، به انسان معني مي بخشد و وقتي به اين نقطه برسيم احساس خوشبختي خواهيم نمود.  يکي اينکه آزاد باشيم تا بتوانيم بر اساس دانسته ها و يافته هاي خود و با بکارگيري خردمان تصميم بگيريم نه بخاطر حرفهاي مردم ، چشم و هم چشمي، ترس ، حفظ ظاهر و آبرو داري، براي خوشايند ارباب قدرت، ويا ارباب نفوذ، عادت،  و ...  لازمه درک آزادي و لياقت استفاده از موهبت آزادي و استفاده شايسته و بهينه از اين مهم ترين مقوله انساني انسان، داشتن آگاهي است. هيچ انسان بدون داشتن آزادي و آگاهي نمي تواند احساس خوشبختي نمايد. داشتن آزادي و آگاهي لازمه ضرورت زندگي انسان و جامعه انساني است يعني انسان وقتي مي تواند احساس خوشبختي کند که تصميم بر انجام کار و رفتارش آگاهانه و آزادانه باشد. 

ديگر اينکه ضمير و ذهنمان در کنترل خودمان باشد تا بتوانيم با استفاده از آگاهي که کسب کرده ايم با رعايت اصول انساني و آزادانه زندگي کنيم. يعني نوع دوست باشيم و به همه انسانها فارق از رنگ و نژاد و جنسيت و باورها يشان عشق بورزيم و حرمتشان را نگاه داريم چرا که اساس آفرينش عشق و محبت وآگاهي است.  هدف زنگي آدمي در روي زمين باز کردن وگستردن طومار عشق وخرد است يعني بايد بتوانيم همه انسان ها را دوست داشته باشيم ذهن و ضمير خود را به موهبت خرد بياراييم تا کينه و نفرتي  نسبت به هيچ کس نداشته باشيم با واژه هاي جنگ، دشمن، سلطه، و کشتن يکديگر بيگانه باشيم براي کسي طلب مرگ نکنيم، بد کسي را نگوييم، زيان ديگري را نخواهيم . هنگامي که داراي موقعيت اجتماعي بهتري هستيم از ديگران به عنوان نردبان براي بالا کشيدن خودمان استفاده نکنيم. و هنگاهي که موقعيت اجتماعي پايين دستي داريم، چاپلوس قدرت مندان،  ابزار دست قدرتمندان براي سرکوب هم نوعان مان نگرديم. يعني کارهاي مان مهربانانه و دلسوزانه باشد. اين پاراگراف را بخوانيد تا بيشتر به معني مهرباني پي ببريد. 

يکي از همشهريان با افتخار برايم تعريف کرد : « روزي يک نفر متهم قاچاقچي مواد مخدر را به من دادند که از شهر سامان به شهرکرد ببرم و تحويل زندانش دهم زمستان بود و هدو هم مي آمد ماشين ما وانت بود در جلو، من و راننده بوديم، مي توانستم متهم را هم در جلو بين خودمان سوار کنم ولي اين کار را نکردم بلکه او را در پشت وانت، دسبندش را به اتاق وانت بستم و تا شهرکرد هدو توي سرش ريخت و از سرما لرزيد!» گوينده اين را از افتخارات خود مي دانست ولي من که آن را شنيدم دانستم در درون او چه جهنمي است و از بيماري ساديسم شديدي رنج مي برد وعقده حقارت شخصيت او را احاطه نموده است حال با تحقير و آزار ديگري مي خواهد اين بيماري خود را تسکين دهد.  

به منظور استواري سلامت رواني مان و بنا بر رعايت اصول خرد بايد تصميم هاي ما و کارهاي مان در مسير سازندگي باشد نه تخريب و ويران گري. با اصول اخلاقي و انساني سازگاري داشته باشد يعني کاري را انجام دهيم که اگر ديگري و ديگران هم همان را انجام دادند به ما آسيبي نرسد ، زيانمند نشويم ، براي ما بدآيند نباشد و بعد مسئوليت کارهايمان را بپذيريم. يعني منِ نوعي اراده کرده ام کاري را به منظور رسيدن به هدفي انجام دهم و انجام داده ام حال نتيجه خوب و بد آن را هم مي پذيرم يعني کارهايمان مسئولانه ، سازنده و اخلاقي و انساني باشد. و اين لازمه خوشبختي است. پس آدمي که بر اثر عدم رعايت رانندگي تصادف مي کند و آن را به گردن شانس و قسمت و خواست خدا و تقدير مي اندازد ، و يا به علت عدم رعايت بهداشت کودک بچه اش بيمار مي شود آنگاه  آن را چشم زخم ديگران مي پندارد و يا آسيب اجنه مي داند ، ويا دختري نا آگاهانه با پسري معتاد ويا نا آگاه وبي مسئوليت ازدواج مي کند و بعد ناله مي کند که بخت و شانس من اين بوده و يا بخاطر اينکه مردم بگويند چه قدر هزينه کرد؟ و چه آدم مهمي است؟ تا آبرويش حفظ شود! کلان قرض مي کند و پسر و يا دخترش را عروسي کند و ... آدمي است بي مسئوليت و باتبع نا آگاه ، غير واقع بين. ضعيف و هميشه نگران. چنين آدمي هيچگاه آرامش درون ندارد. حظي و کيفي و بهره اي از زندگي نمي برد و احساس خوشبختي ندارد. چون هيچگاه مسئوليت کارهايش را نمي پذيرد هميشه نگران است که نکند ديگران با چشمان شورشان به او آسيب بزنند، شانس و قسمت تصادفي برايش تدارک ديده باشد ، اجنه ها در صدد بر نيايند به او آسيب بزنند، و آبرويش که همه شخصيتش محسوب مي گردد در چشمان و يا زبان چند نفر نا آگاه همانند خودش است که نکند مردم بدانند آن زيرها و درون چه خبر است.  و چون خود را ضعيف مي پندارد دست به دامان نذر ، دعا گرفتن، اجنه راضي کردن،  ظاهر سازي و... مي شود و ما به عينه مي بينيم نسل اندر نسل اين روش ها اعمال مي شده و هيچ نتيجه اي هم نگرفته ايم و زمينه نگراني ها همچنان به قوت خود باقيست چرا؟ براي اينکه هيچگاه دنبال شناخت جهان نرفته ايم، آگاهي کسب نکرده ايم، نخواسته ايم واقع گرا باشيم و با بکار گيري خردمان چاره کارها را بکنيم. ريشه اين بوده که نا آگاه بوده ايم وعلل وقايع را نمي شناخته ايم به دليل نا آگاهي نا توان بوده ايم و نمي توانسته ايم بسياري از نا ملايمات را پيش بيني و پيشگيري کنيم  تا ما را از پاي در نياورد و به دليل نا آگاهي و نا تواني هميشه نياز مند و محتاج بوده ايم اين نيازمندي واحتياج  ما را به سمت ضعف و زبوني مي رانده  و باعث مي شده که هميشه نگران باشيم و ترس وجودمان را فرا بگيرد آنگاه براي تسکين خودمان و رهايي از ترس متوسل به کارهاي خرافي و بيهوده و ضد عقل مانند طالع بيني، فال گيري، بدست آوردن دل اجنه،  اسفند دود کردن براي کور کردن چشم حسود، جادوگري، شکستن طلسم، دعا گرفتن، فراهم آوردن رضايت گل مولاو ... مي شديم.

نکته اي ديگر که بايد دانست اين است که داشتن صرف پول خوشبختي نمي آورد ولي نداشتن آن نکبت خواهد آورد پول و ثروت از نظر يک انسان خرد گرا وسيله اي است براي زيست انساني، وقتي پول را وسيله دانستيم که در خدمت زيست انساني باشد چگونه بدست آمدن پول برايمان اهميت مي يابد که از طريق کلاه گذاري و يا برداري بدست آورده ايم يا از طريق کار و کوشش مفيد. حال وقتي اطمينان يافتيم که پولمان را از طريق کار مفيد بدست آورده ايم نوبت به درست هزينه کردن آن مي رسد در اينجا هم اگر رعايت اصول انساني و اخلاقي را بکنيم در اين حال است که ما از پول و ثروتمان آن حظ و کيف واقعي را برده ايم و احساس خوشبختي خواهيم کرد. مي خواهم بگويم رعايت اخلاق انساني در همه زمينه هاي زندگي زير بناي زندگي خوشبخت است. و شاه کليد طلايي اخلاق هم اين است که آنچه را که بر خود نمي پسندي بر ديگري هم روا مدار.

حال وقتي در مسير زندگيمان توانسته باشيم با کسب آگاهي خود را از زندان قيد و بندهاي بي پايه و اساس مرسوم جامعه رها کنيم و کنترل ذهن و ضمير خود را در دست داشته باشيم و از آزادي، اين موهبت خداوندي، بهره مند شده باشيم، و توانسته باشيم آگاهانه و با اراده و اختيار تصميم بگيريم و رفتارهايمان مسئولانه بود، معيشت زندگيمان فقط و فقط از دسترنج کار مفيد و کوشش خودمان تامين شد، کارها و رفتارهايمان اخلاقي و انساني و مهربانه و با اصول خرد سازگاري داشت ما انساني هستيم سالم داراي رواني آرام وامن.  آنوقت است که اذهانمان تهي از کينه است، حسادت نداريم ، خشم و نفرت از ديگري نداريم، با ديگران طلبکارانه رفتار نمي کنيم، تکبر ، خود خواهي و خود شيفتگي نخواهيم داشت. وقتي ذهنمان از اين اختلالات رواني خالي شد ، احساس خوشبختي مي کنيم که در اين احساس حظ و کيف هست، خوشنودي هست، خرسندي است، رضايت هست، آرامش رواني هست، زندگي داراي هدف بوده ، در دل اين هدف به مقصود خود رسيده ايم و زندگي ، عمر و وجودمان داراي معني و ارزشمند است و اينها همشان اجزاء خوشبختي اند.                محمدعلي شاهسون مارکده 21/9/86

قضاوت

مطرب عشق عجب ساز و نوايي دارد       نقش هر ضرب که زد راه به جايي دارد

عالم از ناله عشاق مبادا خالي              که خوش اهنگ و فرحبخش صدايي دارد

ستم از غمزه مياموز که در مذهب عشق   هر عمل اجري و هر کرده جزايي دارد.

بنام خدا، خالق عشق و مهر و محبت و مهرباني و تصوير گر شفق و فلق، بنام آفريدگار مهربان شاعر شعر بلند هستي سراينده غزلهاي ناب دوستي و دليل طراوت و سر مستي سلام به شما خوبان که در اين شماره هم باگل وجودتون مارو همراهي مي کنيد. دوستان عزيز در اين شماره قصد داريم در خصوص موضوع قضاوت با شما خوبان هم کلام بشيم. يکي از کارهايي که بعضا باعث ميشه بين انسان هاي يک اجتماع کدورت و دل خوري پيش بياد همين قضاوت عجولانه است. هدف ازطرح اين مقاله اين است که يکي از دوستان يه مقدار توي قضاوتشون در خصوص مصاحبه بنده با آقاي حاج بهرام عرب عجله کرده اند درسته که اشاره مستقيمي به مقاله در کوي نيکنامان نداشتند اما از نوع بيان و نوشتن مقاله رزمنده گمنام روستاي مارکده اين چنين بر مي آيد که در جواب مقاله در کوي نيکنامان بوده است. ايشان نوشته اند که بنده شخصي را در همين مارکده مي شناسم که 3 ماه جبهه رفته است اما اصلا دنبال کارت رزمندگي نرفته است و ادامه داده که چرا مي گوييم ماجبهه رفته ايم و منظورشان اين بوده است که با اينکار اجر کارمان از بين مي رود. خدمت اين دوست عرض مي کنم اجر کار اين عزيزان پيش خدا محفوظ است. و همه کساني که به جبهه رفته اند خوب مي دونند که پاداششان را از چه کسي بگيرند. و هيچکس هم جبهه خودش رو نمي خواد به رخ ديگري بکشه. چرا که در اين اجتماع کوچک روستاي ما همه از حال همديگه با خبرند و مي دونند که چه کساني به جبهه رفته اند و هيچ کسي گمنام نيست و همه اين عزيزان هم هدفشون رضاي خدا و خدمت به خالق بوده است. بنده به موجب وظيفه و علاقه اي که به اينکار داشتم با همآهنگي قبلي يکشب مهمان آقاي حاج بهرام شدم و يک گزارش از نحوه جانبازي ايشان گرفتم و از اين بابت هم بي نهايت خرسندم پس اون عزيزان که ازشون در راديو و تلويزيون گزارش گرفته مي شود و از تلويزيون پخش مي شود و ميليون ها بيننده دارد را بايد پاي رياکاري و خود نمايي بگذاريم؟ نه عزيزم اصلا اينطور نيست به هر حال آدم وقتي مي خواهد کاري رو انجام بده دنبال يک بهانه اي مي گردد بنده هم سالگرد پيروزي انقلاب را بهانه اي ديدم و گفتم يادي از ايثار گري هاي رزمندگان کرده باشم من مي خواهم اين رو بگم که تهيه گزارش از يک جانباز و انعکاس آن ازطريق مطبوعات و رسانه ها خود نمايي و ريا کاري نيست پس شايسته است که با سعه صدر بيشتري در خصوص ديگران نظر بدهيم تا خداي ناکرده باعث بروز تنش در بين افراد جامعه نشويم. چقدر خوبه حالا که اهل نگين حاشيه زاينده رود ديار ساحلي مارکده هستيم اهل نوع دوستي و مهرباني و عطوفت و قضاوت درست هم باشيم. دوستدار لحظات قشنگ شما.

                                                               رجبعلي عرب اسفند 86 

حرف هاي مردم

1- آقاي مجتبي عرب با ارسال يک صفحه نوشته به نمايندگي از تيم فوتبال پيام مارکده، از کليه اشخاص، سازمان ها و نهادهاي روستا و نيز بيرون از روستا که در برگزاري يادواره شهدا در مارکده نقش داشته و زحمت کشيده اند تشکر و قدرداني نموده است.

2- يک نفر از همشهريان با ارسال يک صفحه مطلب، و با ذکر اسامي، از همشهرياني که پوکه بادام خود را توي خيابان وکوچه ها مي ريزند گلايه کرده است و نوشته بهتر است به منظور اطمينان از نابودي آن ها و نيز پاکيزگي روستايمان آن ها را بسوزانيم.

3- آقاي شيخ حسينعلي عرب با ارسال پيام تلفني مراتب تشکر خود را از همه ي دست اندر کاران برگزاري يادواره شهدا اعلام وگفت: من افتخار مي کنم که روستاي ما چنين مردمان فهيم و بزرگواري دارد که اين چنين با شکوه و عظمت يادواره شهدا را براي زنده نگهداشتن فرهنگ ايثار و شهادت اجرا کرده اند...

5- محمدعلي شاهسون فقط بلد است حرف هاي قشنگ و دم از منطق بزند اما همين محمدعلي شاهسون موقع لوله کشي گاز مني که کارگر صفايي فر بودم از کار بيکار کرد و پسر داداش خودش را به جاي من گذاشت.

6- اعضا شورا فقط به فکر خودشان هستند يکي از اعضا شورا زمين کشاورزي زياد دارد عضو شورا هم هست به تازگي جزو هيات مديره طرح نگين هم شده است.

7- عدالت شوراي اسلامي و شايسته سالاري. نمرات آزمون استخدامي شرکت گاز براي گازباني.  يدالله عرب 10.  عليرضاشاهبندري 6. مجيدشاهسون 2. احمد شاهسون1. شما به عنوان خواننده آوا کدام يک را مستحق هم از نظرنمره وهم از نظر وضع مالي و معيشتي مي دانيد؟ باتوجه به انتخاب گازبان آيا عدالت شوراي اسلامي را تاييد مي کنيد؟ و چرا شوراي اسلامي ساعت 11 شب تاييديه يکي از اقوام خويش را مهر و امضا مي کند؟

8- با برخورد و ديدار آقاي تمدن و بهرام عرب درمحل نمايشگاه مشخص شد که آقاي بهرام عرب با قول هايي که از آقاي تمدن گرفته بود به مردم مارکده قول داده بود و قصور از آقاي نماينده مي باشد.

9- از شوراي اسلامي سئوال کنيد در طي اين چند سال چه کار مثبتي براي جوانان و به خصوص ورزش و سرگرمي جوانان انجام داده اند و با اين وضع موجود سالن ورزشي راکه قول آن را به روستاي مارکده داده بودند مسئولان روستاي گرمدره پيگير آن شده اند و قول مساعد آن را از مسئولان ورزشي استان گرفته اند.

10- جمعي از بزرگان روستاجلوي مغازه ها جمع مي شوند و هر کسي که از انجا رد مي شود تا 7 پشت او را آباد مي کنند و نيم ساعت به اذان مانده آستين ها يشان را بالا مي زنند و به مسجد مي روند.

11- جمعي از خواهران بسيجي طي نامه اي نوشته اند: « از رئيس بسيج خواهران گلايه هاي زيادي داريم.» زمينه گلايه ها را در زمينه دادن کارت انتظامات، توزيع چفيه، منت گذاشتن، تبعيض در جشن 22 بهمن و... ذکرکرده اند.

12-يکي از خواهران روستا هم طي ياد داشتي از برخورد کارکنان مرکز بهداشت گلايه دارد و در خواست دارد که برخوردها با ارباب رجوع مهربانانه و مؤدبانه باشد.

گفتگو  ( قسمت اول )

جلسه  امروز 10/12/86 را با نام خدا آغاز مي کنيم. خيلي خوشحالم که شما دوستان، يکبار ديگر گرد هم آمديد. من بر اين باورم که بسيار مفيد خواهد بود اگر هر چندوقت يکبار دور هم بنشينيم و راجع به مسائل مختلف روستا گفتگوکنيم و چکيده سخنان خود را هم انتشار دهيم. با اينکار به جوانان روستا نشان خواهيم داد که مي توان پيرامون موضوعهاي مختلف انديشيد و انديشه هاي خود را بيان کرد. نکته اي که بايد يادآوري گردد اين است که اين جلسات باز است و هرکه خواست مي تواند در آن شرکت کند. موضوع بحث امشب ما ازدواج است و من در همين آغاز جلسه بگويم که نشست ما ابتر است چرا؟ چون نيمي از آدميان در گير ازدواج، يعني زنان، در اين بحث ما سهيم نيستند پس هرچه ببافيم ناقص و نارسا خواهد بود ولي چاره اي نيست چون بافت فکري و فرهنگي ما اينگونه است که اجازه نمي دهد زنان هم بتوانند در چنين جلساتي شرکت نمايند.

ازدواج آغاز زندگي مشترک دو انسان، زن و مرد، است. ازدواج يکي از فرآيندهاي زندگي است که بايد آسان، ساده، عادي و راحت، ولي در عين حال دقيق و از روي اصول خرد صورت گيرد. اين در حالي است که ما آمده ايم اينقدر به آن شاخ و برگ و پيچ و تاب داده ايم و در لابلاي تشريفات گرفتارش کرده ايم که هم پدر و مادر و هم دو جوان در زير اين آداب و رسوم خورد مي شوند به گونه اي ما تشريفات را مهم کرده ايم که اصل و هدف ازدواج به فراموشي سپرده شده است. مثلا وقتي صحبت از ازدواج مي شود فوري مشکلات آن مثل بالا بودن مبلغ مهريه، سختي فراهم کردن جهيزيه، تهيه مسکن مستقل و چگونگي برگزاري جشن همه ي ذهن آدمي را اشغال مي کند در صورتي که هدف اين بوده که دو نفر جوان باهم زندگي مشترک شان را آغاز کنند و يک عمر با هم عاشقانه زندگي نمايند. به مصداق يک ضرب المثل که مي گويد: آش اينقدر شور بوده که خان هم فهميده است. ما پدر و مادر ها اينقدر در اين باره سختگيري کرده و مي کنيم که داد دختران روستا هم در آمده است و اعتراض آنها در آواي شماره 109 بدين مضمون منتشر گرديد.  

بنام خداي کعبه، با سلام و عرض تبريک و تهنيت خدمت همه خوانندگان آوا به مناسبت ايام فرخنده ماه ذي حجه. مدتي است که در روستاي با صفاي و بي رياي مارکده، چشم و هم چشمي ها رونق گرفته است. پدران و مادران بنظر خودشان به دختران خودشان زيادي محبت مي کنند تا خوشبخت شوند، ولي نمي دانند که با اين کارشان بدبختي تقديمشان مي کنند. با اين کارشان بدبختي را به جوانان کم در آمد روستا هديه مي کنند تا نتوانند ازدواج کنند و منصرف شوند. و چه گناهي بزرگتر از اين؟؟!!

پدر و مادري دختر يکي يکدانه خود را به خانه بخت مي فرستد و در جمع ميهمانان تعريف مي کنند که با پسرهايم فرقي نمي کند 26 ميليون تومان جهيزيه برايش خريده ام. آن يکي مي گويد چون پسر ندارم براي دخترم خيلي جهيزيه خريدم تا نگويند دختر دارد. اينها با اين عمل و حرفهايشان نمي دانند که چه آتشي در روستا و توي خانواده ها بر پا مي کنند؟؟!!

تعريف مي کنند ، پز مي دهند و فيس و افاده مي فروشند که 950 هزار تومان لباس براي عروسمان خريده ايم. اما اگر يکي به اينها بگويد 1000 تومان به امر خيري بدهيد مي گويند دستمان تنگ است!!.

ما دختران شما،  از شما پدر و مادر ها مي پرسيم: چرا هزارها تومان خرج چشم و هم چشمي و تجملات مي کنيد؟!  اگر به فکر خودتان نيستيد به فکر جوانان کم در آمد روستا باشيد. تا کِي ، براي کي و تا کجا چشم و هم چشمي و به رخ کشيدن پولهايتان را مي خواهيد ادامه بدهيد؟؟ به فکر آخرت خود هم باشيد مگر نمي دانيد اسراف حرام است.

خواهش مي کنم در آوا بنويسيد که چرا؟ چرا پسرها بخاطر نداشتن خانه و ماشين و دختر ها بخاطر نداشتن جهيزيه زياد نبايد بتوانند ازدواج کنند؟ مقصر و گناهکار شماها که روز به روز چشم و هم چشمي ها را بيشتر و بيشتر مي کنيد و پولهايتان را به رخ مي کشيد هستيد بدانيد سخت مسئول هستيد و در برابر خدا پاسخگو، چه پاسخي داريد؟؟؟!!!                                           جمعي از دخترهاي روستا

به ظاهر برگزاري اين تشريفات، به خاطر علاقه اي است که به فرزندان مان داريم، ولي عملا مي بينيم به جز رنج براي خانواده و نيز دو جوان چيزي در بر ندارد. گفتيم ازدواج يکي از فرآيند هاي عادي و طبيعي زندگي هر آدمي است. هر آدمي در طول زندگي اش رويداد هاي بسياري دارد مانند قبولي دانشگاه که مي تواند تغييري اساسي در روند زندگي هر آدمي داشته باشد. نمي خواهم با اين مثال اهميت ازدواج را پايين بياورم بلکه مي خواهم بگويم بسياري از اين شرايط ازدواج که در جامعه ما ساري جاري است ضرورتي ندارد. ازدواج يک امر ساده و بي پيرايه و در عين حال بسيار مهم زندگي است. دختر و پسري به سن ازدواج مي رسند با هم آشنا مي شوند، با هم گفتگو مي کنند، رفت و آمد مي نمايند، همديگر را خوب مي شناسند وقتي ديدند خواست ها و موضوع هاي زندگي شان مشابهت هاي زيادي دارد به يکديگر علاقه مند مي شوند علاقه بر اثر تداوم تبديل به دوستي و با تداوم دوستي عشق ايجاد ميشود آنگاه با فراهم آوردن و سايل اندک، زندگي مشترک شان را آغاز مي کنند و يک عمر با مهرباني با هم زندگي مي کنند. ولي مي بينيم امروزه در جامعه ما به فرآيند آشنايي، کسب شناخت، بوجود آمدن علاقه، تبديل علاقه به دوستي و ايجاد عشق که اساس هر زندگي مشترک بايد باشد اهميتي نمي دهيم ولي مقدار طلا، نحوه برگذاري جشن، مبلغ مهريه و مقدار جهيزيه از اصول ازدواج شمرده ميشود. مثلا همين مهريه را در نظر بگيريد همه مان مي گوييم «کي داده وکي گرفته! » اگر اذهان منطقي مي داشتيم فوري بايد اين پرسش در ذهن مان تداعي شود؛ حال که، هيچ کس نداده و هيچ کس هم نگرفته پس چه ضرورتي دارد که ما ساعت ها روي ميزان آن گفتگوکنيم؟ همانند بازار چک و چانه بزنيم؟ از کم بودن و يا زياد بودن آن برنجيم؟ يا آن جمله کي داده وکي گرفته را دروغ مي گوييم؟ و يا اين چانه زدن هايمان بيهوده است؟ از مجموع سخنان من اين پرسش در مي آيد که چرا ما اينقدر شرايط ازدواج را سخت کرده ايم که همه مان از آن شرايط سخت رنج مي بريم؟ چرا؟

- عامل مهمي که باعث شده ما اين رويداد عادي زندگي را تبديل به يکي از بزرگترين و مهمترين وقايع زندگي مان کرده ايم چشم و هم چشمي است.

 - مي پرسيم چه نياز ما را وادار به چشم و هم چشمي کرده است؟

- به باور من ترس.

- ترس از چه چيز؟

- شايد من نتوانم ريشه رواني شخصي و اجتماعي اين ترس رابيان کنم ولي عامل عمده ترس است که هر يک از ما تلاش مي کنيم زرق و برق ازدواج فرزند مان بويژه دختر مان را بيشتر کنيم و به رخ بکشيم. در عين حال همه مان مي دانيم بسياري از اين کارهاي تشريفاتي هيچ ضرورتي هم ندارد و نيازي هم نيست. براي مثال، روزي يکي از مشتري هاي من به مغازه آمد ديدم به يکي از اقوام خود ناسزا مي گويد علت را پرسيدم که گفت تا حالا هيچ کس به دخترش جهيزيه تختخواب نداده ولي فلاني فلان فلان شده با دادن تختخواب به دخترش اين را هم مد کرده است من هم چند وقت ديگر قرار است دخترم را شوهر بدهم حالا ناگزيرم تختخواب هم بخرم. دستم هم خالي است نمي دانم چکار کنم. پس از چندي عروسي دختر همين شخص انجام شد و من کنجکاو شدم ببينم اين آقا که به فلاني بخاطر اضافه کردن تختخواب، به سقف مد جهيزيه دختران روستا ناسزا مي گفت، خود چه کار مي کند. ديدم تختخواب خريده ويک دستگاه آب گرمکن خرگوشي هم که تا آن موقع هيچ کس به عنوان جهيزيه به دخترش نداده بود هم به عنوان مد جديد بر مد هاي روستا افزوده است. بعد پرس و جوکردم ببينم اين که مي گفت پول ندارم از چه طريقي پول دار شده است که ديدم يک قطعه زمين فروخته است. من اين را ترس مي دانم در روستاي ما اين ترس باعث شده که چشم و هم چشمي شديد باشد. به مثال ديگر توجه کنيد خانمي در خانه اش نان مي پخته است در همان حين آمده اند جهيزيه دختر همسايه را ببرند زن نان پزي و تنور را رها مي کند و به تماشا مي رود که نان در تنور مي سوزد چرا به تماشا رفته؟ براي اينکه بداند همسايه چه چيزهايي به دخترش داده است. حال که اين خانم جهيزيه دختر همسايه را ورانداز کرد براي ديگران تعريف مي کندکه چه چيزهايي داشته است و از آنجايي که اکثر زنان آمار اجناس مد شده جهيزيه دختران روستا را مي دانند ارزيابي مي کنند که فلاني چه چيز بيشتر و يا کمتر داده است و اين به سر زبان ها مي افتد آنگاه مي بيني هر کجا که دوتا زن در کنار هم ايستاده اند همين کم و يا زياد دادن جهيزيه را بيان وارزيابي مي کنند که؛ دست کسر روي دخترش گذاشت و يا سنگ تمام گذاشت. درست مردم هم از همين ارزيابي و داوري و قضاوت ها مي ترسند آنگاه تلاش مي کنند قطعه اي اضافه تر بدهند تا بگويند سنگ تمام را گذاشت چون دست کسر گذاشتن مترادف با خسيس بودن است وکسي مايل نيست انگ خسيسي به او اطلاق گردد. باز جايي ديگر شاهد بودم که دختر خانواده توي روي پدرش ايستاده بود و مي گفت که حتما بايد فلان و بهمان قطعه کالا را به عنوان جهيزيه فراهم نمايي. استدلال دختر هم اين بود که بين هم سن هايم مي خواهم کوچک نشوم. يعني يک دختر در جامعه ي ما  شخصيت و بزرگي خود را با تعداد بيشتر قطعه کالا تامين مي نمايد و ترس از اين داشت که بگويند پدرش دست کسر روي دخترش گذاشته آنگاه دختر احساس کوچکي و حقارت کند. من چون توي مردم هستم و شغلم به گونه اي است که با همه سر و کار دارم و سر صحبت را باز مي کنم همه بدون استثنا اين تجملات عروسي را اشتباه مي دانند ولي در عين حال همه هم انجام مي دهند من بر اين باورم که ريشه اش ترس از داوري و قضاوت منفي ديگران است.

- در خصوص ازدواج صحبت هاي زيادي مي توان کرد. چون جنبه هاي مختلفي دارد. دوسه روز قبل که دعوت شدم و موضوع جلسه گفته شد در اين خصوص بسيار فکر کرده ام ولي تقريبا به جنبه تجملات و تشريفات آن اصلا نينديشيده ام. بنظر من خود پسر و دختر در شکل دهي اين تجملات و تشريفات و سخت گيري هاي ازدواج نقشي ندارند و اين پدر و مادر ها هستند که اين مسائل را بوجود مي آورند.

- اجازه بدهيد موضوعي را اول جلسه ياد آوري کنم بحث وگفتگوهاي ما همه اش انتقادي است. در جلو هر نظري که ابراز شود يک چرا مي گذاريم و پاسخ استدلالي هم مي خواهيم اين يک اصل است در جلسات قصد قصه گويي نداريم چون وقت طلاست. پس روح جلسات انتقادي است موضوع هايي که باعث رنج مردم است باعث زيان است باعث تلف شدن وقت و انرژي مي گردد کارهايي که درش سازندگي نيست اينها رامي خواهيم باديد نقادانه بررسي کنيم.

- دوست مان اشاره کرد شاهد بوده که دختري پدر و مادرش را در تنگنا قرار داده که حتما فلان وسايل وکالا را به عنوان جهيزيه خريداري و همراه دختر به خانه شوهر بفرستد نمي خواهم بگويم چنين رويدادي نمي تواند اتفاق بيفتد بلکه مي خواهم بگويم عامل بوجود آورنده اين بينش و فرهنگ انتظار در دختر باز همان پدر و مادر بوده است اينقدر در خانواده تعريف کرده اند که فلاني جهيزيه کم داده و دست کسر روي دخترش گذاشته و فلاني جهيزيه زياد داده و دخترش سر فراز است. با اين تعريف ها ذهنيتي در دختر خود بوجود آورده اند که سرفرازي مساوي با داشتن جهيزيه بيشتر است لذا ناگزير پدرش را زير فشار مي گذارد. اينها مقداري از مشکلات ازدواج است ولي من نظرم اين هست که چون ما هنوز به مرحله دختر شوهر دادن و پسر زن دادن نرسيده ايم ممکن است نتوانيم خوب داوري کنيم بياييم روي اين موضوع از ازدواج صحبت کنيم که زندگي موفق کدام است؟ چه عامل هايي سد راه موفقيت است؟

- دوست عزيز شما روي هر موضوع ازدواج که آمادگي اش را داري نظرت را بگو.

- من نسبت به هم سالانم در مارکده قدري دير ازدواج کردم هرکه به من مي رسيد مي گفت: چرا ازدواج نمي کني؟! مثل اين بودکه مردم جامعه ما همه مشکلات راحل کرده اند و فقط ازدواج من تنها مشکل روستا بود. خوب خدا را شکر که من هم ازدواج کردم و مشکلات مسلمين حل گرديد. من شخصا راجع به امر ازدواج بسيار انديشيده ام هيچگاه تحت تاثير حرف هاي مردم نبودم و برايم اهميتي نداشت. مثلا به من گفته مي شد پسر، چرا ازدواج نمي کني؟ زمين زير پاي تو مي لرزد! و من چون لرزشي در زمين احساس نمي کردم برايم مهم نبود در مقابل عده اي کم هم بودند که ازدواج کرده بودند و در زندگي شان مشکل داشتند وقتي به من برخورد مي کردند مي گفتند که، کار بسيار خوبي مي کني که ازدواج نمي کني. حرف اينها هم روي من تاثير نداشت چون من مستقل مي انديشيدم و اين راخوب درک کرده بودم که ازدواج امري پسنديده و لازم است ولي بايد شرايط سالمي فراهم آيد. چيزي که نصيحت کنندگان، متوجه نبودند تفاوت خواست ها، علايق، بينش ها و فرهنگ دو نفر دختر و پسر و نيز ديگر شرايط يک ازدواج سالم بود. آنها همه را يکسان مي پندارند از ديد اين گروه آدمها يک دختر که بزرگ شد بايد شوهرش داد، به چه کسي ؟ هرکه آمد. و يک پسر هم که بزرگ شد بايد زنش داد؟ چه زني؟ هر که شد، زن،  زن است. من هم با ازدواج به شکل ساده که بيان شد موافقم آنهايي که مي گويند ازدواج يک امر عادي زندگي است و بايد بي پيرايه انجامش داد براي نظر خود صد دليل منطقي و عقلي مي توانند ارائه دهند ولي آنهايي که به تشريفات و تجملات مي پردازند و سختگيري مي نمايند حتي نمي توانند يک دليل منطقي و عقلي براي رفتار خود ارائه دهند. با اينکه من برنامه ريزي براي يک ازدواج ساده و سالم کرده بودم که جو حاکم عشق باشد و صداقت و سادگي، يک وقت متوجه شدم از هر طرف نظر ارائه مي گردد، خواسته هست، صحبت ازسنت مي شود، صحبت از رسوم مي گردد، توصيه به فلان شکل برگزار شدن جشن ميشود، يک وقت ديدم اصل ازدواج در حاشيه مانده است.

- من مي خواهم راجع به دو مطلب سخن بگويم يکي ارتباط جوانان با مسائل زمان بلوغ است. که جوان جامعه ما هيچ گونه آشنايي با مسائل پيش آمده و چگونگي برخورد با آن را ندارد. ببينيد در جامعه ي ما حرف زدن در باره تغييرات و مسائل پيش آمده دوران بلوغ تابو است همه ما مي دانيم جوان با رسيدن به سن بلوغ دچار يک مقدار تغييرات مي گردد که لازم است شناخت لازم و درست در باره اين تغييرات داشته باشد. درسيستم آموزشي ما که اين مسائل آموزش داده نمي شود در خانواده، پدر و مادر با اينکه مشکلات اين دوران را مي دانند به روي مبارک خودشان نمي آورند و سرشان را زير برف مي کنند آنگاه مي بينيم جوان ناگزير اطلاعات ناقص نارسا و بعضا هم خطا و نا سالم از اين و آن مي شنود. بنظر خودمان آدم اخلاقي هستيم و صحبت از مسائل جنسي نمي کنيم چون از ديد اخلاق و ادب رايج جامعه ي ما صحبت کردن در اين باره و دادن آموزش و آگاهي در اين باره به جوانان و آوردن بعضي کلمات بر زبان غير اخلاقي است. ببينيد تا همين چند سال اخير يک مرد در جامعه ما هيچ گاه نام زنش را مثلا براي مامور آمارگير و يا مامور سجل احوال نمي گفت مي پرسيم چرا؟ چون از ديد يک مرد سنتي زن فقط کاربرد جنسي داشته است که بايد توي پستوي خانه بماند بزايد و خانه داري کند و... کما اينکه فلسفه وجودي زن هم اکنون هم در نظر و بينش بعضي از ما مردان در همين جامعه روستايي خودمان همان بينش پدر بزرگ مان است. من با بررسي که کرده ام در فرهنگ و بينشمان در رابطه با برخورد با بيان مسائل دوران بلوغ مشکل داريم حال که آموزش و پرورش اين مهم را ناديده گرفته و آگاهي نمي دهد بهتر است پدران و مادران اين امر مهم را به عهده بگيرند و جوانان خود را به موقع بياگاهانند تا ضريب انحرافات را کم وکمتر نماييم و جوانان ما به روش صحيح برخورد با اين پديده طبيعي آشنا شوند. ببينيد جامعه هاي عقب مانده در برخورد با رويداد هاي زندگي نمي توانند به روش صحيح و منطقي تصميم گيري نمايند و عصبيت حرف اول را ميزند دچار بحران هستند شما جامعه هاي عقب مانده آفريقايي را بنگريد عروسي شان يک هفته طول مي کشد عروس را با کوبيدن روي دله ها و با سر و صداي زياد مي آورند يا شما همين لر هاي بختياري خودمان را ببينيد وقتي يک نفر ازشان مي ميرد چه کارهايي که نمي کنند حال شما برويد شمال شهر تهران يک نفر امروز مي ميرد بعد از چند روز بازماندگان زندگي عادي شان را از سر مي گيرند ما بايد بپذيريم که در باره آموزش مسائل و تغييرات دوران بلوغ جوانان پنهان کاري ميکنيم مثل اينکه پدر و مادر هيچ وظيفه اي در اين باره ندارند و بي خيال اند طبيعي است که جوان ما اطلاعات و آگاهي هاي لازم را ازهر طريقي که فراهم شود به دست مي آورد که ممکن است هزينه زيادي هم در باره اش بپردازد چون ممکن است اطلاعات و آگاهي ها توام با آلودگي هاي اخلاقي و همراه با بد آموزي ها باشد. من در دوران تحصيل در دانشگاه دوستي داشتم که بچه قم بود روزي در رابطه با روش هاي کسب آگاهي درست و سالم در باره مسائل بحران دوران بلوغ با هم صحبت مي کرديم که گفت: مادرم تمام آگاهي و اطلاعات لازم در اين زمينه را با توجه به رشدم از آغاز تا کنون به من داده است و هر کجا هم که خود لازم مي ديدم مي پرسيدم و او پاسخ لازم را مي داده است. بعد از شنيدن حرف هاي اين دوست، من نخست با خود گفتم عجب مادر بدي دارد ولي بعد با بررسي که کردم به اين نتيجه رسيدم که چقدر اين خانواده دانا و آگاه هستند که نخواسته اند بچه شان اطلاعات غلط از آدم هاي ناباب بگيرد خودشان آگاهي هاي لازم ودرست را به موقع به فرزندشان داده اند. چرا به اين نتيجه رسيدم؟ چون مي بينم خيلي از حرف هاي درگوشي جوانان ما همين مسائل هست پس لازم است پدران و مادران براي اين بحران بلوغ بچه هايشان فکري بکنند و اطلاعات وآگاهي هاي لازم جوانشان را پاسخ دهند. ببينيد فقط مراسم ازدواج ما داراي زرق و برق و تشريفات زائد نيست داشتن ظاهر و باطن در همه زمينه هاي زندگي ما هست ماحتي روضه زنانه مان هم پر از زرق و برق است مکه رفت مان هم رقابتي است ما احساسات مان را در مسائل اجتماعي مان بروز مي دهيم.

- من هم حرف دوست مان را تاييد مي کنم ما در تمام رفتارهاي مان در اجتماع دنبال ابراز وجود هستيم و مي خواهيم خود را بهتر و برتر نشان دهيم تا نظر مثبت ديگران را همراه خود داشته باشيم اين است که هر يک تلاش مي کند جهيزيه بيشتر دهد.

- چرايک پدر و مادر احساس مي کند که بايد برتر از ديگران باشد و بدين منظور تلاش مي کند يک قطعه جهيزيه بيشتر دهد؟

- من فکر مي کنم ما بحران اعتماد به نفس در جامعه مان داريم بدين جهت از داوري و قضاوت مردم سخت وحشت داريم به همين دليل هم اکثر ما ها از شخصيت خودمان و از جايگاه اجتماعي خودمان هم راضي نيستيم و ديگران را از خودمان بهتر مي دانيم و مي خواهيم در جاي ديگران باشيم بنا بر اين تلاش مي کنيم ظاهر خوبي از خودمان نشان دهيم تا داوري و قضاوت مثبت ديگران را داشته باشيم. اين کمبود اعتماد به نفس باعث ترس و نگراني در ما مي شود اين است که هيچ گاه خود واقعي مان را نشان نمي دهيم. ببينيد يک تئوري هست که مي گويد آن که تلاش مي کند فعال است و حرکت دارد و ممکن است شکست هم بخورد ولي بيشتر ما ها از آن تيپ آدم هايي هستيم که مي گوييم تلاش نمي کنيم حرکت جسورانه نمي کنيم تا شکست هم نخوريم.

هزار تومان بايد خسارت بپردازد. ولي اگر همين يکصد و پنجاه هزار تومان را اکنون بپردازيم با احتساب ماشين آلات خريداري شده در تبريز هر عضوي صاحب 450 هزار تومان سرمايه خواهد بود در اين راستا اتاق تعاون قول داده است در صورتي که سهام داران تعاوني همکاري لازم را بنمايند مبلغ يکصد ميليون تومان هم کمک خواهد کرد. حالا از يکايک سهامداران مارکده اي تعاوني باغداران حاشيه زاينده رود تقاضا مي شود کمر همت را ببندند و براي جلوگيري از به يغما رفتن سرمايه شان با پرداخت کمک هاي خود تعاوني را نجات دهند ضمنا اگر افرادي مايل اند سهام بيشتري داشته باشند مي توانند مبالغ بيشتري پرداخت و سهام بيشتري را از آن خود نمايند. سهامداران صادق آبادي آمادگي خود را براي همکاري اعلام نموده اند »

که قرار گرديد اعضا شوراي اسلامي مارکده موضوع را در تاريخ 24/11/86 در جلسه مجمع عمومي تعاوني نگين به اطلاع سهامداران مارکده اي تعاوني باغداران حاشيه زاينده رود برسانند و تقاضا نمايند جهت جلوگيري از فروپاشي تعاوني همکاري نمايند. ضمنا به اطلاع مي رسدکه کليه سهامدان تعاوني فردوس عضوتعاوني باغداران هستند.

 جلسه براي طرح گلستان

جلسه اي به دعوت اداره منابع طبيعي شهرستان، ساعت يک بعد از ظهر روز 18/11/86 باحضور آقايان قاسمي و شيخي از اداره منابع شهرستان، و اعضا شوراي اسلامي مارکده آقايان: مسعود شاهسون و محمدعلي شاهسون و محمد عرب، و نمايندگان طرح گلستان آقايان: محمدتقي عرب، محمدرضا شاهسون، عليمراد شاهسون و ابوطالب عرب، و فرزندان مرحوم عبدالله شاهسون آقايان: محمد، مسيب، امرالله، يدالله، الياس و ... به عنوان دامداران مرتع کوه پرپر مارکده در محل دفتر دهياري روستاي مارکده تشکيل شد. هدف از اين دعوت و نشست، رسيدگي به درخواست شورا مبني بر ابطال پروانه چرا و تبديل زمين مرتع به باغ در قالب طرح عمومي طوبي بود.

نخست آقاي مسعود شاهسون رئيس شوراي اسلامي سخن گفت که اشاره اي به شيوه زندگي در گذشته و اينکه امروز روستا در حال پيشرفت است نمود و نيز بيان اين که تلفن به من شده که همه چيز را رها کن و برو و نيز تلفني ديگر که بر عليه تو توطئه مي شود شما دنبال چه چيز هستيد؟. و اشاره نمود من، با فرزندان مرحوم عبدالله شاهسون اقوام هستيم و نمي خواهم حقي از کسي پايمال شود و از فرزندان عبدالله خواست که خوب بينديشند و ببينند زندگي ها امروز به چه شيوه مناسب تر است، مقرون به صرفه تر است، از کيفيت بالاتري برخوردار است آنگاه اگر شيوه کنوني را بهتر يافتند آن را ادامه دهند در غير اين صورت تجديد نظر نمايند چون اين دوستان جمعيتي را در مقابل خود دارند و من پيشنهاد مي کنم بايد براي آن جمعيت عظيم هم پاسخي مناسب داشته باشند تا تنش ها در روستا کم شود.

سپس آقاي قاسمي به ايراد سخن پرداخت و گفت: من اينجا آمده ام تا با هم فکري شما راجع به درخواست شورا مبني بر توسعه باغات طرح طوبي در زمينهاي مرتع داري به توافق برسيم و آن را به اداره جهت تصميم گيري ارائه دهيم پس تصميمي که ما اينجا مي گيريم بايد با موازين قانوني هم خواني داشته باشد. در اين خصوص کميته فني اداره منابع طبيعي صورت جلسه اي در تاريخ 31/4/86 در راستاي تحقق تعادل دام و مرتع تنظيم و تصويب نموده که من چند بند آن را برايتان مي خوانم.

« الف: متقاضي به صورت محضري متعهد گردد در راستاي تعادل دام و مرتع و تغيير الگوي معيشت دامداران مازاد در مراتع استان نسبت به حذف دامداران مازاد ازطريق مشارکت دادن آنها در طرح هاي مورد درخواست و يا به کارگيري حقوق

 مکتسبي آنها به تعدادي که در جلسه کميته فني مشخص و تاييد مي گردد، اقدام

 نمايد.» قصد اين بند کم کردن و به تعادل رساندن تعداد دام در مرتع استان است که مي دانيم بيش از دو برابر دام در مراتع مشغول چرا هستند اين بند مي گويد متقاضي احداث باغ در مرتع حقوق دامدار را با نظر کميته فني بپردازد و يا او را در طرح مشارکت دهد. يک پروانه چراي دام را معادل سه برابر عرف محل که زمين به يک نفر تعلق مي گيرد، دانسته اند مثلا اگر عرف محل 20 جيريب است به دامدار در ازاء حاظر شدن به ابطال پروانه چرايش 60 جيريب زمين داده مي شود.

« ب : در راستاي تحقق بند الف، رضايت نامه محضري دامداران معرفي شده مبني بر ابطال پروانه چراي آنها قبل از اعلام بلا معارض بودن و تنظيم صورت جلسه تحويل و تحول اراضي ارائه گردد. اجراي اين بند پس از اخذ نظر اداره منابع طبيعي مرتع و مشخص شدن دامداران توسط اداره منابع طبيعي شهرستان پيگيري خواهد شد.»

يعني نخست رضايت دامدار مبني بر ابطال پروانه چرا گرفته مي شود، حقوقات

 پروانه چرايش با توجه به سابقه اش مشخص مي گردد که بايد پرداخت گردد

 شکل ديگر اين است که متقاضي تغيير کاربري زمين مرتع خودش با دامدار توافق نمايد در اين صورت بايد رضايت نامه دامدار ارائه گردد.

ج : « در صورت عدم توافق دامداران مذکور مفاد تبصره يک ماده   47 و بخشنامه سازمان جنگلها و مراتع آبخيزداري کشور همچنين نامه سازمان جنگلها محاسبه و توسط متقاضي پرداخت خواهد شد. النهايه دستورات واگذار شدن اراضي و عدم اخذ مبالغ محاسبه شده توسط ذيحق، به استناد بخشنامه هاي مذکور، مبلغ فوق به صندوق ثبت شهرستان واريز و پروانه چرا با حقوقات عرفي متقاضي بطور يک طرفه از طريق اداره کل منابع طبيعي استان ابطال مي گردد.»

موارد قانوني فوق جهت آگاهي حاضران جلسه گفته شد. من از مجموع مکاتبات شوراي مارکده اينگونه متوجه شدم که شورا مي خواهد سهم خودش را از مرتع تبديل به باغ نمايد.

محمدعلي شاهسون: تا يکسال قبل نظر ها بر اين بود ولي سال قبل، دقيقا در همين روزها، جلسه عمومي مرکب از اکثريت مردم در محل مسجد مارکده تشکيل شد، که مردم يک صدا خواستار اين شدند که، تمامي زمين مرتع صحراي مارکده به اضافه زمين هاي مانده منابع ملي به صورت يک طرح عمومي با نام طرح باغداري گلستان تبديل به باغ گردد اولويت اول واگذاري زمين در اين طرح کساني هستند که هيچ زمين کشاورزي ندارند و اولويت دوم کساني خواهند بود که کم زمين اند به گونه اي که مقدار زمين دريافت واگذاري مردمان مارکده بالانس گردد. براي دست يابي بدين هدف تعداد 7 نفر را با راي مخفي وکتبي هم به عنوان نمايندگان اجرا کننده طرح گلستان انتخاب نمودند تا همراه شوراي اسلامي روستا اين خواسته را تحقق ببخشند. و شوراي اسلامي روستا هم در راستاي خواست مردم، درخواست ابطال دو پروانه چراي شورا و عبدالله شاهسون را نموده و پيگير بوده و اين جلسه امروز جهت بررسي اين تقاضاي شوراي اسلامي تشکيل شده است.

قاسمي: يک پيشنهاد ديگر هم شده که وراث حاج عبدالله بيايند و پروانه چراشان را در اختيار عموم قرار دهند تا بتوانند در طرحها شرکت نمايند.

محمدعلي شاهسون: اجازه بدهيد اين جمله شما را اصلاح کنم. تا امروز هر طرحي و برنامه اي در روستا اجرا شده، فرزندان عبدالله شاهسون همانند ساير مردم مارکده حقوق خود را دريافت نموده اند و هيچ گونه تفاوت نبوده است. مي خواهم بگويم اينگونه انديشيده نشود که فرزندان عبدالله شاهسون جداي از مردم بوده اند. آنها هم همانند صدها مارکده اي ديگر با مردم همکاري مي کرده اند و سهم خود را هم مي گرفته اند اکنون هم مي گيرند از اين به بعد هم خواهند گرفت وهيچ تفاوتي با بقيه مردم ندارند.

قاسمي: طرح مرتع داري مارکده 2825 هکتار بوده که شمالا مرز قلعه حوض و جنوبا رودخانه و مرز صادق آباد و شرقا کوه پرپر و غربا هم رودخانه و مرز گرمدره قيد شده است در سال 1366 مميزي شده وکل زمين با نام مرتع بنام حاج عبدالله با 250 گوسفند و شوراي اسلامي با 300 گوسفند ثبت شده است حال تقاضاي شوراي اسلامي اين هست که پروانه چراي کل مرتع لغو و زمين مرتع تبديل به باغ گردد آيا اين طور است؟

محمدعلي شاهسون: بله. اجازه بدهيد من هم به نمايندگي از شورا و نيز نمايندگان طرح گلستان نقطه نظرات مان را بگويم. تا 40سال قبل همه مردم مارکده از زمين هاي صحراي مارکده هرکه در حد توان خود سود مي برد يکي با احداث مزرعه اي کوچک، يکي با کاشت گندم ديم، ديگري با چيدن علف و همگي هم داراي گوسفند و گاو بودند که در همين صحرا چرانيده  مي شدند با اين که مردم از همه ي صحرا استفاده مي کردند هم خود مردم فقير بودند و هم صحرا. و اما امروز به برکت تکنولوژي، آب رودخانه به همان صحراي فقير پمپ شده، البته در اين بين عده اي زحمات فوق العاده اي کشيده اند که قابل تقدير است، حال مقداري از آن همه زمين تبديل به باغ شده، و ما راحت تر و بهتر از پدرانمان زندگي مي کنيم در گذشته ممکن بود پدر من 200 جيريب گندم ديم مي کاشت و زندگي فقيرانه اي داشت ولي حالا من 20 جيريب از همان زمين را باغ کرده ام و زندگي بهتر از پدرم دارم اين تجربه نشان داده که زمين صحراي ما که تبديل به باغ گردد سود دهي و بهره دهي اش از ديم کاري و گوسفند داري بهتر است. به علاوه موقعيتي استثنايي در استان ما بوجود آمده و آن اين است که اکنون اجازه بهره برداري از آب رودخانه را جهت احداث باغ مي دهند و هيچ معلوم نيست که اين موقعيت استثنايي پا برجا و ادامه داشته باشد چون مي دانيم کشور ما يک سرزمين خشک وکم آب است و ممکن است سياست دولت تغيير کند همان گونه که به روستاهاي استان اصفهان آب نمي دهند مردم روستاي ما بر اين باورند از اين موقعيت بايد سود جست و زمين خشک بياباني را تبديل به باغ نمود موضوع ديگري که بايد در اينجا ياد اوري گردد اين است که اکنون از حدود 600 هکتار زمين مرتع يک خانوار عبدالله شاهسون مي تواند زندگي خود را اداره نمايد ولي اگر همين زمين تبديل به باغ شد حد اقل 200 خانوار زندگي شان را اداره خواهند نمود. پس عقل حکم مي کند زمين تبديل شده به باغ از زمين به صورت مرتع مفيد تر است با صرفه تر است در اين فرآيند تبديل مرتع به باغ هرچه قانون تعيين کرده حق دامدار هم داده خواهد شد و فرزندان حاج عبدالله به موازات بقيه مردم روستا از حق روستايي خود به علاوه حق دامداري شان استفاده خواهند نمود. ببينيد زمين صحراي مارکده به تجربه نشان داده که مناسب باغ و درخت است مي پرسم چرا از اين موقعيت استفاده نکنيم؟ ما يک تجربه تلخ از قافله عقب ماندگي داريم که ضرورت دارد براي ياد آوري بازگوکنم  چون مي ترسم دوباره تکرار گردد آنگاه هر دومان بعدا افسوس خواهيم خورد. بعد از پيروزي انقلاب دولت تمام هم خود را به کار گرفته بود در روستاها خدمت کند پدران ما در مارکده بجاي اينکه از اين موقعيت استفاده کنند به جان هم افتاده بودند و دعواي دو دستگي محله بالا و پايين راه انداخته بودند در همين حين مردم صادق آباد يک طرح باغداري رايگان که اکنون به نام پمپاژ معروف است اجرا کردند حالا هم ترس ما اين است که چند سالي ما اعضا شورا با بچه هاي عبدالله شاهسون مشغول چانه زني وکشمکش باشيم و وقتي به خود بياييم که کار از کار گذشته و موقعيت را از دست داده باشيم آنگاه افسوس بخوريم. من بر اين باورم که در صورت تبديل شدن زمين مرتع به باغ هم فرزندان عبدالله شاهسون سود بيشتري خواهند برد و زندگي راحت تري خواهند داشت و هم تعداد بيکاران روستا زمين دار و مشغول خواهند شد و هم آنهايي که زمين کم دارند به سهم زمين خود دست خواهند يافت و هم روستايمان رشد و آباد و آباد تر خواهد شد يعني همه مان سود مند خواهيم شد مي پرسم وقتي طرحي و نظري همه اش سود است وهمه مان از آن سود خواهيم برد چرا مانع اجرايش بشويم؟ چرا سنگ اندازي جلوش کنيم؟ چرامقاومت هاي بي دليل و جهت کنيم؟

قاسمي: پس نظر و صحبت اين است که درخواست و توافق گردد که پروانه چراها باطل گردد و زمين تبديل به باغ شود پس بايد اين توافق صورت جلسه شود و به کميته فني ارسال گردد تا آنها تصميم نهايي را بگيرند. خوب يک طرف شوراي اسلامي است که موافق ابطال پروانه چرا هست طرف ديگر فرزندان عبدالله شاهسون هستند که آنها هم بايد نظر موافق خود را اعلام نمايند تا بتوان مراحل بعدي اجراي طرح پيگيري گردد. بياييد روي اين موضوع ها صحبت کنيم حال شما فرزندان عبدالله شاهسون چه نظري داريد؟ از نظر من هم اگر دامدار 10 هکتار زمين باغ داشته باشد از 1000 هکتار مرتع سود بهتري خواهد داشت به علاوه مالکيت مرتع مال دولت است و دامدار فقط اجازه بهره برداري دارد.

محمدعلي شاهسون: اجازه بدهيد من توضيحي براي تکميل اين گفته شما بدهم. ببينيد دوستان عزيز فرزندان عبدالله شاهسون ، شما اکنون مرتع را به صورت اجاره در اختيار داريد و فقط مي توانيد از آن بهره برداري چراکنيد و در پايان مدت اجاره هم هيچ معلوم نيست که سياست دولت وقت چه باشد آيا دوباره اجاره شما را تمديد کند يا خير يا اصلا بخواهد که مرتع وجود داشته باشد يا نه و يا شما توانايي ادامه دامداري و مرتع داري را داشته باشيد يا نه يعني بعد از 30 سال شما هيچ حقي بر زمين نداريد ولي اگر بياييد توافق کنيم که پروانه چراها باطل گردد و همه زمين تبديل به باغ شود، در ازاء اين توافق مقداري زمين بدون پول و به صورت رايگان و با مالکيت قطعي به شما مي دهند و بقيه زمين را هم به صورت استيجاري به بقيه مردم خواهند داد يعني شما در ازاء ابطال پروانه چرا مقداري زمين، سه برابر عرف،  با مالکيت قطعي خواهيد گرفت. خوب اين شکل که مفيد تر و بهتر و سودمند تر از ادامه دامداري است؟ که معلوم نيست آينده آن چه خواهد بود؟ پس عقل حکم مي کند دست به دست دهيم و باهم رضايت به ابطال پروانه چراها بدهيم و زمين را تبديل به باغ کنيم.

مسيب شاهسون: من حرف هاي شما را قبول دارم شما 5 سال شورا بوده ايد آيا يک بار شده که بياييد بنشينيم و با هم گفتگوکنيم؟

محمدعلي شاهسون: بله ، جلسه مشترک اول مان در بخشداري بود، دومين جلسه در مارکده و با حضور آقاي قاسمي بود. يک جلسه هم خودمان با هم داشتيم يک جلسه هم که من و مسعود شاهسون به خانه شخص شما آمده ايم و اين هم جلسه امروز. دوسال قبل هم يک جلسه اعضاي شوراي مارکده و آقاي مرداني مسئول خدمات کشاورزي بن به مزرعه تان آمديم و با پدرت چک و چانه زديم حال فرض کنيم هيچ جلسه اي با هم نداشته ايم خوب امروز که در کنار هم هستيم پس بياييد اين موضوع را حل کنيم.  

مسيب شاهسون: چرا شما اينقدر از دست ما شکايت نوشته ايد؟ چرا نوشته ايد ما فلان مقدار زمين داريم؟ حق نداشتيد بنويسيد و ...

محمدعلي شاهسون: ببينيد ما شکايت ننوشته ايم بلکه گزارش تنظيم نموده ايم اين گزارش بخاطر پاسخ به ادعاي شما بوده است که در چند جلسه از جمله در جلسه بخشداري مي گفتيد زندگي همه ي ما از طريق دامداري مي گذرد و ما همه مان دامدار هستيم. در اين گزارش ما توضيح داده ايم که فرزندان عبدالله شاهسون همانند بقيه مردم روستاي مارکده کشاورزند و داراي همان حق و حقوق در روستا اند که بقيه مردم. لذا يک نفر نمي تواند هم کشاورز باشد و هم از مزاياي دامداري استفاده کند بدين جهت آمده ايم در هر طرحي که شما سهام داشته ايد با ذکر مقدار زمين واگذاري گزارش تهيه کرده و به اداره ارائه داده ايم. تمام حرف هاي ما مکتوب است به چند اداره هم رونوشت داده ايم سابقه اش هم در شورا هست و زير گزارشمان را هم امضاکرده ايم و روي حرف مان هم هستيم و از آن هم دفاع مي کنيم لذا مي توان بند بند آن را خواند و تجزيه و تحليل کرد و صحت و سقم آن را مشخص نمود.

امرالله شاهسون : مردم مارکده به ما گفته و مي گويند به شوراها زمين ندهيد مي گويند ما اعضا شورا را قبول نداريم.

محمدعلي شاهسون: جناب آقاي امرالله شاهسون، شما اين حرف راکه زدي طبيعتا بايد قبول هم داشته باشي و روي حرفت هم بايستي. شما يک وجب زمين به ما شوراها ندهيد مردم مارکده 7 نفر نماينده جهت تحويل گيري زمين تعيين کرده اند،  لطفا زمين را به آنها تحويل دهيد.

محمد شاهسون: شما نوشته ايد گوسفندان مال يک نفر فلاورجاني است چرا نوشته ايد؟ حق نداريد در باره ما چيزي بنويسيد؟

محمدعلي شاهسون: نه، ما چنين چيزي ننوشته ايم، نظرات ما مکتوب است مي توان کلمه به کلمه آن را خواند.

قاسمي : مالکيت دام مهم نيست مجوز چرا مهم است.

در طول جلسه حمله و هجوم لفظي از طرف دامداران روي اعضا شورا تداوم داشت و در اين وقت اين حمله و هجوم شدت گرفت که جمله هاي اعتراضي دامداران نسبت به شورا از اين قرار است. شما صد تا شکايت بر عليه ما نوشته ايد، حق نداريد بنويسد که ما چقدر زمين داريم، زحمت کشيده ايم و زمين فراهم کرده ايم، زمين داريم به شما چه؟، شما هم زمين داريد، چرا زمين هاي خودتان را ننوشته ايد؟، اين مقدار زمين را بنام ما نوشته ايد بياييد تحويل بدهيد، خوب نوشته ايد ما ماشين داريم آيا فقط ما تو مارکده ماشين داريم؟، خوب به شماچه که ما ماشين داريم، زحمت کشيديم و ماشين خريديم، چرا شوراي دوره قبل به شکايت پدر ما رسيدگي نکرد؟، اگر پدر من نبود زمين صحراي مارکده را سپاه گرفته بود، اين زمين را پدر ما براي مردم نگه داشته است، پدر ما خدمت بزرگي به مردم مارکده کرده است ولي کسي قدرش را نمي داند، حالا فرض کنيد زمين تان را سپاه گرفته؟، شورا اشتباه کرده گزارش نوشته، اصلا مردم شما شوراها را قبول ندارند ، تمام مردم به ما مي گويند ما شورا را قبول نداريم و زمين به شورا ندهيد، شورا حق نداشته گزارش بنويسد، براي چه گزارش نوشته است؟، آيا فقط در مارکده ما زمين داريم که شورا نوشته؟ ...

مسعود شاهسون: ببينيد دوستان عزيز، چون شما ادعا داريد که زندگي همتان از طريق دامداري مي گذرد شورا ناگزير شده آن گزارش را تهيه کند بقيه مردم که چنين ادعايي ندارند که شورا بخواهد مقدار زمين آنها را گزارش کند. شما يک وجب زمين به ما اعضا شورا ندهيد اصلا مي خواهيد ما شورا همين جا مي نوسيم که ما سهمي نمي خواهيم ديگر چه حرفي داريد؟ باز فرض کنيد به قول خودتان شورا اشتباه کرده که گزارش نوشته حالا بياييد گذشته را فراموش کنيم و با هم توافق کنيم و اين موضوع را حل کنيم

محمد عرب: شورا راجع به دام که مال فلاورجاني است چنين چيزي ننوشته و حالا چرا شما اينقدر از گزارش شورا ناراحت هستيد خوب اگر معتقديد که شورا دروغ نوشته قانون هست و مي توانيد شکايت کنيد تا به آن رسيدگي کنند.

محمدتقي عرب: زمين مال مردم است زمين کاري به شورا ندارد حال اينجا نوشته شده پروانه چراي شوراکه نوشته باشد قصدما اين است که زمين ها را بالانس کنيم.

محمد شاهسون: تا اين افراد شورا هستند ما به اينها زمين نمي دهيم.

محمدعلي شاهسون: آقاي محمد شاهسون مرد بايد روي حرفش بايستد، آقاي قاسمي شما به نمايندگي از اداره منابع طبيعي يک صورت جلسه اي تنظيم کن و ما اعضا شوراهم امضا مي کنيم که شورا در اين کار دخيل نيست 7 نفر نماينده طرح گلستان طرف دامداران هستند و پروانه چراي شورا و عبدالله شاهسون ابطال گردد و زمين تحويل آن 7  نفر گردد حال شما فرزندان عبدالله شاهسون موافق هستيد؟

محمد شاهسون: تا اين افراد شورا هستند ما اصلا توافق هم نمي کنيم ولي وقتي اينها کنار رفتند ما خودمان زمين را به مردم واگذار مي کنيم.

محمدعلي شاهسون: جناب محمد شاهسون مرد است و قولش. شما واقعا روي اين حرف خود هستيد؟ ما سه نفر اعضا شورا هم اکنون در حضور آقاي قاسمي استعفاي خود را مي نويسيم و به دست تو مي دهيم فردا صبح آنها را  به بخشداري ارائه بدهيد. آقاي قاسمي، در صورتجلسه بنويسيد يکي از شروط فرزندان عبدالله شاهسون کناره گيري اعضا شورا بوده و انها هم کناره گيري کردند و پروانه هاي چراي شورا و عبدالله شاهسون ابطال و زمين به روستا بر مي گردد.

قاسمي: حال که فرزندان عبدالله شاهسون رضايت نمي دهند آيا شورا به ابطال پروانه چراي خود بسنده مي کند که زمين سهم خود را تبديل به باغ نمايد؟

محمدعلي شاهسون: جناب قاسمي، اينگونه نيست که شوراي اسلامي اختيار داشته باشد هرکاري که مي خواهد بکند بلکه عمده اختيار از دست شورا بيرون است و مردم خود را صاحب همه ي صحرا مي دانند و خواهان اجراي طرح باغداري در همه زمين مرتع هستند به اين جهت هم سال گذشته حدود 250 نفر در مسجد جمع شدند و با راي گيري کتبي و مخفي 7  نفر را بدين منظور برگزيده اند شورا وظيفه خود مي داند در راستاي خواست مردم با نمايندگان انتخاب شده همکاري نمايد.

در پايان جلسه، صورتجلسه اي به شرح زير تنظيم گرديد که، اعضا شورا، نمايندگان طرح گلستان و نمايندگان اداره منابع طبيعي امضا نمودند و فرزندان عبدالله شاهسون از امضا خود داري کردند.

« صورتجلسه تغيير معيشت بهره برداران مراتع مارکده مورخه 18/11/86.  بر اساس دعوت نامه 9116 مورخه 13/11/86  اداره منابع طبيعي شهرستان شهرکرد تشکيل جلسه با حضور شوراي اسلامي مارکده و وراث مرحوم حاج عبدالله در دفتر شوراي اسلامي مذکور مبني بر مشارکت دامداران در طرحهاي طوبي و توسعه باغات با در خواست واگذاري در کل محدوده طرح مرتعداري کوه پرپر مارکده و منابع ملي باقي مانده  توسط تعدادي از اهالي روستا به نمايندگي شوراي اسلامي با حضور وراث مرحوم حاج عبدالله و اعضا شوراي اسلامي و نمايندگان طرح گلستان تشکيل و موارد زير مطرح گرديد.

شوراي اسلامي روستاي مارکده به اتفاق 7 نفر نمايندگان عموم مردم مارکده در خصوص زمينهاي باقي مانده منابع ملي ( طرح مرتع داري کوه پرپر مارکده) با ابطال پروانه چراي شوراي اسلامي و پروانه چراي مرحوم حاج عبدالله شاهسون در قبال پرداخت حقوقات قانوني طرح مرتعداري با مشارکت آنها در اجراي طرح توسعه باغات با توجه به استعداد اراضي را، دارند. لذا اين صورت جلسه جهت طرح در کميته فني اداره کل و تصميم گيري نهايي تنظيم و به امضا رسيد.»

                                      تدوين گزارش : محمدعلي شاهسون مارکده

جشن 22 بهمن

با همآهنگي ستاد دهه فجر روستا مراسم جشن22 بهمن در مارکده با حضور اقشار مختلف مردم در محل مسجد جامع در تاريخ 21/11/86 بعد از نماز مغرب و عشا برگزار گرديد. در اين مراسم مقاله اي توسط يکي از دانش آموزان مدرسه فيض خوانده شد. سرودي توسط گروه سرود مدرسه فيض اجرا شد در خصوص شرکت در راه پيمايي و شعار الله و اکبر به مردم توصيه شد سپس آقاي قاسمي سخناني در خصوص اين ايام ايرادکردند و از مردم تقاضا نمودند در راهپيمايي شرکت نمايند بعد قطعه نمايشي با عنوان ارث و ميراث توسط گروه نمايش مدرسه فيض نمايش داده شد که قرار گرديد جوايز گروه در روز 22 بهمن تحويل گردد. در پايان اين مراسم اسامي نفرات برتر مسابقات دو، دهه فجر به شرح زير قرائت گرديد. ابراهيم عرب فرزند قربانعلي نفر اول. غلامعلي عرب فرزند محمد نفر دوم. مسعود عرب فرزند حسنعلي نفر سوم. محمد عرب فرزند بهرامعلي نفر چهارم. رضا شاهسون فرزند مسلم نفر پنجم. گزارش از رمضانعلي شاهسون مارکده 21/11/86

راهپيمايي 22 بهمن

«والفجر واليال عشر» به سپيده دمان سوگند و به روزهاي دهگانه سلام. سلام بر شما همسفران هميشگي آواي مارکد. سلام بر شما مبارزان، زنان و مردان مسلمان ديار ساحلي مارکده ايام خوب بهمن و روزهاي پرشکوه دهه فجر به پايان رسيد و يک بار ديگر حديث عشق و شهامت و ايثار و پايداري تکرار شد. سلام بر آن ايام پر شور و سلام بر آن روزهاي هميشه سبز و سلام بر آن ابر مردي که هنگام آمدنش تمام غنچه ها شکفتند و تمام درختان سرود خير مقدم سر دادند بله عزيزان بيست و نهمين سالگرد پيروزي شکوهمند انقلاب اسلامي پرشور تر از سال هاي گذشته در کشورمان بر گزار شد و ملت هميشه در صحنه و بيدار ديار ساحلي مارکده اين نگين خفته در دل حاشيه زاينده رود در روز دو شنبه بيست و دوم بهمن ماه همانند مردم اقصي نقاط کشورمان با حضور گسترده در راهپيمايي بار ديگر با آرمانهاي بلند نظام مقدس جمهوري اسلامي تجديد بيعت کردند و پيمان و ميثاقي دوباره بستند. بله دوستان عزيز ملت آگاه و هميشه هوشيار مارکده با پيمودن خيابان اصلي روستا از دبستان پسرانه شهيد کلانتري روستا تا پايگاه مقاومت بسيج روستا و با در دست داشتن پلاکاردها و عکس هاي شهيدان روستا و با سردادن شعارهاي  همچون مرگ بر آمريکا مرگ بر اسرائيل و مرگ بر انگليس يک بار ديگر جلوه يي از حضور و اقتدار ملي و اتحاد ملي و انسجام اسلامي را در برابر ديدگان دشمنان انقلاب اسلامي و بيگانگان به نمايش گذاشتند که گزارش اين حضورگسترده توسط بنده از طريق راديو شهرکرد ويژه برنامه يوم الله 22 بهمن راس ساعت11 صبح پخش شد.

                                                                 گزارش از رجبعلي عرب

خبر هاي فرهنگي مذهبي

1- آقاي رجبعلي صادقي استاندار چهارمحال و بختياري لوح تقديري به شماره 44919/10 تاريخ 24/10/86 به آقاي قاسمي به شرح اهدا نمود.

حجت الاسلام و المسلمين حاج آقا قاسمي. سلام عليکم. مجاهدت و تلاش خالصانه شما در راستاي ترويج اصول و احکام و اخلاق والاي اسلامي و گسترش منويات و مباني مقام ذي شرافت امام (ره) و رهبر معظم انقلاب که بر گرفته از نهضت هميشه جاويد عاشوراي حسيني مي باشد ارج نهاده ، توفيقات شما را در ظل توجهات حضرت ولي عصر (عج) مسئلت مي نماييم.

2- آقاي عليمردان مرداني مشاور و رئيس بازرسي و شکايات مردمي سازمان آموزش و پرورش استان در بازديدي که از کتابخانه امام علي (ع) روستاي مارکده داشت يک دوره فرهنگ لغت معين به مبلغ 150000 تومان به کتابخانه اهدا نمودند که بدينوسيله هيات امنا کتابخانه از ايشان تشکر و قدرداني مي نمايد.

3- آقاي محمد عرب فرزند لطيف تعداد 40 جلد کتاب به کتابخانه امام علي اهدا نمودند که هيات امنا از کمک ايشان تشکر و قدر داني مي نمايد.

4- آقاي قاسمي در ديدار و گفتگو يي که  با آقاي مرداني رئيس بازرسي و شکايات مردمي آموزش و پرورش استان داشت آقاي مرداني قول داد با پيگيري وعده هاي معاونت محترم پرورشي، يک دستگاه کامپيوتر براي مدرسه ابتدايي قوچان فراهم نمايد.  

5- آقاي دکتر بابائيان با اهداء لوح تقديري به اداره کل مبلغين استان و نيز دفتر

 امام جمعه سامان از تلاش هاي حاج آقاي قاسمي روحاني مستقر در مارکده و

 نيز همسر مکرمه ايشان تشکر و قدرداني نمود.

6- آقاي قاسمي در ديدار با مدير کل کميته امداد درخواست کمک به مدد جويان در آستانه سال نو شد که قول مساعد داده شد بدين منظور با کمک شوراي اسلامي ليستي تهيه و تقديم مدير کل شد.

7- در دهه فجر همآيش نقش مساجد در انقلاب در سالن اجتماعات سازمان تبليغات اسلامي شهرکرد با حضور جناب آقاي قرائتي برگزار شد آقاي قاسمي به نمايندگي از روستاهاي حاشيه زاينده رود در اين همآيش حضورداشت و با تسليم نامه اي خواستار توجه جدي به مساجد مارکده و قوچان شد.  

                                                         گزارش از : سيد رحمان قاسمي

جلسه دهياران بخش

در تاريخ 3/11/86 جلسه اي با حضور 15 نفر از دهياران بخش سامان، قرباني بخشدار، مهندس ارژنگ کارشناس عمراني بخشداري، آقاي جلالي پور از بخشداري در ساعت10 صبح در محل بخشداري تشکيل شد. هدف از اين دعوت و نشست:   1- انتخاب هيات مؤسس تشکيل تعاوني دهياران بخش.   2- بررسي صدور پروانه ساختماني و اصناف و اخذ عوارض به صورتهمآهنگدر بخش.  3-تعيين دبير دهياران.    4- نحوه برگزاري مراسم دهه فجر بود.

نخست قرباني بخشدار سخناني پيرامون اجراي با شکوه جشن دهه فجر ايراد نمود سپس نکاتي پيرامون صدور پروانه ساختماني وکسب و راهکار بهتر وصول عوارض بيان کرد که چکيده سخنان ايشان به شرح زير است. تعداد دهياري هاي تشکيل شده در سطح کشور افزايش يافته است لذا سهم کمک دولت به دهياري ها نسبت به سالهاي آغازين تشکيل دهياري ها بسيار کم شده است دهياري ها طبق ماده 2 اساسنامه تشکيلات و سازمان دهياري ها مصوب 21/11/1380 دهياري را يک نهاد عمومي غير دولتي محسوب نموده که داراي شخصيت حقوقي و مستقل معرفي نموده که به صورت خودکفا بايستي اداره شود بدين منظور دهيار وظيفه دارد عوارض مصوب را از مردم اخذ و هزينه هاي خود را تامين نمايد و اين موارد بايد در بين مردم روستا ها جا بيفتدکه هزينه دهياري بايد توسط خود مردم روستا تامين گردد لذا بايد عوارض به موقع توسط مردم پرداخت و توسط دهيار دريافت شود.

سپس مقرر گرديد تعاوني دهياران بخش تشکيل گردد که سه نفر هيات مؤسس  انتخاب شدند تا کارهاي اداري را پيگيري نمايند. بعد درصد رشد اخذ عوارض پروانه هاي کسب و ساختمان درسال 87 بررسي شد که دو پيشنهاد 10 – 15 درصد ارائه گرديد که مقرر شد پس از تاييد استانداري در سال آينده به اجرا در آيد. در پايان انتخاب دبير دهياران بخش سامان صورت گرفت که آقاي : قاسم کريمي دهيار سوادجان با اکثريت ب عنوان دبير دهياران بخس سامان انتخاب شد.                                     گزارش از: کريم شاهسون مارکده 10/11/86

دهه فجر

روز 8/11/86 ساعت 9 صبح به دعوت شوراي اسلامي جلسه ستاد دهه فجر انقلاب اسلامي روستاي مارکده در محل کتابخانه امام علي با حضور قاسمي روحاني مستقر ، مديران مدارس؛ فيض، خيري قوچان، پگاه، مدير عامل شرکت تعاوني روستايي، نمايندگان مرکز بهداشتي درماني، خانه بهداشت، بسيج خواهران و 4 نفر از بسيجيان پايگاه سلمان مارکده دونفر از اعضا شوراي اسلامي آقايان مسعود شاهسون و محمد عرب و دهيار روستا کريم شاهسون تشکيل شد. در اين جلسه مسئولان اجراي ستاد دهه فجر بدين شرح انتخاب شدند. آقاي قاسمي رئيس ستاد. کريم شاهسون دبير ستاد.  محمد عرب عضو شورا مسئول مالي. ولي الله شاهسون مسئول تبليغات ستاد. مديران مدارس مسئولان برگزاري مسابقات نقاشي و مقاله نويسي در زمينه انقلاب، امام، دهه فجر در سطح مدارس خود شدند.12/11/86 قرعه کشي مسابقات پينگ پنگ يادواره شهداي مارکده انجام و مسابقات رسما آغاز گرديد و روز 15/11/86 نفرات برتر به شرح زير تعيين گرديد. مهدي عرب فرزند صفرعلي نفر اول. فرشيد عرب فرزند محمد اسماعيل نفر دوم. جعفر عرب فرزند قدمعلي نفر سوم. غلامرضا شاهسون فرزند تيمور نفر چهارم. اين افراد روز 22/11/86 بعد از پايان مراسم راه پيمايي هداياي خود را دريافت نمودند.

20/11/86 مسابقه نقاشي در فضاي آزاد با موضوع انقلاب، امام و دهه فجر با حضور 63 نفر از دانش آموزان مدرسه راهنمايي پگاه مارکده و 25 نفر از دانش آموزان دبيرستان خيري قوچان در ساحل زيباي زاينده رود برگزار گرديد. در اين حرکت فرهنگي که براي اولين بار در حاشيه زاينده رود برگزار مي گرديد آقاي گنجي معاون پرورشي آموزش و پرورش استان به همراه چند نفر از همکاران خود حضور پيدا کردند و پيرامون دست آورد هاي انقلاب براي دانش آموزان صحبت کردند سپس از نقاشي هاي دانش آموزان بازديد به عمل آورده و چندين اثر برتر را انتخاب نمودند تا با مشورت باکارشناسان برترين ها برگزيده شود. همزمان مسابقه نقاشي بين دانش آموزان مدرسه راهنمايي فيض برگزار گرديد وبرترين ها معرفي شدند  روز 21/11/86 مسابقه دو و ميداني يادواره شهداي مارکده ساعت 15/10 صبح با شرکت 14 نفر از جوانان روستاي مارکده از ابتداي روستا تا مسجد جامع برگزار گرديد که آقايان: وحيد عرب فرزند قربانعلي نفر اول.  غلامعلي عرب فرزند محمد نفر دوم. مسعود عرب فرزند حسنعلي نفر سوم. محمد عرب فرزند بهرامعلي نفر چهارم. رضا شاهسون فرزند مسلم نفر پنجم شدند. جوايز اين نفرات در روز 22/11/86 بدين شرح داده شد. به نفرات اول تا سوم جايزه و لوح تقدير. و نفر چهارم و پنجم لوح تقدير. شب هنگام بعد از نماز مغرب وعشا جشني به منظور گرامي داشت پيروزي انقلاب در مسجد برگزار شد که دانش آموزان مدرسه فيض اجراي سرود و نمايش کردند آقاي قاسمي سخناني ايراد کرد و ساعت 21 همان شب نداي الله اکبر در پشت بام خانه هاي مردم به گوش مي رسيد. روز 22/11/86 مراسم راهپيمايي از روبروي دبستان ابتدايي تا پايگاه برگزار گرديد سپس روحاني محل سخناني بيان آنگاه جوايز برگزيدگان مسابقات اهدا و مراسم با قرائت قطع نامه اي پايان گرفت. ساعت 3 بعد ظهر همين روز جشني توسط خواهران بسيجي مارکده و تعدادي از جانبازان جنگ و مسئولان روستا در محل مدرسه راهنمايي فيض برگزار گرديد آقاي قاسمي سخن گفت و دو نفر از خواهران بسيجي مقاله و شعر خواندند و هدايايي از طرف خواهران بسيجي به خانواده هاي شهدا و جانبازان و ايثارگران روستا اهدا گرديد.

                                      گزارش از: کريم شاهسون مارکده 24/11/86

انتخابات نگين

بر اساس اطلاعيه هاي قبلي در تاريخ24/11/86  انتخابات اولين هيات مديره شرکت تعاوني توسعه روستايي نگين مارکده با نظارت آقاي مهندس ولي پور کارشناس اداره تعاون استان و با حضور گسترده مردم در محل مسجد جامع روستاي مارکده برگزار گرديد که نتايج آرا به شرح زير است. کل آراء اخذ شده 556 راي بوده است که به ترتيب آقايان:  1- محمدعلي شاهسون فرزند عبدالکريم 248 راي.  2- محمود عرب فرزند احمد 235 راي.  3- فريدون عرب فرزند لطفعلي 207 راي.  4- مصطفي عرب فرزند لطيف 190 راي.  5- جهانگير شاهسون فرزند مهراب 182 راي.  6- عليمراد شاهسون فرزند الله وردي 171 راي. 7- حميد شاهسون فرزند محمد 159 راي. به عنوان7 نفر عضو اصلي هيات مديره انتخاب شدند. و آراي بقيه افراد به شرح زير است. آقايان:  1- محمد عرب فرزند رضاقلي 157 راي.  2- رمضانعلي عرب فرزند خسرو  128  راي.   3- حسن عرب فرزند لطفعلي 112 راي.  4- رمضان عرب فرزند نورالله100 راي.  5- اصغر عرب فرزند ابوالقاسم 84  راي.  6- رضا عرب فرزند قربانعلي82 راي.  7- امير حمزه عرب فرزند بهرام 77 راي.  8- عباس باقري فرزند مسيب 61 راي.  9- عليرضا صميمي فر فرزند علي 52 راي.

آراء افراد نامزد بازرس به شرح زير است.  1- ولي الله عرب فرزند قلي 212 راي.  2- رضا شاهسون فرزند اکبر 179 راي.   3- حبيب الله خسروي فرزند اکبر  169 راي.  4- ولي الله شاهسون فرزند بهرامعلي 134 راي.  5- ولي الله شاهسون فرزند محمدعلي 127 راي.  6- اکبر عرب فرزند يونس 114 راي.

                                            گزارش از: اسدالله عرب مارکده 25/11/86

  حرف هاي مردم

1- آقا بنويس؛  خوش حالم و خوش وقتم که روستاي مان روز به روز به سمت فرهنگ رعايت حقوق شهروندي و تحمل يکديگر و احترام به حقوق يکديگر پيش مي رود و اين دست آورد بزرگ و فرخنده اي است. نويسنده مقاله مقام ها را تقسيم کنيم نوشته است  « هر جلسه اي به برنامه اي اختصاص دارد » خود ايشان يکي از کساني بود که در جلسه بسيج سال گذشته عکس اين نظر را داشت. همشهري گران قدرمان که 2 سال قبل تلاشش اين بود که نشريه روستا را تعطيل کند امروز خود با اين وسيله فرهنگي حرفش را مي زند. پس همه با هم دست در دست هم پيش به سوي آينده اي بهتر که در آن ريشه محله و فاميل گرايي کنده شده باشد.

2- از روزي که خود را شناخته ام در اغلب  جلسات انتخاباتي مانند شورا، مؤسسه، کتابخانه، هيات امنا مسجد، شرکت تعاوني و... شرکت کرده ام نتيجه اي که گرفته ام اين است که در هر جلسه و انتخابي عده اي برنامه ريزي مي کنند، خود را به ميان مي اندازند بدون اينکه توانايي خود را هم بسنجند، و همه ي دور و بري هاي خود را هم بسيج مي کنند ولي مي بينيم کمتر به نتيجه مي رسند نظر من اين است که اينها فقط در صورت انتخاب شدن جاي افراد ديگري را که ممکن است بتوانند قدمي براي آباداني روستا بردارند را مي گيرند.

3- جواني، طي يک صفحه نوشتار به جواناني که سيگار مي کشند خطرات سيگار کشيدن را هشدار داده و پيشنهاد نموده پول سيگار را اسباب بازي براي بچه هاشان بخرند.

4- به آن همشهري که جمله ، بعضي روها رواست و بعضي رو ها هم... را گفته از طرف من بگو دستت درد نکند چون حرف دل مرا زده اي و واقعا بعضي روها رو است و بعضي روها هم... بعد از 5 سال به زور تعاوني فردوس را با آن همه نا بساماني از دستشان بيرون آورده ايم حالا دوباره خودشان را به وسط ميدان نگين مي اندازند.

انتخاب يا انتصاب؟

وقتي مقاله زير ذره بين آقاي رمضان عرب را در نشريه آواي شماره 110 خواندم آن را عين حقيقت، کاملا منطقي و متين يافتم. به باور من نويسنده از روي صداقت و راستي نوشته است. بنده يکي از هيات امنا و حاضران در هر دو جلسه، خانه کريم و اکبر بودم. ابتدا مدير عامل مؤسسه با بيان صحبت هاي خود از مديريت خود اعلام نا رضايتي و قلبا به عدم مديريت خلاق مؤسسه وکم کاري خود اعتراف نمود. اين در حالي است که در جلسه دوم مجددا به همان پست انتخاب شد. پرسشي است که هيات امنا بايد بدان پاسخ دهد؟. از گفتار و صحبت هاي حاضران جلسه که، عموما از سران روستا هم به حساب مي آيند فهميدم که هنوز آثار پديده شوم دو دستگي در ذهن وضمير سرانمان به خوبي و به وضوح نمايان است. بايد بگويم اين جلسات محلي براي تخليه عقده ها و تسويه حساب هاي قومي و رنجيدگي هاي پوسيده باقي مانده از گذشته است. ببينيد سعدي عليه الرحمه چه شيرين اينگونه جلسات را بيان نموده است

توگويي خروسان شاطر به جنگ                         فتادند درهم به منقار و چنگ

فتادند در عقده پيچ پيچ                                     که در حل او ره نبردند هيچ

حال با اين اوصاف مجالي براي مطالعه اساسنامه و اجراي دقيق آن براي اعضا محترم مي ماند؟ و اگر فردي هم بخواهد بندي از اساسنامه را در آن جلسه بخواند و به حاضران هشدار دهد که فلان قسمت رفتار و يا گفتارتان با اساسنامه همخواني ندارد آيا عصبيت ها مي گذارد کسي گوش کند؟ بي گمان سخن او را سرنگون مي کنند و زمان جلسه را به ديگر جاها انتقال مي دهند تا بعضي که با هم پدر و پسر هستند و يا با هم برادر هستند بتوانند در جلسه حاضر شوند وجايگاه خود را حفظ کنند با اين وجود اگر اساسنامه بخواهد در جلسه ذکر شود و بند بند آن اجرا گردد آنگاه جايگاه مدعيان در امورات روستا خالي مي شود. من بر اين باورم که عده اي، عده اي ديگر و نيز ارزش ها و باورهاي مردم را نردبان قرار داده اند تا خود را بالا بکشند و مطرح کنند و اين تجمعات را ميداني يافته اند تا تسويه حساب نمايند بر همگي مان لازم است که توجه داشته باشيم اين رفتار ها اثرات مثبتي نخواهد داشت. حال اين پرسش مطرح مي گردد آيا مي توان اين انتخاب را انتصاب ناميد؟ بياييد همه مان به قوانين انتخابات احترام بگذاريم و در همه جا و همه موارد آن را به خوبي و آزادانه برگزار کنيم.

                                              رمضانعلي شاهسون مارکده 8/11/86

تحقق انتظار ده ساله

10 سال از برق رساني به روستاي مارکده مي گذشت که ساکنان محله شرقي و شمال روستا از افت ولتاژ برق شکايت داشتند و از مسئولان در خواست رسيدگي مي نمودند اين خواسته توسط مسئولان به صورت موردي و مقطعي رفع اشکال مي شد تا اين که اين معضل حجيمتر و شديد تر شد و داد مردم در آمد چون وضعيت روشنايي شان مناسب نبود و وسايل برقي خانگي شان دچار خرابي مي شد اين موضوع همزمان با آغاز دوره دوم شوراي اسلامي بود که شوراي مارکده موضوع را درجلسات مطرح و بوسيله نامه هم از طريق بخشداري و هم مستقيم انعکاس داد و اينجانب موضوع را با همت وکمک شوراي اسلامي در اداره برق پيگيري نمودم طرح مطالعاتي و اجرايي بهينه سازي شبکه برق و نصب ترانس مارکده در خرداد ماه 1385 تهيه و در اوايل پاييز 85 براي اجرا به پيمانکاري بنام آقاي ترکي جهت اجرا داده شد به دلايلي که براي من و شورا هيچگاه معلوم نشد کار آغاز نگرديد تا با بارش برف بهمن 85 و وقوع خسارت سنگين به شبکه برق عملا  انجام پروژه ترميم و بهينه سازي شبکه برق مارکده از دستور کار اداره برق خارج و موکول به سال 86 گرديد در اواخر فروردين ماه موضوع مجددا توسط شوراي اسلامي و نيز اينجانب پيگيري شد که با وجود کمبود اعتبارات،  مديران اداره برق با همت والاي خود اين پروژه را در دستور کار خود گنجاندند و براي اجرا به پيمانکار جديدي سپردند کار اجرايي از اواخر شهريور ماه امسال آغاز شد و بعد از يکماه به پايان رسيد و در آبان ماه کار انجام شده تحويل اداره برق گرديد و سر انجام در تاريخ 13/11/86 رسما افتتاح و بهره برداري از شبکه بهينه سازي شده و ترانس نصب شده آغاز شد.

شبکه هوايي اين پروژه از روبروي مغازه احمد عرب شروع  و تا انتهاي خيابان اصلي روستا ادامه دارد و درخيابان سوم تا روبروي خانه علي شاهسون فرزند اکبر و خيابان چهارم تا روبروي خانه جعفر عرب فرزند قربانعلي مي باشد ترانس روبروي خانه رضا شاهسون فرزند صفرعلي نصب شده است. در اينجا جا دارد از زحمات آقاي مهندس ايزد پور رئيس محترم شرکت برق شهرستان شهرکرد و کارکنان و کارشناسان اين اداره تشکر و قدرداني نماييم .                                       رمضان عرب17/11/86

من و تو

تو هم ترک، منم ترک / اينم يه درد مشترک/ تو غصه دار من غصه دار / پس واسه چي بياد بهار / تو بي چراغ من بي چراغ /کي بگيره از ما سراغ / توهم غريب منم غريب / دوستي چي بود يعني فريب / تو باروني من باروني / پس کجا رفت مهربوني / من بي وفا توبي وفا / چي کار کنه با ما خدا / من بي فروغ توبي فروغ / بازم به هم بگيم دروغ / من تشنگي توتشنگي / کاش که نمي گذشت بچگي/ من انتظار تو انتظار / من باريدم توهم ببار / من چشم خيس توچشم خيس/ برام يه چيزي بنويس / من اعتماد تو اعتماد / عشق و چرا داديم به باد / من نا اميد تو نا اميد / از من و تو نبود بعيد / تو پر غم من پر غم / جون خودت خسته شدم / تو بي گناه من بي گناه / يعني همش بود اشتباه / من که محال توکه محال / چي بود دوست دارم خيال / توکه بدي من که بدم / ببخش، نه،  بد حرفي زدم / باشه بدم، توکه گلي / معجزه اي تحملي / من فاجعه، تو فاجعه / چيکار کنيم با شايعه / من اتفاق، تو اتفاق/ به جرم قدري اشتياق / من که تو، تو هم که من / پس زير وعدهات نزن.

                                    سروده مريم حيدرزاده به انتخاب مصطفي عرب

مرگ وتاثير آن در فرهنگ عامه

اگر بخواهيم نعمت هاي پروردگار را که به انسان ها ارزاني داشته است بشماريم شايد مرگ يکي از زيباترين آنها باشد. هر چند همواره ياد آن و فرارسيدن آن براي انسان ها و ساير موجودات نا خوشايند و با غم و اندوه همراه بوده است. نحوه بر خورد جوامع و انسانها در زمان ها وجوامع گوناگون با مرگ متفاوت است. اما عموما نفرت و گريز از آن در ديدگاه ها ديده مي شود. انسانها همواره در درگذشت عزيزان خود عزاداري وشيون داشته اند. نحوه دفن مردگان و ازبين بردن آن ها نيزمتفاوت بوده و با آيين هاي متفاوتي اجرا شده است. مثلا هندي ها مردگان را در آتش مي سوزانند. يا فراعنه مصر موميايي مي شدند تا جسدشان از بين نرود و جاودانه شوند. مسلمانان و اکثر جوامع دنيا مردگان را در خاک دفن مي کنند. اما واقعا چه زيبايي و لطافت در مرگ وجود دارد؟ شما يک لحظه تصور کنيد که مرگي در کار نباشد. آيا زندگي در ديدگاه شما اين زيبايي را خواهد داشت؟ شما که از سرما و گرما نمي ميريد، گرسنگي شمارا نمي کشد، در درگيري وجنگ مردني در کار نخواهد بود؟ بيماري شما را از بين نمي برد؟ پس بشر نياز به کار، توليد محصول و ميوه و يا پزشک ندارد. و اينجاست که شالوده تلاش بشر از هم مي پاشد. اساس انگيزه اي براي تلاش نمي ماند و به طبع آن ماشاهد اين رونق زندگي بشر نبوديم. و کيفيت زندگي انسان در همان حد صفر باقي مي ماند. چون منطق حيات و زيستن از بين مي رفت. فرصت نامحدودي در اختيارهر انسان بود تا زندگي کند. و اين خود مردن بزرگ زندگي بود. انساني که امروزه به سياره محل سکونت خود نيز راضي نيست و در پي دست يافتن به ديگر سيارات جهان است در سايه همين انگيزه و ميل به زيستن بهتر و استفاده بي نهايت از لحظات زندگي خود اينگونه مترقي شده است. اما در فرهنگ عامه ما مانند بسياري ازجوامع ديگر از مرگ تلقي هاي متفاوتي وجود دارد. اما به نظر مي رسد آن چه ما در گفتار هاي خود از مرگ استفاده مي کنيم بيشتر استفاده ابزاري است. بدين معني که ماجهت پيشبرد اهداف خود در کلامي يا تفهيم موضوع به طرف مقابل و يا در مجادلات به استفاده از ياد مرگ و اصطلاحات آن مي پردازيم مثلا به طرف مجادله ميگوييم مگر تو نمردني؟ يعني غير مستقيم به او مي گوييم تو از ياد مرگ غافلي؟ و من به تو ياد آوري مي کنم که مرگي هست وحساب و کتابي؟ ياد آوري مي کنم که تو صاحب غرور هستي! يا گاهي در نا کامي از گرفتن حق و حقوق مادي و معنوي خود به وجود جهاني پس از مرگ اشاره ميکنيم و اينکه سرِ پل صراط جلوي تو را مي گيرم و حق خودم را مطالبه مي کنم. اينها در مکالمات و مجادله هاي روز مره ما کار برد دارد. نوع ديگري از گفته ها نيز وجود دارد که خاص طبقه سني يا صنفي خاص است. مثلا پيران ما که به طورمعمول بيان مي کنند، الهي خوار نشيم ، يا پنبه به دست بميريم، يا يکشب تب و يکشب مرگ ، يا حق بده وحق بسون، راحت بره قبرسون. که عموما طلب مرگ راحت از خداوند را دارند.عموما همچنين تصور است که هر کي بدون درد و بيماري بميرد. نزد خدا مقبوليت بيشتري داشته است. يا در سوگواريهاي پس از فوت هر شخص توسط مداحان يا سخنوري ناطق ان مجالس ترحيم مدام از عوالم بعد از مرگ صحبت ميشود ومتکلمان ديني نيز مردم را ازمار و عقرب گور مي ترسانند. کودکان نيز تصورات خاص و جالبي پيرامون مرگ دارند. مرگ در نظر آنها بسيار غمناک و مخوف است و در دوره هاي از زندگي با کابوس هايي و نگراني هايي فراوان همراه است خصوصا در مرگ بستگان و نزديکان اين حالت به شدت تشديد ميشود توهمات و خيالبافي ها وگفتگو هاي کودکان در هر دوره و زماني متفاوت است. مثلادر کودکي ما همواره اشاره مي شد که مرده در شب اول قبر از جايش بلند مي شود، سرش به سنگ مي خورد انوقت تمام شير هايي که از مادرش خورده از بينيش خارج مي شود و يا مرده وقتي گروه خاکسپاري از قبرستان خارج مي شوند مي خواهد بلند شود وهمراهآن ها برود که باز همسرش به سنگ مي خورد ومي فهمد که مرده است. اين ها برخي از پندارهاي کودکان و شايد بزرگان آن زمان بود که به فراخور دانسته هاي آن زمانه بوده است مرگ عزيزان مثل پدر و مادر تهديدي هم جهت ترساندن ساير بچه ها بود. مثلا کودک با دستان خود مقداري خاک به شکل يک قبر خاک جمع مي کرد و مي گفت اين قبر باباته، اين قبر ننته. عموما اينگونه حرکات ازسر ضعف اجرا مي شد گاهي نيز از مرگ اينگونه تصور مي شد که مرده در زير زمين حرکت مي کند مثلا مرده اي که امروز دفن شده فردا در مسير بهشت به سرِ کوه آقدش مي رسد. يا مثلا مرده به مسافرتي رفته و يکي دو سالديگر بر مي گردد. در هر حال مجموعه پندار ها ، توصيف ها ، و گفتار ها نشان مي دهد که اين ها همه پندار و وهمي از مرگ بوده تا واقعيت و تاثير پذيري عملي از مرگ و ياد مرگ بيشتر ابزاري جهت استفاده بوده تا يکدرس عملي در جهت مهربان بودن، پاکزيستن ونيکوبودن، در هر حال مرگ از زيبا ترين نعمت هاست شايد درک همه زيبايي برخي نعمت ها در قوانين وشرايط فعلي زيست انسان در عقل بشري جاي نگيرد. اما تصور کنيد بشر بزايدو نميرد همه آفرينش خداوند از زندگي تا مرگ زيبا و نيکوست و اين ما هستيم که چگونه از آن برداشت مي کنيم.                                  مهدي عرب 24/9/86

در کوي نيک نامان ( قسمت دوم)

(گفتگو با آقاي حاج بهرام عرب فرزند نورالله جانباز جنگ تحميلي)

روزي که دلم مي از سبوي توگرفت                ديوانه صفت سراغ کوي توگرفت

در هر چمني به جستجوي تو شتافت            با لاله نشست و گفتگوي تو گرفت

الهي تا تو را دارم چه کم دارم يا قاضي الحاجات. يه سلام به وسعت آبي آسمون و هرچي خوبيه و زيباييِ تقديم به شما همراهان خوب آوا. دوستان عزيزم بازم توي اين شماره آوا همراه شما شديم تا پيام آور اين نکته باشيم که کوچه پس کوچه هاي دلمون رو آب و جار و کنيم. بله اومديم تا پيام آور اين نکته باشيم که دلمون رو از هرچي کينه و حسادتِ پاک کنيم و درعوض به جايش بذر عشق و معرفت و نوعدوستي بپاشيم تا آسايش و آرامش همواره زندگي مون رو فرا بگيره دوستان عزيز اگه خاطر شريفتون باشه در شماره قبل گفتگويي داشتيم با آقاي حاج بهرام عرب جانباز جنگ تحميلي اما در اين شماره قصد داريم دنباله صحبت هاي گذشته مون در خصوص اعزام به جبهه آقاي حاج بهرام عرب و فعاليتهاي ديگه اي که در بسيج روستا داشته اند با شما خوبان همکلام بشيم.

س- آقاي عرب بفرماييد که جنابعالي در چه سال هايي و در چه عملياتي شرکت داشتيد و بيشتر از نحوه حضورتون برامون توضيح دهيد.

ج- اينجانب بهرام عرب در اسفند ماه سال 1362 به مدت 27 روز به عنوان شوراي اسلامي روستا به جبهه اعزام شدم در اين مدت هر روز از مناطق عملياتي خط اول، خط دوم و خط سوم بازديد داشتيم تا ببينيم رزمندگان اسلام در جبهه هادر چه شرايطي هستند يکي از بازديد ها مون از کل مقر مرزي جنوب بود. منظورم خرمشهر و آبادان که رژيم بعثي عراق خسارت هاي زيادي را به اين دو شهر و به مردم اين دو شهر متحمل کرده بود. از پاسگاه اروند کنار در غرب خرمشهر بازديد داشتيم که اين پاسگاه به لحاظ موقعيت جغرافيايي در رو بروي مرز عراق واقع شده بود که تقريبا نزديک شهر بصره بود. عرض به حضور شما که در جنوب اروند کنار گمرک صادراتي خرمشهر قرار داشت که در آن هنگام به تصرف عراقي ها در آمده بود. حدودا يک سوم شهر آبادان به نام بهمنشير در دست ايراني ها بود. خدمت شما عرض کنم از منطقه شلمچه بازديد داشتيم که شلمچه در سال 1362 کاملا در دست عراقي ها بود که از فاصله 25 کيلومتري آن بازديد داشتيم. جاده اهواز، خرمشهر کاملا در تصرف عراقي ها بود. يه جاده هم داشتيم به نام آبادان اهواز که به سه راهي شادگان مي خوردکه اين جاده در دست ايراني ها بود. اما به آن صورت در آن رفت و آمد نمي شد در قسمت شمال شلمچه پاسگاهي وجود داشت بنام پاسگاه حميديه که در دست عراقي ها بود. هورالهويزه در سال 1362 از دست نيروهاي عراقي آزاد شده بود. حضور شما عارضم بوستان تازه آزاد شده بود. در سال 1462 اسفند ماه از بيمارستان بوستان بازديد داشتيم شهيد حشمت الله خدادادي فرمانده ما بود که ايشان در سال 1365 به شهادت رسيد که آن زمان براي ما صحبت مي کرد و مي گفت من با چشم خودم ديدم که عراقي ها چه جنايت هايي به مردم بوستان و ناموس ماکرده بودند که همه اين جنايات نشات گرفته از افکار و انديشه آمريکايي ها بود. در سال 1362 از هويزه بازديد داشتيم عراقي ها تعداد 360 دختر ايراني را زنده بگور کرده بودند.که از اين شهدا چون خواهر بودند اجازه داده نمي شد که برادرها بازديد کنندکه اينها را به صورت نهرگونه خاک کرده بودند از خيلي جاهاي مناطق عملياتي بازديد داشتيم که وقتي به سر و صورت رزمندگان اسلام نگاه مي کرديم گريه مان مي گرفت که 2 الي3 ماه در بيابان و گل و آب بودند به نحوي که صورت آنها انگار از پوست در آمده بود. وقتي با اين عزيزان همکلام مي شديم و مي گفتيم انگيزه شما از آمدن به جبهه چه بود؟ مي گفتند براي حفظ ناموس و دين و به دستور امام خميني(ره) عازم جبهه ها شديم. خدمت شما عرض شود زماني که ما در مقر جندي شاپور بوديم از سر شب تا نماز صبح تقريبا گلوله باران مي شد توپخانه آنها مرتب کار مي کرد وقتي مي خواستيم بريم مسجد خوت ابوالفضل(ع) براي نماز جماعت در حين رفتن ده ها راکت و خمپاره به اطراف ما اصابت مي کرد که در ان لحظه 2 نفر از برادران شورا شهيد شدند شب ها مي رفتيم نگهباني کنار اروند رود که آن طرف رود نيروهاي عراقي بودند که اگه بلند حرف مي زدند صدايشان را ما مي شنيديم.

س- آقاي عرب انگيزه شما از رفتن به جبهه چه بود و در واقع چه اهدافي را دنبال مي کرديد؟

ج- انگيزه بنده از جبهه رفتن که بخواهم بگويم بيکار بودم که نبودم بگم احتياج مالي داشتم که داشتم که گه يادتون باشه من در زمان جنگ ميني بوس داشتم وروي ميني بوس کار مي کردم و هدف من هم به خاطر رضاي خدا و بر حسب وظيفه و تکليف بود که باعث شد ما به جبهه ها اعزام شويم بنده در سال 1364 فروردين ماه براي بار دوم اعزام شدم که رفتم منطقه جنوب (مقر انرژي اتمي)که شاه مي خواست آنجا را بزند شغل من در اين مرحله آبرساني با ماشين شش چرخ بود. و بار سوم هم که اواخر سال 1364 بود که مجروح شدم و براي شما توضيح دادم.

س- آقاي عرب براي ما بگوييد که در آن زمان از روستايمان چه کساني با شما در جبهه ها حضور داشتند منظورم همرزمان شماست.

ج- در بار دوم که به جبهه اعزام شدم مدت 67 روز از تاريخ 17/1/64 لغايت 26/3/64 جبهه بودم که از مارکده آقايان ناصر عرب(غلام) عباسعلي عرب (رمضانعلي) فرزند رجبعلي، پرويز عرب فرزند فضل الله بودند اما در مرحله سوم که اعزام شدم در تاريخ10/9/64 باکاروان120 نفر از سپاهيان حضرت محمد(ص) که به مدت زمان 2 عمليات کربلاي 4 و5 در جبهه ها بودم که عمليات کربلاي 4 از ساعت 30/1 بامداد تا ساعت 3 بامداد ادامه داشت که عمليات لورفته بود و فرماندهان گفتند هر کسي به هر طريقي که مي تواند برگردد عقب که 12 روز بعدش عمليات کربلاي 5 شروع شد. در اين عمليات از هم رزمان بنده آقايان غلامرضا عرب(رحيم) که شهيد شد. پرويز عرب فضل الله ، عباسعلي عرب(رمضان) فرزند رجبعلي، عبدالله شاهسون فرزند محراب، حسين عرب فرزند عزيزالله، علي اکبر عرب فرزند حسن، اکبر عرب فرزند فضل الله، رمضانعلي عرب فرزند نورالله، جمعه عرب فرزند جواد، احمد عرب فرزند آقا رحيم، کل حسن عرب فرزند جعفرقلي ، منصور عرب فرزند مهدي و از گرمدره شهرام مرداني بودند.

س- آقاي عرب از پايگاه بسيج برايمان بگوييد از چ سالي فعاليت خود را در بسيج شروع کرديد و چه سمتي داشتيد؟

ج- در سال 1366 مسئول پايگاه بسيج روستا شدم به مدت 20 سال. جالب خدمت شما عرض کنم که اين پايگاه با کمک هاي مردمي احداث شد زمين آن را جناب آقايان خانواده شهيد غلامرضا عرب ، حاج حيدر شاهسون، حاج مصطفي شاهسون، زوجه حاج عبدالوهاب شاهسون که زمين زوجه حاج عبدالوهاب را خريداري کرديم اما بقيه زمين ها اهدايي بودند که مقداري هم از زمين حاج هيبت الله عرب بود که اهدا کردند اين پايگاه با همت و تلاش مردم احداث شد و مردم به صورت خودجوش به ما در ساختن بسيج کمک کردند در طول20 سالي که فرمانده پايگاه بودم در ابتدا 60 نفر عضو بسيج داشت که با تلاش بنده و ديگر دوستان اين رقم به 270 نفر رسيدکه حتي پير مردها و افراد مسن هم عضو بسيج شده بودند و شب ها نگهباني مي دادند. عرض به حضور شما 70 پرونده راکد داريم و 15 پرونده هم مهاجرت کردند همه ساله در راهپيمايي روز قدس و ديگر رزمايش ها و مانورها شرکت و نيرو ها را همآهنگ مي کرديم چند اتوبوس عازم مشهد و شيراز و قم و جمکران و مرقد امام داشتيم 2 مرحله بازديد از مناطق عمليات جنوب داشتيم گروه ناصحين مدت 5 سال است تشکيل شده جهت حفظ امنيت منطقه180 مورد پرونده گزارش شده که شامل مواد مخدر ، مشروبات الکلي مي باشد که تحويل مقامات بالا داديم که پايگاه بسيج مارکده به خاطر همين فعاليت هاش در منطقه نمونه شد که بارها ازش تجليل و تشکر شده است.

س- آقاي عرب  شما به عنوان فردي که سن وسالي ازتون گذشته چه پيام يا توصيه اي براي جوانان امروز داريد؟

ج-توصيه من به جوانان اينه که دنبال کارهاي فرهنگي باشند که تحت تاثير تهاجم فرهنگي بيگانگان قرار نگيرند گوش به حرف آدمهاي ناباب ندهند که خداي ناکرده از خط اسلام و انقلاب منحرف شوند بايد پاسدار خون شهدا و ايثار گران باشند تا مي توانند مطالعه کنند کتاب هاي مفيد و مذهبي بخوانند با مسجد و امام جماعت روستا تعامل وگفتگو داشته باشند در نماز جماعت شرکت کنند اهل مسجد باشند ادامه تحصيل بدهند  عل و دانش را به هيچ وچه فراموش نکنند تا حد اقل آنها مثل ماها نباشند و بتوانند با دانشي که فراگرفته اند بهتر به جامعه خودشون خدمت کنند و در زندگي موفق باشند. چون مملکت ما روي پاي جوانها مي چرخد و مسئولين ماهم هميشه دارند جوان ها را تشويق مي کنند و جوان ها را حمايت مي کنند چون کشور ما واقعا به اين جوان ها احتياج دارد چرا که همين جوان هاهستندکه آينده ساز اين مملکت هستند.

آقاي عرب دست شما درد نکند از اين که اين فرصت را به ما داديد که با شما هم صحبت شويم و پاي درد دل هاي شما بنشينيم. از اين بابت بي نهايت سپاسگزاريم و از پذيرايي شما و خانواده محترمتان ممنونيم انشا الله که عمري باقي باشد تا در فرصت هاي بعدي بازهم با شما همکلام شويم و از فعاليت هاي اجتماعي شما در روستا گزارش تهيه کنيم

من هم از شما ک زحمت کشيديد و يادي از ماکرديد ممنون هستم خيلي خوشحال شدم باز هم از ما ياد کنيد و بيشتر به ما سر بزنيد.

                                                     گزارش از: رجبعلي عرب بهمن 86

شراب ناب دهيد

مرا شراب از آن خمِ خراب دهيد                     پياله پر ز مي پر ز اظطراب دهيد

من از سياست اين روز گار خسته شدم       نه کاخ خواهم، از آن کلبه خراب دهيد

ز بس که خوردم از آن ني شکر ز شيريني     ترش ز قوره نارس شکر ز آب دهيد

ز مجلس طرب انگيز بريد مرا بيرون                 نه رقص خواهم، آواز خرانبدهيد

لباس کهنه دهيدمز نوگريزانم                   بسي به شستم او تو نجات آن بدهيد

بسي به پشت ميز نشستم جواب رد گفتم          بسي جلسه بسيار بي عمل بدهيد

کشيدم عربده همچون شغال در جنگل     مرا چو آهوي وحشي نجات جان بدهيد

بسي دروغ بگفتم به مردمان چندين سال      که ريش و پشم تراشيدم آينه بدهيد  

سوار خر بشدم گفتم اسب تازي است       تمام نامه به جا ماند اصل نامه را بدهيد

خجل خجل به برِ دوست جيب من خالي         بيا و بنده نوازي گداي خانه دهيد

مرا نه کار به مسجد نه در کليسا است          پشت خانه نشستم به خانه راه دهيد

به روي کرسي زر جاي من خالي بود               گليم پاره مرا بس سرِ صفا بدهيد

اگر ز سنگ جفا من شکستم آينه                  به خود نمايي خود آينه دگر بدهيد

مريز آب به حلقم که آبرو به برد             ز آب گل که ز باران به صد صفا بدهيد

غرور خود بر شکن اي که شعر مي گويي

                                                 ز موش گربه کتابي به من نشان بدهيد

ز شاهسون تو چه پرسي هميشه نالان است

                                               صبوي سنگ دهيدش نه آنکه سنگ دهيد

رسيد عمر به پايان در اين سراي منير      به قدر بال مگس ز ان شراب ناب دهيد

                                           سروده عطاء الله شاهسون مارکده 1/10/86

مرگ براي همسايه

يکي از رويداد هاي زندگي و نيز آخرين آنها مرگ است. مرگ را نيست شدن زندگاني، از گيتي رفتن گفته اند، که مقابل زندگي قرار دارد. باورمندان به اديان، مرگ را رفتن از  جهاني به جهاني ديگر مي دانند و طبيعت گراها مرگ را نيستي. دين داران مرگ را حق مي دانند و آن را در لابلاي سخنان خود تکرار مي نمايند و از آن جايي که مرگ در حالت عادي براي هيچکس خوشايند نيست، طنز پردازان به جمله مرگ حق است جمله اي افزوده و گفته اند مرگ حق است براي همسايه!!؟ اگر نيک بنگريم، اين يک جمله متناقض و يک پرسش بي پاسخ است که؛ اگر مرگ حق است چرا هيچکس نمي خواهد بميرد؟ و چرا وقتي يک نفر مي ميرد بقيه افسوس مي خوريم؟ مي گرييم؟ فرياد بر مي آوريم؟ فغان مي کنيم؟

به هرصورت مرگ يک فرآيندي رازآلود است که در باره آن هر گروه از آدميان نظرات متفاوتي دارند ولي در يک چيز همگي متفق القول اند و آن اينکه،  هر آدمي متولد شد روزي هم خواهد مرد. ببينيد فردوسي بزرگ که براستي حکيمش خوانده اند راز آلودگي و پرسش بر انگيزي مرگ را چه زيبا بيان کرده است.

اگر تند بادي برآيد ز کنج                به خاک افکند نا رسيده ترنج             ستمکاره خوانيمش، ار دادگر؟                            هنرمند گوييمش، ار بي هنر؟   اگر مرگ داد است، بيداد چيست؟        ز داد اين همه بانگ و فرياد چيست؟       از اين راز جان تو آگاه نيست                            بدين پرده اندر تو را راه نيست   همه تا درِ آز رفته فراز                          به کس بر نشد اين درِ راز باز           به رفتن مگر بهتر آيدت جاي                           چو آرام گيري به ديگر سراي. 

بي گمان، روبرو شدن با مرگ عزيزان سخت است. با اينکه به يقين مي دانيم مرگ هم حتمي است و چاره اي هم از آن نيست ولي اصلي مهمتر از حق بودن مرگ وجود دارد و آن زندگاني و تداوم آن است اصل اين است که زندگان زندگاني خوب نمايند، در برخورد با پديده مرگ عزيزان هرکس به اندازه آگاهي اش، خردمندي که کسب کرده، با آن روبرو مي شود از آن تاثير مي پذيرد و تحت تاثير قرار مي گيرد. فردي را مي بيني با حالت احساسي و بسيار تاثر انگيز برخورد مي کند و خود را مي بازد به گونه اي که زندگي و زندگاني اش فلج مي شود، به خود آسيب مي زند، بيمار مي شود، افسرده مي گردد و ديگر ناراحتي هاي رواني پيدا مي کند و شخص ديگري مي بيني مرگ عزيزش را يک پديده و رويداد طبيعي مي داند يک واقعيت مي داند و با آن برخورد واقع گرايانه و معقول و منطقي دارد يعني ضمن اينکه متاثر مي شود و لي بعد از چند روز کم کم به روند زندگي عادي بر مي گردد.

مرگ يک واقعيت است هرگز واقعيت پيش آمده را انکار نکنيم بلکه سعي کنيم آن را به عنوان يک واقعيت، خوب بشناسيم. تغييراتي که پس از فوت عزيزانمان در روان و زندگي ما بوجود آمده و يا مي آيد را با آگاهي به سمت بهتري هدايت و برنامه ريزي کنيم. بدانيم که با فوت عزيزِ ما دنيا آخر نشده،  همه چيز خراب نشده، همه چيز تمام نشده،  اينگونه نيست که ما بعد از او نتوانيم هيچ کاري بکنيم بلکه انتخاب هاي زيادي سر راه داريم و مي توانيم بر گزينيم. تا هم روند زندگي مان را عادي کنيم و هم تاثيرات زيان بار غم عزيزمان را کم کنيم.

 بدون شک در جامعه و در پيرامون ما افراد فرهيخته و خردمندي وجود دارد بهتر است در اين گونه موارد به آنها بنگريم و ببينيم آنها در چنين شرايطي با رويداد مرگ عزيزان چگونه برخورد کرده اند و يا مي کنند مي توانيم الگو برداري نماييم.  بي گمان الگو برداري از رفتار افراد فرهيخته و خردمند و آگاه، در خيلي از جنبه هاي زندگي مي تواند به ما کمک کند تا ما هم تصميم هاي درست تر بگيريم. بايد دانست واقع بيني و پذيرش واقعيت هاي پيش آمده، زير بناي تصميم گيري هاي درست است اگر آنگونه که واقعيت ها هستند بتوانيم ببينيم و بشناسيم و پس از آن با توجه به عقلانيت و به کارگيري خرد تصميم بگيريم مي توانيم آسيب ها را کم کنيم و رشد زندگي مان را از سر بگيريم. با وقوع مرگ عزيزي گوشه گيري نکنيم ، نبايد منزوي شويم بلکه بايد پويايي خود را حفظ کنيم و بدانيم عمل و رفتار و حرکت مي تواند بر افکار مان تاثير مثبت بگذارد. هميشه و در همه وقت و بويژه پس از مرگ عزيزان کارهايي که برايمان خوشايند است انجام دهيم و به جاهايي که برايمان خوشايند است برويم در محل و مکان هايي که رنج آور و خوشايند نيست نمانيم از دوستان شادزي و شادمان ديدن کنيم و با آنها گفتگو نماييم وقت مان و بويژه اوقات فراغت مان را با کار هاي خوب اجتماعي پر کنيم و خود را سخت مشغول کار هاي خوب نماييم تا وقت براي غصه خوردن و به مرگ انديشيدن نداشته باشيم تا روحيه مان تغيير کند اگر لازم ديديم با دوستان دانا تر درد دل کنيم و احساسات خود را بيان نماييم. اگر بتوانيم عاقلانه و خردمندانه با رويداد مرگ عزيزمان برخورد کنيم دو تا شش ماه بايد زندگي مان عادي ي عادي شده باشد اين نظر نمي گويد مرگ عزيز را فراموش کن بلکه مي گويد نگذاريد تاثير منفي بر روي روند زندگي عادي و طبيعي مان داشته باشد اگر اينگونه نيست و يا نشد بدانيم که دچار افسردگي شده ايم و بايد خود را معالجه کنيم. وقتي دقت کنيم خواهيم ديد در جامعه افرادي به ظاهر نمي توانند با مرگ عزيزان کنار بيايند و بعد از مدتي کوتاه زندگي شان را به روال عادي برگردانند يکي از علت ها اين است که زندگي سخت و توام با رنج و مرارت  داشته اند و يا دارند از زندگي لذت نبرده اند و يا نمي برند زندگي شادمانه و آرامي ندارند بيماري هاي رواني ناشي از نبود و يا کمبود مهر و محبت و عشق سرشار دوران کودکي را حل نکرده اند و اکنون شخصيت هاي مهر طلب دارند  و تشنه و گداي محبت اند و مي بينند با تازه نگهداشتن و تکرار مراسم عزيز از دست رفته عده اي به او سر مي زنند و محبت مي نمايند و اين شخص گمشده وکمبود خود را که ، همان محبت باشد، در اينجا مي يابد لذا غمداري و ماتمداري را تداوم مي دهد تا نثار محبت ها ادامه يابد و يا شخصيت حسودي دارند و از داشته هاي ديگران و از نداشته هاي خود رنج مي برند و يا شخصيت خود شيفته اي دارند و همه چيز را براي خود و در خدمت خود و در ستايش خود مي خواهند و چون چنين نيست و نمي تواند هم چنين باشد دچار رنج ميشوند به مرگ پناه مي برند. از آنجايي که اين کمبود خود را نتوانسته اند جبران کنند  دنيا را،  زندگي را و به دنبال آن انسان را بد مي دانند آنگاه دنيا را بي وفا، جفاکار، ستمکار، کجمدار، نا سازگار  و ... مي نامند و آدم هاي آن را نمک نشناس، نا مهربان، بي محبت، ظالم و... مي شمارند. بنابر اين دنيا به اين زيبايي مي شود رنج گاه، محنتکده و نا گزير پناه مي بريم به سوي مرگ، مونس مان مردگان مي شوند، غم مرگ همانند افيون تسکين مان مي دهد، مردگان بيش از زندگان برايمان عزيز مي شوند و اهميت پيدا مي کنند برگزاري مراسم مردگان و گريه براي مردگان و ياد خاطر مردگان لذت بخش خواهد بود قبرستان جاي دل انگيز خواهد بود پناه مي بريم به پديده مرگ و متعلقات آن بدون اينکه بينديشيم چرا  ما به اين شيوه زندگي پناه آورده ايم؟ البته موضوع روشن است چون زندگي برايمان سخت است شيرين نيست لذت بخش نيست به ما آرامش و امنيت نمي دهد. در صورتي که ما بتوانيم مشکلات و اختلالات رواني و آسيب هاي ناشي از کمبود مهر و محبت و عشق ورزي دوران کودکي مان را حل کنيم و سلامت شخصيت رواني مان را بازيابيم آنگاه خواهيم ديد هيچ چيز از زندگي شيرين تر نيست جهان با همه ي فراز و فرود هايش زيباست و آدمها را هم خوب و زيبا مي بينيم با لذت زندگي مي کنيم عمر طولاني تر هم مي کنيم به استقبال مرگ نمي رويم آن را دنبال نمي کنيم هر روز آن را طلب نمي نماييم چندان ذهن و فکرمان را مشغول مرگ هم نمي کنيم از آن ترس و هراسي به خود راه نمي دهيم ولي هر گاه هم که مرگ آمد با خيال آسوده آن را مي پذيريم و يک بار، و فقط يک بار در طول عمرمان مي ميريم نه گريه اي لازم است نه شيوني نه غمي و نه ماتمي بازماندگان هم کمي متاثر مي شوند و متمدنانه پس از چند روز، کم کم تاثير غم مرگ عزيز را  کنار مي گذارند و زندگي عادي خود را  از سر مي گيرند تا آنها هم با لذت بيشتر زندگي طولاني تري کنند.               محمدعلي شاهسون مارکده 28/11/86

رزمنده گمنام روستاي مارکده

دوستان و برادران خواننده خبرنامه آواي مارکده. منِ نويسنده اين نامه، يک بنده خدايي را در همين روستاي مارکده مي شناسم که در زمان جنگ عراق بر عليه ايران عزيز ما به مدت سه ماه تمام در جبهه جنگ حضور داشته که يک ماه آن را در منطقه جزيره مجنون و دوماه آن را در منطقه فاو که مربوط به کشور عراق بوده و در تصرف رزمندگان ايران بود حضور داشته که بعد از پايان خدمت و جبهه، نه دنبال کارت رزمندگي رفته و نه ادعايي دارد. که، « من هم جبهه رفته ام.»

حبيب کامپوتري قرار خواهيم داد کساني که نمي توانند در جلسه حضور يابند فرم را تکميل و امضاء نمايند و وکيل خود را به جلسه روانه کنند.

پرسيده شد چرا در مجمع عمومي فردوس نمي گفتيد بايد فيش هاي واريزي پول به حساب شرکت را به عنوان ورقه شناسايي همراه بياوريد ولي اينجا مي گوييد؟ که پاسخ داده شد شرکت فردوس چندين سال قبل تاسيس شده و همه اعضا براي يکديگر شناخته شده اند ولي اين تعاوني تازه تاسيس است و نمي دانيم چه کسي عضو شده است لذا ناگزيريم براي شناسايي بگوييم هر عضو با در دست داشتن فيش بانکي در جلسه حضور يابد.

در پايان جلسه هيات مؤسس و اعضا شوراي اسلامي از همه جمعيت حاضر درخواست نمودند 15 روز ديگر، خود و ديگر دوستان و آشنايان در جلسه نوبت دوم مجمع عمومي شرکت نمايند. همچنين اعضا شوراي اسلامي گزارشي کوتاهي از چگونگي پيشرفت کار طرح گلستان را به اطلاع حاضران رساند. و نيز گزارشي از تاريخچه چگونگي فروش 3 حبه از املاک قريه، توسط اصلاحات ارضي، به کشاورزان قريه و ماندگاري زمين فروش شده نزد چند نفر، براي حاضران شرح داده شد. در همين جلسه موضوع احداث جاده کشاورزي بين زمين هاي قريه دوباره توسط اعضا شورا مطرح گرديدکه پس از بحث و بررسي مقرر گرديد شوراي اسلامي با دعوت کتبي از کشاورزان قريه جلسه اي تشکيل و دو موضوع فوق بررسي گردد.                 گزارش از: محمدعلي شاهسون مارکده

توزيع آرد خانه پزي

بخشداري سامان طي نامه شماره 3708 مورخه 2/11/86 کپي نامه بازرگاني استان را در ارتباط با توزيع آرد خانه پزي به اين شورا ارسال نموده که با هم مي خوانيم. « ... سهميه آرد بر اساس سرانه جمعيت و بدون توجه به موضوع فرزند چهارم از طريق شرکت غله و خدمات بازرگاني استان به سازمان تعاون روستايي تحويل و اين سازمان نيز بر اساس سرانه در نظر گرفته شده نسبت به توزيع اقدام مي نمايد. بنابر اين هيچگونه مشکلي نبايستي در اين رابطه وجود داشته باشد ليکن به نظر مي رسد يکي از مشکلات موجود مربوط به افرادي است که کالا برگ روستايي دريافت نموده ليکن در مناطق ديگري ساکن بوده ولي به هنگام توزيع آرد از اين سهميه استفاده نموده و موجب بروز کمبود مي گردند و بايستي راه کارهايي اتخاذ تا جمعيت واقعي هدف، مشخص و آرد صرفا بين آنان توزيع گردد. بنابر اين پيشنهاد مي گردد با توجه به اشراف بخشداري به موضوعات مختلف با تمهيدات لازم بوسيله شوراي اسلامي روستا و دهياران مبني بر صدور کارت يا دفترچه توزيع آرد براي جمعيت ساکن روستا اقدام شود تا بر اساس جمعيت واقعي ساکن در روستاها آرد توزيع شود. »

توزيع سيمان

بخشداري سامان طي نامه شماره 3704 مورخه 2/11/86 به عاملان فروش سيمان دستور داده  « پيرو مکاتبات قبلي اين بخشداري و دستورالعمل سازمان بازرگاني استان مقتضي است نسبت به درج شماره و تاريخ پروانه ساختمان در فرم مخصوص تحويل سيمان به مصرف کننده اقدام و ماهيانه يک نسخه به اين بخشداري ارسال گردد.»

عدم افزايش کرايه

بخشداري سامان طي نامه شماره 3589 مورخه 30/10/86 و به استناد نامه فرمانداري و معاونت عمراني استانداري و مدير کل دفتر حمل و نقل وزارت کشوردستور داده « ...پيرو مکاتبات قبلي مجددا بر ضرورت عدم افزايش کرايه هاي حمل و نقل عمومي تاييد گرديه است لذا مقتضي است در اين زمينه نظارت لازم به عمل آيد ».

آزمون حمل و نقل بين المللي

سازمان حمل و نقل و پايانه هاي استان براي متقاضيان تاسيس شرکت هاي حمل و نقل بين المللي در نيمه دوم ارديبهشت ماه 87 آزمون برگزار مي کند لذا از داوطلبان خواسته که مدارک خود را تا تاريخ 15/12/86 ارسال نمايند.

خريد وفروش ممنوع

برابر گزارش سردانگهاي طرح باغداري مينو زمزمه خريد وفروش سهام اين طرح دربين مردم شنيده شده است. بدينوسيله به اطلاع فروشندگان وخريداران مي رسد

1-سهام داران طرح مينو تعهد نامه اي امضا و به شوراي اسلامي سپرده اند که در صورت فروش، شوراي اسلامي حق دارد نام متخلف را از ليست طرح حذف نمايد.

2-برابر دستور شماره 2267 مورخه 8/3/86 رئيس اداره منابع طبيعي شهرستان شهرکرد اين شوراوظيفه داردکه فروشنده سهام طرح مينو و همچنين خريدار سهام اين طرح را به عنوان افراد متخلف به اداره گزارش نمايد.

آنفلوانزا

بخشداري سامان طي نامه شماره 3585 مورخه 3/11/86 اطلاعيه مرکز بهداشت را در باره آنفلوانزاي پرندگان به اين شورا ارسال نموده که متن آن را براي آگاهي چاپ مي کنيم.

جهت پيشگيري از ابتلاء به آنفلوانزاي پرندگان نکات ذيل را مدنظر قرار دهيد:

1- حتي الامکان از خريد و نگهداري پرندگان زينتي در محل سکونت خود خودداري نماييد.  2- در صورت مشاهده تلفات طيور و پرندگان بدون تماس با لاشه، به نزديکترين مرکز بهداشتي درماني يا دامپزشکي محل گزارش نماييد.

  3 - مرغ مصرفي خود را از فروشگاه هاي مجاز خريداري نماييد   4-  از خريد مرغ زنده از فروشندگان دوره گرد يا مرغ زنده فروشي ها جداخودداري نماييد.  5- از تماس و دست زدن به فضولات وترشحات پرندگان بدون دستکش وماسک و روپوش پرهيز نماييد.  6- از مصرف مرغ و تخم مرغ نيمه پز خودداري نماييد.  7- بعد از آماده سازي مرغ جهت پخت و پز دست هايتان را با آب و صابون به مدت 15 تا 30 ثانيه بشوييد.   8- در صورت مشاهده عرضه مرغ زنده با شماره تلفنهاي زير تماس حاصل فرماييد.2224594-0381  و  2222908-0381

مراسم عاشورا

دهه محرم سال 86 مصادف با سال 1429 هجري در مسجد جامع با حضور اقشار مختلف مردم مارکده از روز 21 دي ماه 86  آغاز و در روز شنبه 29 دي خاتمه يافت. در طي اين ايام نماز جماعت در سه نوبت به امامت آقاي قاسمي با حضور حدود 600 نفر اقامه شد و بعد از نماز آقاي قاسمي سخناني ايراد و انگاه مراسم عزاداري توسط جوانان وکليه اعضا هيات قمر بني هاشم(ع) اجرا مي شد. گروه تعزيه خوان از روز 5 محرم همه روزه تعزيه اجرا نمودند. مراسم علم گرداني و عزا داري سنتي از روز 8 محرم در بعضي از کوچه ها و خيابان اصلي انجام شد. تقريبا 400 کيلو گوشت قرباني، و تحويل متصديان آشپز داده شد. مجموع نذورات جمع آوري شده از مردم در پاي صحنه تعزيه به منظور کمک به و سايل تدارکاتي هيات قمر بني هاشم 600 هزار تومان بوده است. در طول اين روزها ماموران پاسگاه انتظامي هوره سرکشي مي نمودند و شب تاسوعا آقاي طاهري امام جمعه و قرباني بخشدار و هيات همراه در جلسه عزاي مارکده شرکت نمودند. در پايان از زحمات آقاي قاسمي تشکر و قدرداني مي گردد.    رمضانعلي شاهسون مارکده

انتخابات نگين

به دنبال به حد نصاب نرسيدن اعضا حاضر در جلسه مجمع عمومي نوبت اول در تاريخ 3/11/86 ، اين جلسه رسميت نيافت وانتخابات به جلسه نوبت دوم محول شد. جلسه مجمع عمومي نوبت دوم شرکت تعاوني نگين مارکده در تاريخ 24/11/86 راس ساعت 10 صبح در محل مسجد جامع مارکده تشکيل مي گردد. اطلاعيه اين جلسه مجمع عمومي به امضا آقاي محمود عرب رئيس هيات مؤسس در تاريخ 4/11/86 منتشر و در چندين نقطه روستا به در و ديوار الصاق شده است.

اخطار به فردوس

آقاي خسرو عبدالهي مدير امور اراضي استان طي نامه شماره 11895 خطاب به مدير عامل شرکت تعاوني فردوس اخطار نموده که بدهي معوقه دارد متن نامه به شرح زير است « نظر به اينکه اين شرکت اجاره بهاي معوقه دارد، اخطار مي گردد که ظرف مدت يک هفته جهت ارائه پاره اي توضيحات به واحد حقوقي امور مراجعه گردد. در غير اين صورت پرونده شرکت جهت اقامه دعوي به محاکم قضايي ارجاع خواهد شد».

مصاحبه

گفتگويي با آقاي ياسر عرب فروشنده جديد شرکت تعاوني روستايي مارکده در تاريخ 2/11/86 انجام شده که با هم مي خوانيم.

س- آقاي عرب ضمن عرض سلام و خسته نباشيد آيا جنابعالي به صورت رسمي به سمت فروشندگي انتخاب شده ايد؟ يا اينکه با نظر و صلاحديد آقاي مدير عامل بوده است؟   ج- نه، به طور رسمي بوده با نظر کليه اعضا هيات مديره. که حق انتخاب فروشنده شرکت را دارد.     س- با توجه به فراواني اجناس شرکت جديدالاحداث، چرا در زمان فروشنده قبلي چنين اقداماتي انجام نشد؟

 ج- اولا که اين اداره کل شرکت تعاوني است که تشويق مي کند به فروشندگي، و جنس خوب بستگي دارد به سليقه و همت و توانايي فروشنده که بيارد يا نيارد؟.

س- اجناس حاضر در شرکت آيا به صورت تعاوني موجود است يا شخصي و آزاد؟

ج- کليه اجناس حاضر در فروشگاه چه جزئي و کلي به صورت تعاوني و تمام سرمايه از تعاوني و سود هم براي تعاوني مي باشد.   س- سوآلي که در بين مردم و اعضا شرکت رايج است اين است که چرا شرکت تعاوني به صورت ارث و ميراثي و خانوادگي در آمده است؟   ج- اولا که به صورت ارث و ميراثي نبوده، انتخاب فروشنده حق مسلم اعضا هيات مديره بوده و آنها هم مثل ديگر فروشندگان انتخاب کرده اند چون هيات مديره نماينده مردم است.

س- در شرکت تعاوني يک نفر فروشنده خانم به چشم مي خورد که مشغول کار است. هدف از استخدام فروشنده خانم چيست؟    ج- اولا که استخدام نيست و به عنوان فرد کمکي و جهت آسايش خواهران است فروشگاه از کليه اجناس مجزا مي باشد.    س- در خصوص استخدام جنابعالي آيا از طرف شرکت بيمه شده ايد؟ ج-  نه و هيچ گونه حقوقي اخذ نمي کنيم. فقط نصف سود به فروشنده تعلق مي گيرد و مابقي مال شرکت مي باشد.    س- در اين مدت زمان کوتاه افتتاح فروشگاه نحوه فروش اجناس چگونه است؟ استقبال مردم تا چه حدي بوده است؟

ج- از لحاظ قيمت با ساير شهرها برابري مي کند و حتي ارزانتر. استقبال مردم بسيار عالي بوده است.    س- آيا آوردن جنس در شرکت و با توجه به عدم جاي مناسب براي کود و آرد، چه تدبيري انديشيده ايد؟   ج- کود که جاي مناسب از اول نداشت و آرد هم در مغازه حاج فضل الله عرب بدون پرداخت هيچ گونه کرايه اي توزيع مي گردد.  س- در خصوص فروش اجناس از هر لحاظ حتي وسايل برقي هم موجود است.    ج- در حد توان و گنجايش شرکت موجود است در صورت سفارش و تقاضاي وسايل بزرگتر از هر نوع به شرکت آمادگي تهيه و توزيع آن را دارد و به قيمت تعاوني. و در خصوص انتقادات و پيشنهادات سوآلات مردم و اعضا شرکت آمادگي کامل را داريم.    س- به نظر شما با توجه به کار نو و جديدي که در شرکت و در روستا انجام شده تا چه اندازه اي آسايش مردم در اين خصوص فراهم شده؟ چون شرکت از صبح تا اذان ظهر و هم فروشنده آقا و خانم به طور مجزا در شرکت وجود دارد و بعد از ظهر فروشنده آقا تا اذان مغرب در شرکت حاضر است سعي شده حد اقل رضايت مردم فراهم شود.    س- آيا هرنوع جنسي که مشتري تقاضا کند موجود است؟   ج- به در صورتي که موجود نباشد در اسرع وقت تهيه و توزيع مي نماييم.    س- آقاي عرب با توجه به اينکه جنابعالي داراي مشغله کشاورزي هستيد آيا در فصل تابستان نيز شرکت تعاوني با اين ساعات کار معين شده و فروشندگان معين شده انجام وظيفه مي نمايد؟

ج- انشاءالله. در قسمت حرفهاي مردم نشريه آوا شماره 110 نوشته شده بود که شرکت تعاوني به صورت ارث و ميراثي در آمده و فروشنده از روي دلخواه مدير عامل انتخاب شده که از سردبير نشريه تقاضا داريم اول در خصوص صحت و سقم حرفي تحقيق نمايد بعدا آن را به چاپ برساند.

                            گفتگو کننده: رمضانعلي شاهسون مارکده 2/11/86

حرف هاي مردم

1- آقا بنويس دعوا سر لحاف ملا است. اينهايي که تلاش مي کنند هر آشي که توي روستا پخته مي شود خودشان را به عنوان نخود قاطي کنند هدفشان دست يابي به زمين بيشتر و ديگر منافع اقتصادي است. ما مردم بايد دست از ساده انديشي برداريم و قسم هاي حضرت عباس را قبول نکنيم بلکه بايد دم خروس راکه از لاي قبايشان بيرون مي آيد ببينيم و باور کنيم. دليل حرف من هم گفتگو و پريدن به هم دو نفر در جلسه مجمع عمومي نگين در تاريخ 3/11/86 است که همه ديدند وقتي ته دل خود را بيرون ريختند، شد، زمين.

2- يعضي روها رو است و بعضي ها هم... يک همشهري در جلسه 3/11/86 تعاوني نگين اصرار داشت هرکه در روستا فقط يک سمت داشته باشد، مي گويم؛ حرفت درست و قصدت اين هست که کارها خوب و بهتر انجام شود، توکه 5 سال هيات مديره فردوس بودي و يک سمت هم داشتي، چرا اين  تعاوني را به اينحال روز در آوردي؟

3- بنويس؛ آقاي مدير عامل شرکت تعاوني روستايي، از حرف هاي مردم ناراحت نباش. ريال ريال سرمايه تعاوني از همين مردم است، بنابر اين مردم حق دارند انتقاد کنند، نظر بدهند، حساب و کتاب بخواهند. دو سال است که سبوس توي تعاوني نياورده اند و مي گويند جا نداريم مي پرسم براي خرت و پرت که همه دکاندار ها ميارند جا هست ولي براي سبوس جا نيست؟ و من که زندگي ام از طريق نگهداشتن گاو مي گذرد بايد بروم سبوس آزاد بخرم. جواب بدهيد سبوس سهم مارکده کجا مي رود؟

5- يک همشهري با ارسال 4 صفحه نوشته از تجربيات ومشاهدات خود در رابطه با پخش موسيقي هاي مبتذل در اتومبيل، رانندگي با سرعت بالا، و عدم توجه به اخطار امر به معروف و نهي از منکر سرنشينان، که دو مورد ان منجر به واژگوني اتومبيل شده است با ذکر اينکه امام حسين براي امر به معروف شهيد شده، و سي دي هاي ترانه عامل بدبختي، نابودي، فساد مي شود و فکر انسان را تخريب مي کند، و همين گوش کردن به ترانه ها باعث مي شود که ما پدر و مادرمان را بزنيم. از همگان تقاضا نموده از موسيقي هاي مبتذل استفاده نکنند.

6- الو، سلام، آقا اين مطالب روان شناسي که در آوا مي نويسي براي من بسيار  جالب و مفيد است لطفا ادامه دهيد و بيشتر هم بنويسيد.

7- چند نفر به نشريه آوا معترض اندکه چرا درباره جانبازان مطلب منتشر نميکند.

پاسخ آوا: از دوستان تقاضا مي شود مطلب بنويسند تاچاپ شود.

8- چند نفر از مسئولان مؤسسه خيريه از چاپ مقاله زير ذره بين در آواي شماره 111  ناراضي اند و اين انتظار را از شما ( محمدعلي شاهسون ) داشته اند که اين مقاله را نبايد چاپ مي کردي.

9- ما عده اي از مردم مي گوييم؛ آنهايي که در شورا، هيات امنا مسجد، هيات مديره فردوس، کتابخانه، مؤسسه خيريه انتخاب شده اند در انتخابات هيات مديره تعاوني نگين کانديد نشوند تا مسئوليت ها بين بيشتر مردم تقسيم گردد.

زير ذره بين

خبر منتشره با سر تيتر انتخاب هيات امنا مسجد در آواي 111 برايم جالب بود وفکر مي کنم براي مردم مارکده هم قابل توجه بوده که هيات امنا به يک کار بزرگ اقدام نموده اند وبراي اداره امور وساخت و ساز مسجد به راي و نظرات مردم احترام قائل شدند تا در يک جمع عمومي تعدادي جديد يا همان افراد قبلي با انتخاب آزاد مردم برگزيده شوند. تا با همفکري ، هم دلي ، نو انديشي ، مشورت و تصميم گيري نمايند. از برگزار کنندگان جلسه عمومي انتخاب جديد هيات امنا کمال قدرداني و تشکر را داريم و به خاطر تلاش ، زحمات شبانه روزي هيات امنا ، دست اندر کاران و ... ساخت و ساز مسجد ممنون هستيم. اما نکاتي لازم است و رعايت آنها مي تواند ما را به سوي جامعه اي در قالب و چارچوب برنامه هاي مدون و قابل اجرا هدايت کند. چند نمونه در حد پيشنهاد اشاره مي شود اميد که هيات امنا جديد با تامل فکري ومشورتي و مديريتي به آن جامع عمل بپوشانند.

اول: انتخابات مي بايستي در جلسه منعقده با راي کتبي ومخفي انجام مي شد نه احساسي و شعارگونه. بايد به ارزش معنوي ذکر صلوات اقدام خاصي بدهيم. چرا که اين بيان ريشه در اعتقادات مذهبي و قلبي مردم دارد. شايسته هست از اين شعار براي فرار از کارهاي عقلي ، مديريتي به عنوان پرسشي استفاده نکنيم.

دوم هيات امنا مي بايستي گزارش مکتوب از تمام کارهاي انجام شده تهيه و آن را به اطلاعموم مردم مي رساند و براي کارهاي باقي مانده يا در دست انجام برنامه هاي خود را مطرح مي نمودند واز روند دخل وخرج ها نيز مردم را مطلع مي نمودند ودر پايان جلسه تمام موارد را صورت جلسه و در بايگاني مسجد قرار مي دادند تا سندي باشدبراي تاريخ مسجد روستا.

سوم: امروزه براي مديريت مکان عمومي ، شرکت ،جامعه ي، ئو، کشور و ... نياز هست برنامه اي مکتوب وعقلي وعملي نگارش تا در چهار چوب آن عمل شود. هيات امنا جديد براي مديريت مسجد اساسنامه را تهيه و يا تدوين و پس از اصلاح آن را در جلسه اي عمومي به راي گذارده و در صورت تصويب اجرا نمايند.

چهارم: در چند سالي که مسجد به شدت درگير ساخت وساز بود حرف هايي ، نظراتي ، نقدهايي شنيده مي شد که زيبا نبود ووقتي به ريشه تمام آنهادقت مي شد نشان از آن داشت که جمع هيات امنا بر اساس افکار شخصي ويا سليقه اي کار مي کنند که باعث اختلاف مي گرديده ( البته مي توان همه نظرها را در انجام کار خوب تفسير کرد ) بهتر است هيات امنا جديد براي کارهاي مهم ، اساسي مسجد سليقه اي عمل نکنند.اول جلسه رسمي تشکيل از افراد متخصص دعوت ، مشورت ، گفتگو و نتيجه آن را صورت جلسه وبراي انجام به فرد يا گروه بعدي بدهند.                                           رمضان عرب مارکده  4/11/86

پست ومقام ها تقسيم گردد

با عرض سلام، در جلسه اي که در مورخه 3/11/86 در مسجد جامع مارکده براي طرح نگين برگزار شد از هر دري سخني به ميان آمد.چرا؟ چون ما مارکده اي ها هر مشکل را در هر جلسه اي مي خواهيم مطرح و حل کنيم. در صورتي که هر جلسه اي به برنامه اي اختصاص دارد.در اين جلسه همه مشکلات را به لطف خدا حل کردند و به نتيجه هم رسيدند. در کل اکثريت مردم صحبت بر اين داشتند که چرا همه شغل ها وسمت ها،  البته هرچند به نظر من حقوق و مزايايي مادي ندارد را، به اشخاص خاصي مي دهند؟ و چون ما مارکده اي ها مشکل وعيب بزرگي که داريم حرف را در رونمي زنيم. چرا؟ چون ترس از قضاوت آن را داريم. هرچند حرف در رو و با مشورت همه مشکلات و بدبيني ها را حل مي کند و ما جماعت اينطور نيستيم. سئوال من از آقايانِ در راس کار اين است که،  فرد خدمت گزار بايد ، دانا، معتبر، معتمد، آگاه به علم ودانش و ... باشد.  آيا بايد وقت خدمت را هم داشته باشد؟ يا نه؟ يا حتي وقت خدمت به خانواده خود را هم نداشته باشد؟  اگر قصد خدمت به خلق را دارد پس وقت و زمان انجام وظيفه کجا مي رود؟ و اگر قصد ريا و يا خود مطرح کردن را دارد؟ چرا دم از صداقت ومخلصي مي زند؟ وچرا کسي که هنوز در صحنه خدمت نيامده است ما نسبت به آن قضاوت و پيش داوري مي کنيم؟ وچرا چرخ آبادي را به يک سري افراد نورچشمي ها واگذار کنيم؟ وچرا هاي ديگر؟ من چند نفر را سراغ دارم که هيچ شبي در خانه خود نيستند. چرا؟ از بس براي عمران آبادي زحمت مي کشند وحتي من يک ماه قصد شب نشيني را با ايشان داشتم و موفق به پيداکردن اين فرد را نداشتم. خلاصه بياييم با کمي گذشت و فروتني، ميدان را براي ديگران باز کنيم وهمه اش آتش را روي کماجدان خود نکشيم و از مقام و سمت خود براي منافع شخصي خود مايه نگذاريم و بياييم با جلسه و مشورت هاي متعدد مشکلات آبادي و حتي غرض هاي شخصي خود را حل وفصل کنيم.البته من نامه نگار ومقاله نويس نيستم اگر اشتباهي در جملات من است معذرت مي خواهم. انشاء الله خدا کمک مان کند.

                                                        محمدرضا عرب ( قربانعلي)

در کوي نيک نامان

( گفتگو با آقاي حاج بهرام عرب (نورالله) جانباز جنگ تحميلي )

اي نور به نام تو و به يادت، اي خداي مهربان سخت به تو محتاجيم که تو تنها روشنگر راه مان هستي. همسفران آوا، سلام، سلام به عشق، سلام به شمايي که عشق هميشه در زندگي تون ساري و جاريه. دوستان عزيز همانطور که شما هم مي دونيد در دهه شکوهمند فجر قرار داريم و يواش يواش داريم به سالگرد پيروزي انقلاب اسلامي مي رسيم خيلي بجا و شايسته ديدم در اين روزهاي شکوهمند و عزيز يادي هم بکنيم از دلاور مردي ها و ايثار گري هاي عزيزان 8 دفاع مقدس. عزيزاني که از مال و خانواده و همه دل مشغولي هاي زندگي شون جدا شدند و بخاطر حفظ ميهن اسلامي و حراست از خاک و ناموس اين مملکت رهسپار جبهه هاي حق عليه باطل شدند. به هر حال اين روزها را بهانه اي ديدم که يادي بکنيم از اين عزيزان.گفتگويي را که مي خوانيد حاصل تلاش بنده و آقاي حاج رسول عرب هست که در شب چهارشنبه تاريخ 9/11/86 ساعت 7 شب در خانه آقاي حاج بهرام عرب انجام شد.

س- آقاي عرب ضمن تشکر از شما و خانواده محترمتان که اين وقت را در اختيار نشريه آوا قرار داديد که گزارشي از شما در خصوص اعزام به جبهه و نحوه جانباز شدن شما به اطلاع خوانندگان عزيز برسانيم. بفرماييد شما در چه تاريخي و چه سال يا سال هايي عازم جبهه هاي حق عليه باطل شديد؟ و در چه عملياتي شرکت داشتيد؟

ج- بسم الله الرحمان الرحيم من هم به نوبه خودم از شما عزيزان زحمت کش نشريه آوا تشکر مي کنم که زحمت کشيديد و يادي هم از ما کرديد بنده حاج بهرام عرب فرزند نورالله براي اولين بار در اسفند ماه سال 1362 به عنوان شوراي اسلامي روستا عازم به جبهه شدم که به مدت 27 روز در جبهه جنوب کشور خوزستان و آبادان در مقر ( مدرسه جندي شاپور آبادان ) قرار گرفتيم. عرض به حضور شما که بنده براي بار دوم اوايل سال 1364 به جبهه اعزام شدم ويک بار ديگر هم در پايان سال 1364 براي بار سوم رهسپار جبهه هاي حق عليه باطل شدم.

س- خب آقاي عرب اگه اجازه بدهيد ابتدا از نحوه جانباز شدن شما گزارشي تهيه کنيم انشاءالله در فرصت هاي بعدي مي پردازيم به نحوه اعزام شما به جبهه ها و چگونگي فعاليت و حضور شما در جبهه ها.

ج- شب 19/10/64 به ما اعلام کردند که قرار است عمليات کربلاي 5 شروع شود که ما شب 22/10/64 رفتيم خط مقدم درياچه ماهي که محل کانال بتني عراقي ها بود که اين منطقه مشرف به اين منطقه يعني شلمچه بود که توسط رزمندگان اسلام آزاد شده بود. 1 شب در عمليات شرکت کرديم و شب دوم يعني 23/10/64 بعد از نماز مغرب و عشا مسئول ما آمد و گفت 2 تويوتاي مهمات زديم و 1 تويوتاي پتو که هر ماشين هم سه راننده مي خواهد به اين دليل که اگه احيانا يک راننده مجروح يا شهيد شد راننده ديگري جايگزين آن شودکه بنده به عنوان راننده سوم براي يکي از ماشين ها انتخاب شدم ماشين ما ماشين سوم بود ودر ان زمان سقف تويوتا را مي بريدند که دشمن نتواند ماشين را شناسايي کند نيمه هاي شب بود که با ماشين مهمات حرکت کرديم که ناگهان من متوجه شدم انگار يک بار بته جلوي ما آتش زدند که آتش هم زبانه مي کشد در آن موقع متوجه اين شدم که همه جاي بدن من سالم است ولي پاهاي من حس راه رفتن ندارد باز احساس کردم شلوارم داغ شده است که دست آوردم روي شکمم که ديدم انگار دستم را کردم توي يک سطل خون که اينجا به راننده بغلي گفتم نمي توانم بروم پايين که ايشان مرا هل داد پايين و من روي کتفم روي زمين افتادم که ديدم گلوله خورده است به ماشين جلوئي و ماشين آتش گرفته است و به تبع آن ماشين دوم هم آتش گرفته بود. وقتي ديدم که الان است که آتش بگيرم يکدفعه داد زدم يا حسين يا حسين و در آن موقع پرويز عرب ( يدالله ) فرزند فضل الله در 10 متري ما بود صداي ما را شنيد و گفت بچه ها شهيد شدند مهمات و ماشين ها آتش گرفتند که بعد از آن ما را گذاشتند عقب يک دستگاه تويوتا وپرويز هم نشست بغل من و من را تا بيمارستان همراهي کرد. من را منتقل کردند به بيمارستان سيار فاطمه الزهرا ( عقبه) که آنجا از پرويز پرسيدند چند تا بچه دارد وچند سالش است گفته بود 4 تا بچه دارد و 34 سال سن دارد. پس از آن 2 شب در بيمارستان شهيد بقايي اهواز بستري شدم که کاملا بيهوش بودم و پرويز هم همراه من بود.که شب سوم من را با هواپيما به بيمارستان يزد انتقال دادند مرا به بيمارستان سيد الشهدا يزد بردند که مدت 7 شب در بيمارستان يزد بودم که پس از 7 شب به هوش آمدم که يک دفعه احساس کردم يک نفر دست به سر و صورت من مي کشد که چشمم را باز کردم وديدم خدا رحمت کند حاج غلامحسين است که دست روي سرم و صورتم مي کشد که ساعت حدود 12 شب بود که به ملاقات من آمده بودند. ابتدا آن زمان براي همه ملاقات آزاد بود که همراه حاج غلامحسين پرويز و حاج يدالله هم بودند فرداي ان روز حالم بهتر شد و پس از اينکه 2 ماه در يزد بودم بنده را به تهران بيمارستان سينا اعزام کردند حدود 20 روز من در بيمارستان سيناي تهران بستري بودم که ديدم دارم ضعيف مي شوم و گفتم من ديگه اينجا نمي مانم مرا به يزد ببريد در همان لحظه آقاي کروبي آمده بود بيمارستان و از بيماران عيادت مي کرد که من به آقاي کروبي که آن زمان رئيس بنياد شهيد بود گفتم حاج آقا من نمي توانم اينجا بمانم و مرا به بيمارستان يزد ببريد فرداي آن روز بنده را با هواپيمايي به يزد انتقال دادند خيلي از دوستان و فاميل هاي وابسته که تهران و شهر ري ساکن بودند در اين مدت که من تهران بودم از من ملاقات و دلجويي کردند چند تا از دوستان هم همراه من بودند توي هواپيما که يکي از انها حاج اکبر بود که آقاي قرائتي هم توي هواپيما بود که يک کمپوت گيلاس داد به همراه من که باز کند و به من بدهد در فرودگاه يزد مرا با آمبولانس به بيمارستان سيد الشهدا يزد بردند در يزد روحيه ام قوي تر شد چون خدائيش بهتر پذيرائي مي کردند و به بيمار مي رسيدند به صورتي که من احساس مي کردم خانه خودم است 12 روز يزد بودم که با بنيادشهيد شهرکرد همآهنگ کردند و مرا به خانه خودم انتقال دادند 2 شب در خانه بودم که متوجه شدم ادرار با شيلنگ براي من بسيار سخت است که دومرتبه با ميني بوس و برانکاد مرا به بيمارستان شهرکرد بردند در بيمارستان شهرکرد که دکتر بنده آقاي بيطرف بود 20 روز بستري شدم که دوباره به خانه خودم آمدم که در تاريخ 18/3/66 جهت عمل به تهران اعزام شدم به اتفاق مرحوم حاج غلامحسين که مدت 14 روز در اقامتگاه شهيد دزفولي تهران خيابان تجريش بودم که جهت عمل به بيمارستان سينا انتقالم دادند پس از انجام عمل مرخص شدم لازم به ذکر است که در تمام اين مدت رفتن و آمدن به تهران بدنم کامل در گچ بود که حتي نمازم را با گچ مي خواندم اما باز هم هر هفته يک بار به تهران مي رفتم براي اينکه دکتر مرا معاينه کند و الان که شما اينجا هستيد و با من صحبت مي کنيد حدود 21 سال از جانبازي من مي گذرد که هنوزم که هنوزه زخم هاي بدن من خوب نشده وعفونت دارد وخدا مي داند که من چه دردي دارم وچه دردي مي کشم...

بله دوستان عزيزآقاي حاج بهرام عرب اين جانباز عزيز جنگ تحميلي وقتي در پايان صحبت هايش گفت که خدا مي داند که من چه دردي دارم ناخداگاه اشک از چشمان منِ نگارنده و آقاي حاج رسول عرب سرازير شد و حدود 1 الي 2 دقيقه با خودم به فکر فرو رفتم که چرا بعضي از ما آدمها فراموش مي کنيم که اين عزيزان هم مثل ماها خانواده داشتند آرزو داشتند و هزار و يه جور ديگه دل مشغولي داشتند اما بدون هيچ توقع و چشمداشتي از همه اين ها دل کندند و براي حفظ ناموس وخاک ايران اسلامي و آرامش ما به جبهه ها رفتند پس دوستان عزيز يادمون باشه هر از گاهي سري به اين عزيزان بزنيم وفقط به خاطر دلجويي هم که شده چند ساعتي را به حرف ها و درد دل هايشان گوش دهيم. بله دوستان براي من که در زمان جنگ سن و سال کمي داشتم بيان اين حرف ها خيلي جالب و شنيدني بود.

س- آقاي عرب زماني که شما جانباز شديد آيا شهيد غلامرضا عرب شهيد شده بود؟

ج- عرض به حضور شما مدت  50 روز از جانبازي من مي گذشت که طي يک تماس تلفني ، چون من تهران بودم، به من اطلاع دادند که غلامرضا عرب شهيد شده که ايشان هم رزم من بود و به من گفتند که فردا تشييع جنازه غلامرضا است چون من غلامرضا را به رحيم مي شناختمش اول بار نفهميدم که غلامرضا چه کسي است که بعد گفتند اسم پدرش جعفرقلي است که بعد فهميدم که رحيم شهيد شده رحيم در کربلاي 5 شهيد شد که اين عمليات به مدت 3 ماه طول کشيد رحيم کسي بودکه هميشه توي صحبت هاش مي گفت من شهيد مي شوم من يکي ازشهداي اين عمليات هستم که بالاخره در عمليات کربلاي 5 شهيد شد و به آرزويش رسيد.

همراهان آوا آنچه خوانديد نتيجه گفتگوي 2 ساعته من با آقاي حاج بهرام عرب بود از نحوه جانبازي شدن آقاي حاج بهرام عرب. با ما همراه باشيد تا در شماره بعد انشاءالله از نحوه اعزام به جبهه و شرکت در عمليات هاي مختلف ايشان و هم رزمانش با شما عزيزان هم کلام شويم.    ادامه دارد.

                                               گزارش از رجبعلي عرب بهمن ماه 86

گفتگو

جلسه گفتگويي دوستانه در تاريخ 28/10/86 در بين چند نفر از همشهريان پيرامون موضوع و مسائل روستا انجام شد که متن گفتگو براي اطلاع شما خواننده هاي آوا منتشر مي شود.

- نخست از همه شما تشکر مي کنم که دعوت مرا پذيرفتيد و اينجا آمديد. از آن جايي که امروز تعطيل بود و همه مان بيکار بوديم، تصميم گرفتم يک جلسه اي و نشستي با هم داشته باشيم، تا هم ديداري تازه گردد و هم راجع به مسائل فرهنگي روز روستايمان بحث و گفتگو کنيم. چون در ديگر روزها هريک در سمتي، جهتي، محلي و مکاني به دنبال کاري هستيم و سخت مي شود همديگر را يافت. از طرفي رويدادهاي يکي دوماه اخير روستا به شدت مرا به تفکر و انديشه واداشته است که چرا چنينيم؟ و براي من دغدغه شده است و حال براي شما بازگو مي کنم تا روي آن بحث و گفتگو کنيم.

چند روز گذشته انتخابات اعضا هيات مديره فردوس را داشتيم و چند روز آينده انتخابات تعاوني نگين را خواهيم داشت. براي کانديد هيات مديره تعاوني فردوس از افراد مختلف دعوت کرده ام که ثبت نام نمايند هر يک به بهانه اي قبول نمي کردند و مي گفتند: من نمي توانم، من توانايي اش را ندارم، مرا نديد بگير، از ديگران بخواه که کانديد شوند، من رويم نمي شود و ... که با سختي و خواهش و تمنا چند نفر را راضي نموديم که خود را کانديد نمايند. پس از راي گيري در مجمع عمومي فردوس، دو نفر از آنهايي که راي آورده بودند مي گفتند: هنگامي که آقاي خدابنده در جلسه سخن مي گفت و اشاره نمود که کار هيات مديره سخت است و بايد جدي کار کنند لذا هرکه نمي تواند و در خود توانايي نمي بيند همين اکنون خود را کنار بکشد ما چند بار حرفمان تا توي گلويمان آمد که بگوييم نام ما را خط بزن ولي باز خجالت کشيديم و نگفتيم و مانديم. برداشت من اين بوده و هست آنهايي هم که با خواهش و تمنا خود را کانديد نمودند در تصميم خود متزلزل اند.

و اکنون چند روز ديگر مجمع عمومي تعاوني نگين مارکده است تا آنجايي که به من خبر رسيده حدود 300 نفر عضو شده اند ولي تعداد 5 نفر کانديد هيات مديره شده اند!؟ منطقي اين مي بود که حد اقل 20 نفر از افراد زبده روستا خود را براي هيات مديرگي اين تعاوني کانديد مي کردند تا مردم 5 نفر را از ميان آنها برگزينند.

در اين فرآيند اين پرسش در ذهن من تداعي شده که : چرا در بين جمعيت 1400 نفري روستا حد اقل 50 نفر زبده، مسئوليت پذير، کاردان، جربزه دار، جسور، آماده خدمت، تحصيل کرده، باسواد، ورزيده نداريم که در چنين مواقعي به ميدان بيايند و مسئوليت کارها را بپذيرند؟ آيا به مرحله قحط الرجال رسيده ايم؟ چرا فرهنگ روستاي ما نتوانسته افراد کاردان و جسور تربيت کند؟ آيا اين روند هم اکنون هم ادامه دارد و ما 10 – 15 – 20 سال بعد باز هم در همين نقطه و در هميجا خواهيم بود؟ يا نه، جوانان و نوجوانان امروز با فرهنگي جديد رشد مي نمايند؟ کاستي ها در کجا است؟

موضوعي ديگر که مرا سخت به تفکر واداشته سطحي نگري و سطحي انديشي ما مردم مارکده است. ببينيد مدتي است نشريه آوا در روستا منتشر مي گردد مطالبي در زمينه اجتماعي و اخلاقي و فرهنگي در آن نوشته مي شود حال خواننده هاي ما بجاي اينکه با خواندن متني به پيام متن توجه کنند و پيام را بگيرند روي اينکه اين متن چي مي خواهد بگويد بينديشند و تدبر کنند نيروي دريافت خود را مصروف فرعيات و حاشيه اي نوشته مي نمايند که به نظر من برداشت سطحي است. اين پرسش در ذهن آدمي تداعي مي گردد که يا اطلاعات شان کم است و يا ذهن و ديد و بينش بسته اي دارند و هيچ تفکر استدلالي و ژرف انديشي ندارند چون مي بينيم به عمق مطالب پي نمي برند. براي درک بهتر اين نظر من که مردم را به سطحي انديشي متهم کرده ام چند نمونه ارائه مي دهم.

نمونه يک: سال گذشته ما با يک نفر از بورژواها مصاحبه اي کرديم و پلشتي هاي اين شغل را طي مقاله اي با نام خاطرات بوژوا براي مردم توضيح داديم و بگونه اي هم تنظيم کرديم که شناخته نشود چون يکي از شروط مصاحبه نا شناخته ماندن بود. وقتي اين مقاله چاپ شد کنجکاوي عجيبي در ميان مردم بوجود آمده بود که اين فرد مصاحبه شونده کيست؟ حدس ها و گمانه زني ها مي شد ولي کمتر به عمق رفتار هاي پلشت، آلوده و غير اخلاقي مندرج در مصاحبه توجه نمودند. براي من تعجب بر انگيز بود. هيچ کس از خود نپرسيد که چه فرقي مي کند علي هست يا نقي. براي من هيچ مهم نيست و نبوده که گوينده چه کسي هست چون با دانستن اينکه گوينده کي بوده مسئله و مشکل حل نمي شود مهم اين است که کساني که اين شيوه پول درآوردن را در پيش مي گيرند افرادي آلوده اند و در جامعه ما وجود دارند و از افراد تاثير گذار در جامعه هم هستند و به کارهاي غير اخلاقي و انساني دست مي زنند حال ما بايد هشيار باشيم هرگاه مي خواهيم با چنين آدم هايي روبرو شويم ترفند هاي آنها را بدانيم و ديگر اينکه اگر خودمان مي خواهيم بدين کار مبادرت کنيم بدانيم که اين آلودگي ها و پليدي ها  در سر راهمان است و مهم تر اينکه مي خواستيم به مردم شناخت و آگاهي بدهيم که بدانند بورژواها شخصيت چند گانه اي دارند و درونشان با بيرونشان تفاوت فاحش دارد و از مذهب و مقدسات به عنوان پوشش روي آلودگي هاي خودشان سوء استفاده مي کنند و مردم گول ذکر و تسبيح گرداندن و ناهار روز عاشورايشان و مسجد ساختنشان را نخورند چون اين پول ها و خيلي بيشتر از اينها مال خود مردم است و اينها با تزوير و ريا و دروغ و نيرنگ از دست مردم بدر آورده اند حال مبلغي از آن را مسجد مي سازند و مبلغي هم در ظهر روز عاشورا به مردم ناهار مي دهند. 

نمونه دو : پاراگرافي در قسمت حرف هاي مردم در آواي شماره 67 نوشته شد. هدف از اين نوشته و انتقال اين پيام اين بود که؛ ما مردم مارکده يک جامعه انساني کوچک را تشکيل داده ايم و با هم زندگي مي کنيم، با هم مشترکاتي داريم، وابستگي هاي فاميلي و خانوادگي داريم، مشترکات به هم پيوسته و ناگسستني اقتصادي با هم داريم، که ضرورت همه ي اينها ايجاب مي کند که با هم زيست مسالمت آميز داشته باشيم و اتحادمان را در مقابل افراد و يا فرد بيگانه به منظور حفظ منافع مشترکمان حفظ کنيم چون بيگانه اي که به روستاي ما بيايد مجددا بايد برود و ما در اينجا ماندگاريم پس لازمه تداوم همزيستي اين است که پيوستگي با خودمان را اولويت ببخشيم تا فرد بيگانه. ولي متاسفانه هيچگاه اين پيام پر مغز اين پاراگراف درک نشد و ديديم چه غوغايي برپا شد.

نمونه سه : پاراگرافي در آواي 101 چاپ شد. که باز همانگونه برخورد شد ببينيد يکي از معضلات جامعه ما تشريفات و سخت گيري هاي رعايت آداب و رسوم در مراسم هاي عروسي است و همه مان از آن مي ناليم و همه مان آن را غير ضروري مي دانيم و لي در عين حال همه مان به نوبت خود سخت گيري هاي غير لازم را هم اعمال مي نماييم و تشريفاتي هم داريم. و بر اثر چشم و هم چشمي چنان شرايط سختي بوجود آورده ايم که بسياري از پسران و دختران مردم بخاطر اين شرايط سخت در خانه مانده اند. خانم گوينده اين سخن، مادر يکي از همين پسران و دختران خانواده ها است که هم دختر بزرگ در خانه دارد و هم پسر بزرگ.  سخن اين خانم داراي پيام انساني و هشدار اخلاقي است ولي وقتي اين پاراگراف چاپ مي شود ما مارکده اي ها بجاي اينکه به پيام اين پاراگراف توجه کنيم و آن را دريابيم چنان کنجکاو شديم و پرس و جو کرديم تا بفهميم کننده اين کار چه کسي بوده است؟ و اين نهايت سطحي نگري و سطحي انديشي است. خوب مي پرسم چه فرقي مي کرده و مي کند که کننده کار حسن باشد يا حسين؟ به علاوه در بيشتر  ازدواج ها اين تشريفات و ريخت و پاش ها اعمال مي شود  فقط همين يکي نبوده که خارج از عرف و عادت بوده باشد. اين نشان مي دهد که ما مردمي متفکر نيستيم، نگرش سطحي به قضايا داريم، خودمان را خوب مي دانيم و ديگران را بد. به همين قياس وقتي حرفي به ميان مي آيد کنجکاوانه مي خواهيم ته و توش را در بياوريم و آنگاه نيشخندمان گل کند و نمي دانيم در همين لحظه که نيشخند ما براي ديگري گل کرده ده ها نيشخند در باره بسياري از رفتارهاي ما زده شده است.

نمونه چهار: پاراگرافي در آواي 110 نوشته شد. هدف از نوشتن و انتقال اين پيام اين بوده که سنت خوب و پسنديده وليمه دادن را يادآوري نماييم و بگوييم وليمه مال افراد بي بضاعت و گرسنه است نه پرکردن شکم افراد سير، و خواسته ايم تفاوت غذايي با نام وليمه و غذايي که مردم در رستوران مي خورند و پول آن را مي پردازند روشن کنيم ولي شنيده شد چند نفري اين به آن ، و آن به اين تلفن کرده اند و از پيش خود فردي را هم گزينش کرده اند که فلاني اين کار را کرده است يعني اصلا به پيام نهفته در اين پاراگراف توجهي نشده بلکه در پي يافتن فرد کننده کار مي گشته اند. در صورتي که از نظر من فرقي نمي کند که کننده کار ايکس باشد و يا واي. مهم اين است که چنين کاري خوب نيست و بهتر اين است که درجامعه ما اتفاق نيفتد.

 در همه نمونه هاي فوق ما هيچ قصدي نداشته و نداريم که بگوييم فلان کس اين کار را کرده  است بلکه مي خواسته ايم پيامي اخلاقي و اجتماعي را به مردم برسانيم و به مردم شناخت و آگاهي بدهيم که اگر چنين کارهايي صورت گيرد نا درست است حال مي خواهد حسن اين کار را بکند يا حسين. چون اگر مي خواستيم انگشت روي فرد بگذاريم خوب راحت نام آن را مي نوشتيم که ديگر همشهريانمان اين قدر اذيت نشوند و بخواهند متوسل به حدس و گمان شوند. حال با توجه به اين توصيفات از شما بزرگواران مي پرسم:

1 -  چرا در روستاي ما رجال جسور، مسئوليت پذير، کاردان، کم هست و يا نداريم؟

2 -  چرا از نظر فرهنگي اينقدر سطحي انديش و سطحي نگريم و انديشه هايمان عمق ندارد؟

ببينيد اگر روستاي خودمان را با همين گرمدره مقايسه کنيم مي بينيم افراد جسور بيشتري دارد که در ميدان اجتماعي اند با سوادانشان و اداري هاشان و معلم هاشان در صحنه اجتماعي هستند حال چه خوب و يا بد داوري نمي خواهيم بکنيم ولي باسوادان ما و تحصيل کرده هاي اندک ما هم در صحنه نيستند آن جسارت وارد صحنه شدن را هم ندارند. توي لاک خو.دشان فرو رفته اند. مانند اينکه در روستاي مارکده نيستند.

-  شما روستاي گرمدره را مثال زديد و با مارکده مقايسه نموديد من شناخت بهتر و بيشتري از مردمان گرمدره دارم،  مردمان گرمدره ديدشان از ما بازتر است حتا پيرمردان و زنانشان ديدشان از پيرمردان و زنان ما بازتر است و جسارت بيشتري دارند ولي ما سخت محافظه کار هستيم.  ببينيد چند سال است که گفته مي شود و گاهي وقت ها صحبت مي شود و تصميمي گرفته مي شود که جلسات گفتگو داشته باشيم و وقتي با تک تک مردم هم صحبت کني قبول دارند که خوب است ولي کمتر کسي جرئتش را دارد که وارد ميدان شود چون مي ترسد افراد بانفوذ روستا به او انگي بچسبانند که طرفدار فلاني است. فقط ترس از انگ هست که همه را محافظه کار و ترسو کرده است و جسارت ها را گرفته.

-  خوب بنابر گفته شما  اگرجلسه اي با حضور ما تشکيل گردد و ما  بخواهيم در آن جلسه سخن بگوييم انگ مي چسبانند.  خوب گروهي از همان هايي که انگ بهشان نمي شود چسباند گرد هم بيايند و روي معضلات اجتماعي بحث و گفتگو کنند و مشروح گفتگوي خود را هم منتشر نمايند تا سطح آگاهي مردم بالا رود.

-  آن ها در فکر مشکلات و معضلات و کمبود هاي اجتماعي نيستند و اين چيزهايي که براي من و تو و ما مشکل به نظر مي آيد براي آنها مشکل نيست از ديد اين گروه همشهريان،  همه چيز جامعه ما خوب است بهترين جامعه را هم داريم آنها وظيفه خود مي دانند که مراسم ها را طبق سنت برگزار نمايند آنگاه با رواني و وجداني آرام به خانه روند و به کار و زندگي خود مشغول مي شوند. اينکه شما عنوان مي کنيد که جوانان ما احساس مسئوليت اجتماعي نمي کنند جسور نيستند و در صحنه اجتماع غايب اند و اين را يک کمبود روستا مي داني از ديد آن طرز فکر نه تنها کمبود نيست خيلي هم نرم است. اين گروه حتا يک بار هم از خود در باره رفتارهاي خود سؤال نمي کنند اصلا برايشان سئوال مطرح نمي شود يک دنيايي بسته دارند.

-  يکي از کارکنان دولت که توي اين چند روستا ماموريت خدمت دارد و تقريبا با همه سر و کار دارد براي من تعريف مي کرد که مردمان مارکده از مردمان همه ي روستاهاي اين منطقه ترسو ترند و خودشان را فقط به مارکده محدود کرده اند و به نظر من درست هم مي گفت.

-  خوب حال که سخنان اين شخص براي شمادرست است چرا مي ترسند؟

-  به راستي ما جرئت جسارت ورزيدن نداريم و اين يک واقعيت است مثلا اگر يک نفر بخواهد حرفي در ميان جمعي بزند با خود مي گويد ممکن است نتوانم يا من چگونه بگويم، فلان حاجي محترم، حرف و نظر تو در باره فلان مسئله درست نيست اگر چنين بگويم آنگاه خواهند گفت پسر فلاني گستاخ و بي ادب هست. پس بهتر است حرفي نزنم تا بگويند با ادب است و حرمت نگاه داشته است تا محبوبيت خود را داشته باشم حتا بوده از حق خود گذشته زيان را تحمل نموده که حرف نزند و آبرو و هويت سنتي اش  حفظ شود. اين فکر تک تک ما بويژه جوانانمان است ولي همان موقع که جوان و يا فردي بايد حرفش را بزند و از خود و حقش دفاع کند و نمي کند تا به قول خودش ادب و آبرويش حفظ شود ديگران در بيرون جلسه و يا در پشت سر که مي شنوند و مي دانند مي گويند چه آدم ترسويي است و نتوانست از حق خود دفاع کند، فکر مي کنيم جسارت نداشتن و عنوان نکردن افکار و انديشه خود يک حسن براي ما محسوب مي گردد. اين فرهنگ ما است و ما بدان عادت کرده ايم.

-  ببين دوست عزيز شما معلول ها را عنوان کردي اين ها را که گفتي وجود دارد و هر يک از ما به عينه مي توانيم ببينيم مي پرسيم چرا جسارت ابراز وجود و بيان انديشه و افکارمان را نداريم ؟.

-  خوب اين فرهنگ ما است از پدرانمان براي ما برجاي مانده است.

-  ببينيد دوستمان گفت مردمان روستاي گرمدره افراد با جسارتي اند خوب بين مارکده و گرمدره 4 کيلو متر فاصله است چه عامل هايي بوده که مردمان آنجا با جسارت اند و راحت تر افکار و انديشه هاي خود را بيان مي کنند ولي ما سخت محافظه کار هستيم؟

-  آنجا گرمدره است و اينجا مارکده، آنها فرهنگ خود را دارند و ما فرهنگ خود را ، اصلا در همين مارکده خودمان هر طايفه اي و حتا هر خانواده اي فرهنگ مخصوص به خود را دارد يعني همه مانند هم نيستند اين فرهنگ پذيرفته شده ما است شما اگر تک تک خانواده ها را مطالعه کني مي بيني خانواده اي بيشتر ديد فرهنگي دارند، خانوده ديگر بيشتر ديد مذهبي دارند، و خانواده ديگر خيلي به پول و اقتصاد چسبيده اند، خانواده اي بيشتر در لاک خود هستند و خانواده اي مراوده و رفت و امدهاي بيشتري دارند و بازترند. بنابر اين ما نمي توانيم بگوييم چرا ما همانند گرمدره اي ها جسور نيستيم آن فرهنگ آنها هست و اين هم فرهنگ ما هست.

-  شما گفتيد ما نمي توانيم بگوييم ما چرا مانند گرمدره اي ها جسور نيستيم اين نمي توانيم از ديد شما ريشه اش چيست؟ يعني حق گفتن و مقايسه کردن اين را نداريم؟ و يا مي توانيم مطرح کنيم و ريشه يابي کنيم تا علت هايش را بفهميم؟

-  بدون شک حق داريم که نه تنها گرمدره بلکه درباره هرجا مطالعه و بررسي کنيم ولي با اين جو فرهنگي که در مارکده ما حاکم است هرگونه مطالعه،  بررسي و ريشه يابي اين گونه تلقي مي شود که عملي است خلاف شرع و عرف، چرا؟ براي اينکه بررسي کردي، تحقيق کردي ممکن است برداشت هاي تو با تفکر صاحبان نفوذ روستا حتا قدري تفاوت داشته باشد آنگاه يا بايد نتيجه تحقيقات خود را ابراز نکني و يا نه اگر ابراز کردي همان صاحبان نفوذ به تو انگ بي ديني و منحرف شدن مي زنند. پس بايد زمان بگذرد و ديدها قدري بازتر شود.

-   يعني از ديد و نظر شما اگر فردي کنجکاو شد و در برخورد با هر پديده اي خواست علت هايش را بداند و مشغول بررسي و مطالعه و تحقيق شد عملي خلاف شرع و عرف انجام داده است؟

-  در اصل چنين شخصي پا را از عرف و شرع بيرون نگذاشته، بلکه فردي است سالم و کار درستي هم مي کند و لي با توجه به فرهنگي که بر جامعه روستايي ما حاکم است اين گونه تلقي مي شود و در پشت سرش مي گويند فلاني هم منحرف شده است.

-  يعني بنظر شما متشرع بودن در فرهنگ و باورهاي ما مساوي است با پذيرفتن همه آنچه که بنام شرع و عرف و فرهنگ در جامعه ما موجود است بدون پرسش و پاسخ وکنجکاوي؟ يعني پرسشگري خلاف شرع هست؟

-  من اينگونه فکر مي کنم و مي فهمم.

-  البته قبلا از اين هم بسته تر و کليشه اي تر بود اکنون مقداري بازتر شده است.

-  اين بديهي است که هرچه زمان بگذرد ما به سمت باز شدن اذهان مي رويم آنگاه مي توانيم جسارت لازم را داشته باشيم اين را هم قبلا گفتم بايد زمان بگذرد تا از اين تنگ نظري بيرون بياييم.

-  يعني، از ديد شما اين وضعيت را که شرح دادي مطلوب نيست؟

-  از ديد من نا مناسب است خوب نيست ولي واقعيتي موجود است.

-  خوب چه کار کنيم که بتوانيم از اين وضعيت بسته و نا مطلوب بيرون بياييم؟

-  به نظر من بايد به مردم آگاهي بيشتري داد مردم آگاهي لازم را ندارند اندوخته هاي درون اذهانشان اندک است در اينجا نشريه آوا مي تواند در آگاهي بخشي اندکي نقش داشته باشد بايد کم کم گفتگو کنيم، بنويسيم تا تعداد افرادي که آگاه تر شده بيشتر و بيشتر شوند و کساني که عدم جسارت ورزيدن را ادب تلقي مي کنند خود در اقليت قرار گيرند آنگاه قدم هاي بلند تري مي توان برداشت.

-  خيلي مايل بودم که ريشه اين طرز تلقي را بدانيم در اينکه وجود آگاهي مي تواند به ما جرئت بيشتري ببخشد شکي نيست.  ببينيد شما همه چيز را مي خواهيد به شرع و مسئله مذهبي ربط بدهيد براي مثال من گفتم ما آنقدر جسارت و جرئت نداريم که شجاعانه قدم به ميدان بگذاريم و خود را کانديد هيات مديرگي شرکت تعاوني فردوس کنيم شما رفتيد اين را به شرع ربط داديد براي من اين نا مفهوم است تا آنجاييکه من از دين و مذهب شناخت دارم نگفته تو ترسو باش، نگفته تو جرئت نداشه باش، نگفته تو انديشه و تفکرت را نگو، ببينيد اکنون ايام عاشورا هست و ما همه دوستدار امام حسين. خوب ايشان با بضاعت نظامي اندک بر دولت آن روز شوريد يعني اينقدر شجاعت و شهامت داشت که با افراد کم در برابر يک قدرت ايستاد و حرفش را زد حالا چگونه شده که ما بي حالي و بي جرئتي و بي جسارتي و سستي خودمان را منتسب به شرع مي کنيم؟

- ببينيد از ديد ما خيلي هم خوب به شرع کار دارد شما عدم استقبال کانديد شدن براي هيات مديرگي فردوس را مثال زديد و من هم همين را براي شما مي شکافم. ببين يک عده اي هيات مديره فردوس بودند کار خودشان را خوب انجام ندادند ، حق و ناحق کردند، مقداري از پول و سرمايه مردم را حيف و ميل کردند يعني پا روي حق گذاشتند و اين کار از ديد ما مردم خلاف دين و شرع و مذهب است حالا افرادي مي خواهند کانديد شوند مي ترسند،  نگرانند،  که نتوانند کار هاي خراب آنها را درست کنند و يا نتوانند وظيفه خود را خوب انجام دهند آنگاه خود در تيپ همان ها قرار بگيرند و همان انگ ها به اين ها هم زده شود به خاطر

 ترس از همان انگ ها مي گويند بهتر است اصلا از نخست من وارد ميدان نشوم.

- آيا به نظر شما اين استدلال درست است؟ اين استدلال مانند اين است که کسي سوار ماشين شده و رفته تصادف کرده حالا من سوار ماشين نمي شوم چون اينگونه استدلال مي کنم پس من هم تصادف خواهم کرد.

-  اين استدلال نا درست است ولي متاسفانه هست من باز هم تاکيد مي کنم براي اينکه بتوانيم اذهانمان را منطقي کنيم بايد آگاهي هامان را بالا ببريم که هم نياز به گذر زمان هست و هم تک تک ما وظيفه سنگيني داريم که اين فرهنگ را جا بيندازيم که هر آدمي اين حق را دارد که کنجکاو باشد، جستجوگر باشد، تحقيق کند و راحت و آزاد انديشه خود را بيان نمايد.

-  به نظر من اگر آدمي جستجو گر نباشد از انسانيت خود به دور است.

-  من هم با شما هم نظر هستم ولي امروز و به يکباره اين امر در روستاي ما نمي تواند تحقق يابد چون فردا  انگ اين فضول است به او چسبانده مي شود.

-  خوب بگويند فضول است چه مي شود؟

-  چيزي نمي شود ولي من و ما  توان پذيرش اين انگ را نداريم.

-  نهايت امر بر مي گرديم به همان نکته و نظر آن فرد غير مارکده اي که گفت مارکده اي ها از مردمان همه روستاهاي پيرامون ترسو ترند.

-  خوب مي خواهيم نظرات شما را بپذيريم که فعلا مردم ما اينگونه اند جسارت نمي ورزند چون از انگ محافظان سنت و نگهبانان وضع موجود در بيم و هراسند. خوب درباره برداشت هاي سطحي از نکات اخلاقي و اجتماعي که چند نمونه آن را ارائه دادم ديگر نيازي به جسارت نيست و کسي هم انگ نخواهد چسباند نظرت چيست؟ چرا اينقدر سطحي انديشيم؟

-  اين خصوصيات اختصاص صرف به مردم مارکده ندارد از آنجا ناشي مي شود که مردم جامعه ما بسيار محروميت کشيده اند و اين محروميت افق ديد ها را تنگ نموده است من مثالي مي زنم فرض کنيد مبلغ پول کلاني به دست من بيفتد همين مبلغ هم در همين زمان به دست يک فرد ديگري که در جامعه بازي هست و محروميت نکشيده بيفتد شکل به کار گيري آن پول توسط من و آن فرد کاملا متفاوت خواهد بود مثلا من فورا مي روم يک ماشين زانتيا مي خرم و سوارش مي شوم و به قول خودمان پز مي دهم و کيف مي کنم چرا؟ چون از ماشين محروميت کشيده ام ولي آن فرد ديگر ممکن است آن پول کلان را در جايي سرمايه گذاري کند و يا به کار توليدي به پردازد. بنابر اين ما يک جامعه اي داريم که اساسش و استخوان بندي اش به شدت فقر زده و محروميت کشيده است. در جامعه هاي بسيار سنتي مانند جامعه ي ما چند چيز بسيار شاخص است يکي ترس از تغيير است، به شدت محافظه کاريم. اين خصيصه همه افراد جامعه ما هست پول دار بي پول و حتا دولتيان ما.  يعني سعي مي کنيم که وضع موجود را حفظ کنيم چرا از تغيير مي ترسيم؟ چون به همه ي قضايا  بدبينانه مي نگريم بر اذهان ما توهم توطئه حاکم است من مثال مي زنم تا بهتر فهميده شود ببينيد اگر کسي آمد و يک دکان کامپوتري زد اغلب ما اينگونه فکر مي کنيم که اين فردا فيلم هاي مبتذل توزيع خواهد کرد يا مثلا فردي آمد و نشريه اي چاپ کرد مي گوييم:  اين مي خواهد فردا مطالب بد چاپ کند و جوانان را گمراه خواهد کرد. حال مي رسيم به اينجا که چرا اينقدر بد بينانه به همه ي قضا مي نگريم؟ چون به شدت استبداد زده ايم حتا ما در خانه ها مان هم با زن و بچه ها مان به شکل استبدادي برخورد مي کنيم و فرمان مي رانيم و اينها همه اش ضعف و نا سازگار با اخلاق انساني است حال براي نمايان نشدن زشتي اين نا سازگاري با اخلاق انساني مان، خودمان را پشت سنت و مسائل مذهبي مخفي مي کنيم بايد بدانيم هميشه تغييرات را در طول تاريخ آدم هاي جسور بوجود آورده اند حال هرچه آدم هاي جسور جامعه بيشتر باشند تغييرات راحت و با سرعت تر صورت مي گيرد. در صحبت هايتان اشاره به تغييرات بوجود آمده در جامعه ي گرمدره کرديد مردمان گرمدره احساس خلاء کردند احساس فقر بيشتري کردند رفتند دنبال کار بيرون از روستا و همين رفتن ها باعث تغيير بيشتر شده است همين تغيير بيشتر باعث انگيزه شد و افراد بيشتري از آنها پيروي کردند و حالا ما نتيجه اش را ميبينيم آنها از فقر فرار کردند و منجر به تغييرات در جامعه شان شد ولي ما بخاطر همان حالت مذهبي که به کارهاي خودمان داديم فقر را تحمل کرديم و اکنون رسيده ايم به مقداري زمين و سفت و محکم دوباره چسبيده ايم به زمينها و مي خواهيم هر جوري شده وضع موجود بسته را حفظ کنيم و در جايمان بمانيم مثلا شما روستاي هوره را ببينيد حد اقل يکصد نفر نما کار خوب دارد ولي روستاي ما چه دارد؟ اکنون که وضعيت اقتصادي ما قدري بهتر شده، شما فکر مي کنيد مي توانيم از پولمان استفاده مطلوب را ببريم؟ و در جهت درست تر اقتصادي هزينه کنيم؟ مثال ديگري برايتان مي زنم يک صافکار اتومبيل نجف آبادي وقتي در کار صافکاري خود تبحر پيدا کرده،  به فکر مي افتد که اتاق ماشين بسازد و کارخانه وارد مي کند و اکنون اتاق ماشين مي سازد ولي ما در جامعه مان کمتر چنين آدم هاي جسوري داريم در مارکده ي ما آنهايي که پيشرفتي هم کرده اند باز مي خواهند در همان اندک پيشرفت خودشان در جا بزنند و وضع موجود را حفظ کنند اصلا اهل ريسک نيستند چرا چنينيم؟ يکي بخاطر فرهنگ استبداي مان است که ما را سخت استبداد زده کرده است و ديگري چسبيدن به ظاهر مسائل مذهبي بجاي درک و پي بردن به عمق دين و مذهب، آن هم  بخاطر اينکه روي ضعف ها و نا آگاهي ها مان را با آن بپوشانيم نه اينکه دين و مذهب را عميق بشناسيم و به تعالي برسيم.

-  تظاهري که ما به مذهب مي کنيم فقط براي پوششس ضعف هايمان است و هيچ ضرورتي هم به اين تظاهر نيست چون دين ما تحقيق را توصيه مي کند.

-  10- 15 سال قبل يک نهضت آباد کردن زمين در روستاي ما بوجود آمد که خيلي خوب بود اکنون که به بهره برداري رسيده ايم باز به همان داشته هاي اندکمان قانع شده ايم و روي به محافظه کاري آورده ايم دليلش هم اين است که بيشتر دنباله رو هستيم تا تصميم گيرند و تغيير دهنده و يا تغيير پذيرنده و اين را بايد دانست که هرکه تغيير نکند از گردونه تاثير گذارنده ها حذف مي گردد شما وجود آب را در کره زمين در همه جا مي بينيد چرا؟ چون تغيير پذير است و به همه شکل در مي آيد تا بتواند در همه جا نفوذ کند پس هر چيزي که سيال نباشد  و انعطاف پذير نباشد بقايش در خطر است ما انعطاف پذيري مان کم است تحمل تغيير را نداريم ما بايد ترس از تغيير را از سرمان بيرون کنيم تا بتوانيم همراه جهان به پيش برويم

-  يک پرسشي مطرح است که چرا جوانان و نوجوانان ما در مدارس اين آگاهي و جسارت را کسب نمي کنند؟

-  متاسفانه در مدارس اصلا ارزشي براي دانش آموز جسور قائل نمي شوند بلکه او را قدري هم نا هنجار مي دانند در سيستم آموزشي ما دانش آموزي نرم هست که سرش را پايين بيندازد به مدرسه برود درسش را خوب بخواند تمام قواعد و دستورات مسئولان را رعايت کند چون چرا نکند و دو باره سرش را بيندازد پايين و به خانه بيايد. خوب طبيعي است که اين دانش آموز در جامعه هم همين گونه خواهد بود اين است که ما مي بينيم جوانان ما هيچ جسارتي ندارند.

-  حال که صحبت از سيستم آموزش و پرورش شد اجازه بدهيد يک خاطره تلخ از اجتماع آموزگاران دارم برايتان بازگو کنم. نزديک به دوسال قبل جسله اي با اجتماع آموزگاران شش روستا در دبيرسات قوچان تشکيل شد مرا هم دعوت کرده بودند يک آقايي که مسئوليت بالايي هم داشت آمد و در اين جمع سخن گفت در سخنان اين آقا تضاد و موارد ابهام فراوان بود يکي از اين آموزگاران پرسشي نکرد سئوآلي نپرسيد همانند بچه هاي سر به زير نشستند و آن آقا هم سخنان ضد و نقيض خود ايراد نمود و جلسه به پايان رسيد براي من غير قابل قبول بود که 30-20 نفر معلم هيچ پرسشي نداشته باشند ولي به نظر مي رسيد اين گونه جلسات سوت و کور براي معلم ها و نيز سخنران عادي و نرم بود چون در چهره ها مي شد ديد و حدس زد. بنظر من يا اين معلم ها بهره اي از علم و دانش نداشتند و يا مسائل و موضوع هاي پيچيده تري بوده که کسي پرسشي نکرد چون اين وضع براي منِ غير فرهنگي قابل قبول نبود آن جلسه را نقد کردم و در نشريه آوا نوشتم که ديدم صداي خيلي از معلم ها و رئيس اداره در آمد و اعتراض نمودند که چرا همه چيز را زير سئوال برده اي. برداشت من از اين رويداد اين بود که از کوزه همان تراود که در اوست از زير دست چنين معلم هايي اين چنين جوانان که ما مي بينيم هم بيرون خواهد آمد.

- متاسفانه جو مدارس ما به گونه اي شده که اغلب معلم ها وقتي پايشان را توي ساختمان مدرسه  مي گذارند ديگر آن شخصيت حقيقي خودشان نيستند بلکه آن رل و نقشي که ازشان خواسته شده دارند اين است که در اين جاهاي رسمي نمي شود شخصيت حقيقي افراد را شناخت  و داوري کرد. 

-  اگر ما بپذيريم که نظر شما درباره شخصيت معلمان درست است و بعضي از آنها ناگزيرند در جو مدرسه شخصيت ساختگي خود را ابراز نمايند ولي اين جو ديگر بيرون مدرسه و در بين باغ و زمين هاي کشاورزي وجود ندارد اصلا مي خواهم اين را بگويم اگر يک معلم روستاي ما اگر فرد با جسارتي باشد و در صحنه اجتماع روستا مانند شورا، هيات مديره و ديگر مسئوليت ها نقش داشته باشد چه تبايني با آن جو مدرسه خواهد داشت؟ چه تضادي ميان پذيرش مسئوليت هاي اجتماعي روستا با کار و جو مدرسه وجود دارد؟ آقا ما مي گوييم چرا با سوادان ، تحصيل کرده ها و معلم هاي روستاي ما جسورانه در صحنه اجتماع ما نقش ندارند؟ مثلا يک معلم در مدرسه آنگونه که سيستم مي خواهد باشد و در جامعه روستايي هم مديريت گوشه اي از کارهاي روستا را به عهده بگيرد؟

-  ببينيد همان که، در مدرسه، خودشان نيستند کم کم بي خيالي روي آنها اثر مي گذارد آنگاه شما مي بينيد در بيرون هم نمي تواند شخص کار آمدي باشند.

- باز همه اين ها بر مي گردد به ترس و نظر آن مهمان ما که گفته : مارکده اي ها ترسو هستند.

-  ببينيد اصولا منطقه کوهستاني روي بينش ساکنانش تاثير مي کذارد و بينش مردم کوهستاني محدود تر است شما اگر مطالعه کنيد خواهيد ديد که تمدن هاي بشري در دشت ها رقم خورده و شکل داده شده است. براي نمونه همين بختياري هاي خودمان را در نظر بگيريد اينها از نژاد آريايي هستند يعني صاحبان اوليه ايران ولي با اين همه پيشرفت در کشور ما اکنون آنها را با افغاني ها مقايسه شان مي کنند چرا؟ چون از محل خودشان بيرون نرفتند کوچ کردند رفتند مسجد سليمان و دوباره برگشتند به کوهستان. اگر از تعدادي شان که هجرت کردند و رفتند کويت و مقداري ديدشان باز تر شده بگذريم اغلب آنها که اينجا مانده اند با همان نظر من مطابقت دارند. نمونه ديگر روستاي ابيانه است جاذبه هاي توريستي اش بسيار کمتر از همين مارکده خودمان است ولي چنان زيبا ساخته اند که جذب توريست مي کند وقتي شما به اين روستاي کوچک که بروي و در کوچه و خيابان آن قدم بزني به تيپ آدم هايي بر مي خوري که فکر مي کني در شمال شهر تهران هستي چرا؟ چون اکثر هجرت کرده اند به جاهاي ديگر رفته اند، به مدارج علمي دست يافته اند و در عين حال در فکر آباد کردن روستاي خود هم بوده اند. پس يکي از دلايل اينکه افق ديدمان محدود است در ميان کوه محصور هستيم و اين روي بينش ما تاثير منفي گذاشته است.

-  منطقه کوهستان از نظر آب و هوايي تاثير مثبت روي سلامتي جسمي دارد

-  من دليل سطحي انديشي و نداشتن جسارت را چندان مرتبط به منطقه کوهستاني نمي دانم. من بيشتر دليل آن را در جامعه و روابط اجتماعي خودمان جستجو مي کنم دليل آن فاصله شديد طبقاتي است که در جامعه روستايي ما شکل گرفته است. اکنون مردمان روستاي ما از نظر اقتصادي به دو گروه کاملا متمايز تقسيم شده اند گروهي از نظر اقتصادي به يک در آمد نسبتا بالايي در سطح و وسع روستا رسيده اند و تا حدودي راحت زندگي مي کنند که به تسامح مي توان اينها را مرفه ناميد. و گروهي ديگر کم درآمدند و  زندگي سختي دارند. از افراد گروه مرفه اين اتظار هست حالا که از دغدغه گرسنگي جسته اند و به فراغت رسيده اند دنبال دانش ، آگاهي، علم و معرفت که نتيجه آن تغيير در وضع بسته و منجمد موجود است بروند ولي اين گروه اصلا احساس نياز به اين مقوله ها که نام برديم نمي کند، که نياز و احتياج،  انگيزه اي در آنها بوجود آورد و دنبال تغيير برود چون وضع موجود را ايده آل مي پندارد و در تلاش حفظ آن هست. همين گروه مرفه يک فرهنگي کاذب در روستا بوجود آورده که ارزش ماشين است، خانه است، طلا است، زمين و باغ است و مسافرت هاي تکراري و نيز همين گروه محافظان سر سخت سنت هاي منجمد و دست و پاگير اند و خود را سفت و سخت هم به مسائل ظاهري مذهبي مي چسبانند تا بتوانند وضع موجود را حفظ کنند و سدي در برابر تغيير هستند و فکر مي کنند هرگونه تغييري در سطح فرهنگ و بينش مردمان روستا وضع موجود را به هم خواهد زد و ديگر آنها نمي توانند به اين رفاه و راحتي زندگي نمايند و موقعيت کاذب اجتماعي شان را حفظ کنند.

-  بعضي از مردم مارکده مرا متهم مي کنند که چپ هستم حالا شما تحليل طبقاتي مي کني بايد به اطلاع همشهريان انگ چسبان مان برسانيم تا انگ چپ را برايت فراهم نمايند. ما اگر بخواهيم نظر شما را بپذيريم که گروه مرفه روستا هيچ نيازي به تغيير نمي بيند لذا فکرش را هم نمي کند بلکه تلاش هم مي کند وضع موجود را حفظ کند چون به نفعش هست پس  قشر کم درآمد وفقير روستا که از وضع موجود ناراضي هست بايد تلاش کند در سطح روستا تغيير ايجاد کند تا اين روابط طبقاتي را تغيير دهد ولي مي بينيم آنها هم سخت محافظ وضع موجودند.

-  درست است ولي قشر کم درآمد نمي تواند لذا در فکرش هم نيست چون فقر اقتصادي فقر فکري را هم با خود همراه دارد.

-  ببينيد همين بي تحرکي و ماندگي پيشقراولان اقتصادي ما در وضع موجود، يک فرهنگ سطحي در روستاي ما بوجود آورده و سخت روي فکر و انديشه جوانان و نوجوانان ما تاثير مخرب دارد براي مثال؛ يک نوجوان در دبيرستان بن درس مي خواند چند روز قبل ديدمش در کوچه پرسه مي زند گفتم مگر بن درس نمي خواني؟ گفت نه. گفتم؛ چرا؟ گفت؛ درس فايده اي ندارد يک سال همين جاها پرسه مي زنم و بعد سربازي مي روم و بعد در دوتا طرح باغداري ثبت نام مي کنم و مي شوم همانند فلان حاجي.

-  يعني مي خواهي بگويي  سطح زندگي فلان حاجي، تبديل به يک فرهنگ و ارزش در روستاي ما شده و همه مي خواهيم زندگي همانند حاجيان مطرح روستايمان را داشته باشيم؟ يعني ايده آل و مرز خوشبختي و خوب زيستن و زندگي سعادتمند ما زندگي فلان حاجي است؟

-  دقيقا همينگونه است چون الگوي آدم بزرگ فرهنگي و علمي و دانشي نداريم لذا جوان مي بيند مردمان روستا به فلان حاجي احترام خاصي مي گذارند در ذهن و ضمير خود فلان حاجي را با ديگر مردمان روستا مقايسه مي کند مي بيند به جز مقداري پول تفاوتي ديگري در بين نيست لذا نتيجه مي گيرد که بايد تلاش کرد به آن رسيد.

-  ما نمي توانيم همين طور جوانان را سرزنش کنيم که چرا ديد باز ندارند، جسور نيستند و افق ديدشان باز نيست خوب از کدام الگو پيروي کنند؟  کدام افراد فرهيخته روستايمان را الگو قرار بدهند؟ ما متاسفانه هيچ فردي را در روستا نداريم که در رشته اي از کارها، هنر، علم و دانش، تخصص و فن و... برجسته و مشهود باشد. حال وقتي تاريخ و سرگذشت مردان بزرگ را که توانسته اند با نظرات و اکتشافات و اختراعات خود جهان را متحول کنند مطالعه کنيم از چنين زندگي هايي لذت مي بريم. آدم به اين نتيجه مي رسد که انسان هايي پويا هستند اين پويايي واقعا ارزشمند است و من دوست دارم همه ما مردم مارکده پويا باشيم و هريک در يک زمينه اي تلاش کنيم تا هم روستاي مان را آباد کنيم و هم بتوانيم روي منطقه تاثير مثبت بگذاريم. چرا انديشمندان جهان توانسته اند اينقدر مطرح باشند؟ چون آدم هاي جسور بودند و با جسارت نتيجه انديشه و افکار خود را که بر خلاف تفکر رايج زمان و مکان بود بيان کردند که باعث تغيير وضع موجود جامعه شان شد. حالا با اين ديد به روستايمان که بنگريم مي بينيم افراد جسور و آگاه که بخواهد حرفي بزند، نظري بدهد و تغييري در جهت رشد ايجاد کند نداريم ما خودمان هم که اينجا نشسسته ايم هم همانند ديگران هستيم يک وقت فکر نکنيد ما بهتر از ديگرانيم. اکنون ايدآل هاي انديشه مردمان روستايمان، بويژه جوانان، در سطح زندگي فلان حاجي تنزل کرده است اين باعث مي شود که انگيزه را در درون خودمان بکشيم و ديگر انگيزه اي براي پويايي و پر تحرکي نوجوان و جوان ما  باقي نمي ماند پس بايد سطح ايدآل هايمان را بالا تر ببريم تا بتوانيم انگيزه اي براي جوانان ايجاد کنيم.

-  خوب شما جوان عزيز که جوان ترين فرد جلسه هستي بگو ببينم چگونه مي انديشي؟

-  در مارکده از هرکه بپرسي چگونه مي انديشي؟ به چي مي انديشي؟ به تو خواهد گفت: دست يابي به دوتا ماشين، يک خانه، يک 30 جيريب زمين و باغ.

-  خوب اينها بد نيست مهم اين هست که همه ي انديشه و انگيزه زندگي مان همين ها نباشد و نيز يک بعدي هم راه را طي نکنيم به موازات دست يابي به ماشين و خانه و باغ دنبال علم و دانش و معرفت و دانايي و معنويت هم باشيم.

-  بنظر من احساس نياز است که به آدم انگيزه مي دهد که دنبالش برود ولي اگر ندانيم که چي مي خواهيم انگيزه اي هم در ما ايجاد نمي شود

-  من يک بار ديگر مي گويم ضمن اينکه قبول دارم احساس نياز به انسان انگيزه مي دهد و انگيزه انسان را به حرکت وا مي دارد ولي فرهنگ روستاي ما در دست همان گروه مرفه است که با استفاده از درآمد حاصل از باغ ها و نيز ترفندي که به کار برده و مي برند و ساليانه مبالغ بالايي هم از بيمه مي گيرند و زندگي نسبتا راحتي براي خودشان فراهم کرده اند، به گونه اي سلطه و نفوذ روي بينش مردم دارند که مجال انديشيدن به نياز به تغيير را از بقيه گرفته اند بنابر اين در بقيه مردم هم انگيزه اي ايجاد نمي شود که بخواهند تحرکي داشته باشند.

-  من سالهاي قبل در روستا نبودم ولي وقتي مي شنيدم که فعاليت هايي در جهت آباد کردن صحرا مي شود خوشحال بودم و اکنون آن تلاش ها به بار نشسته و شما مي خواهيد بگوييد اين باغها که توانسته ما را يک قدم جلو بياورد خود تبديل به بلايي براي رکود شده و همه مان چسبيده ايم به وضع موجود و نمي خواهيم پيشرفت و توسعه ي بيشتري بکنيم؟

-  صد در صد.  ببين من با جوانان زياد صحبت مي کنم مي بينم اغلب پسر فلان حاجي را مثال مي زنند که ماشين دارد، خانه اش را ساخته و زندگي هم مي نمايد و در ذهن خودشان اين مي شود سقف ايدآل شان. چيزي که در اين ميان گم شده مسائل فرهنگي، تعالي اخلاق و توسعه بيشتر روستايمان است. من به جرئت مي توانم به شما بگويم حتا 10 نفر در مارکده نمي توانيد پيدا کنيد که به فرهنگ و علم و دانش و فرهيختگي بينديشند و بخواهند به آن قله ها برسند و اين فاجعه است.

-  حال که شما وضعيت روستايمان را اينگونه بيان مي کنيد که از نظر فرهنگي و علمي مي لنگيم به نظر متضاد مي آيد  ببينيد جامعه روستايي ما سخت مذهبي است و اصولا دين و مذهب رابطه تنگاتنگي با فرهنگ و معنويت دارد و انديشيدن صرف به ماديات با معنويات خيلي سنخيتي ندارد بايد دانست معنويات هم صرف مسائل مذهبي نيست بلکه قسمتي از آن هست قسمتي ديگرش هم دانش، علم، آگاهي، نوع دوستي، نيکوکاري، خدمت به هم نوع، انجام کارهاي اجتماعي و ... است  براي اين تضاد چه پاسخي داريد؟

- آن موقع که مي گفتند مردم مارکده مذهبي اند درست بود در گذشته مردمان صادق تري نسبت به حالا داشتيم و مردم صادقانه تر به مسجد مي آمدند، صادقانه تر مراسم هاي مذهبي را برگزار مي نمودند مثلا وقتي بر سينه اش مي زد و يا يک من آرد توانسته بود ذخيره کند و به قول خودمان کاکولي مي پخت صادقانه بود ولي متاسفانه امروز تظاهر نقش اصلي را در اجراي مراسم مذهبي ايفا مي کند شما در ميان مردم کمتر مي آييد و با عمق انديشه هاي مردم کمتر آشنايي داريد و شايد برايتان غير قابل قبول هم باشد.

-  اصلا اين پرسش براي من پيش آمده که پرسش هاي من صرفا مقوله هاي فرهنگي و اجتماعي بود ولي شما در ميان گفتگو هايتان مرتب به مسائل مذهبي اشاره داريد چرا؟ به نظر شما نمي توان روي مسائل فرهنگي اجتماعي صحبت کرد و وارد مسائل مذهبي نشد؟ چون ما تخصصي در آن زمينه نداريم بنابر اين عقل و خرد حکم مي کند در جايي که آشنايي نداريم اظهار نظري هم نکنيم.

-  من اين نظر دوستمان را که چند خانوار، حاجيان پولدار به صورت الگو در بين جوانان ما مطرح اند قبول ندارم. خواستن توانستن است. اين انديشه ها امروز در روستاي ما واقعيت دارد ولي چون درست و حقيقي نيستند من قبول ندارم من مي گويم ما مي توانيم هرگونه که بخواهيم زندگي کنيم.

-  تاکيد من هم بر اين بود که اينها واقعيت دارند من هيچگاه نگفتم حقيقت اند.

-  من يکبار ديگر اين پرسشم را مطرح مي کنم بنظر شما گروهي در جامعه ما به يک رفاه نسبي اقتصادي رسيده اند طبق قانون اجتماعي هرگاه انسان شکمش سير شد بايد و يا مي تواند به سمت فرهنگ و هنر و معنويات و تعالي رشد انساني برود پس چرا در روستاي ما چنين نشده است؟

-   من فکر مي کنم  تعالي فرهنگي براي بسياري نا شناخته است.

-  نه اينگونه نيست در همين روستاي مارکده خانواده هايي هستندحد اقل نيمي از دغدغه زندگي شان مسائل فرهنگي و تعالي و رشد انساني است.

-  مسائل اجتماعي آماري است هيچگاه نمي توان نظر قطعي در باره يک جامعه داد بلکه مي خواهيم بگوييم به صورت نسبي در جامعه ما اين موارد غالب است.

-  چند بار دوستان ما در بين صحبت هاي خود اشاره به ثروتمند کردند مي خواهم بگويم حتا آنهايي که ما ثروتمند محسوب شان مي کنيم در مقايسه با ثروت هايي که در جاهاي ديگر هست هيچ اند اينها در جامعه روستايي ما قدري از بقيه که بي چيزند جلو ترند. عيبي که اين ثروتمندان ما دارند هيچگاه نينديشيده اند که در کار خود توسعه دهند مثلا گروهي که بادام مي خرند خوب باهم جور شوند و کارگاه بسته بندي بزنند گروهي که معاملات چوب دارند با هم جور شوند و يک کارگاه توليد فرآورده هاي چوبي بزنند آن هايي که در زمينه خريد هلو کار مي کنند با هم يکي شوند و با هم يک کارخانه تبديل هلو به فرآورده هاي ديگر بزنند آنهايي که در زمينه ساخت و ساز مسکن کار مي کنند با هم يک هتل بسازند و ...

-  چرا اينگونه به رشد و توسعه نمي انديشيم؟ چون اين دارا هاي امروزمان را اوج و به قله رسيده مي دانيم و ما هم مي خواهيم از آنها پيروي کنيم و همانند آنها شويم.

-  براي اينکه فرهنگ جامعه ما يک فرهنگ دلالي است و همه به اين مي انديشند که بتوانند از طريق دلالي رشد کنيم.

-  اين ها را که تا حالا گفتيم همه اش درد و واقعيت موجود بود که چندان هم

 خوشايند نيست حالابرويم روي اين موضوع که چه بايدکرد؟ يا چه مي توان کرد؟

-  ما اگر خواسته باشيم تغييري در جو روستايمان ايجاد کنيم مثلا ايجاد انگيزه براي پويا شدن انديشيدن به رشد و پيشرفت فرهنگي بکنيم بايد حرفمان را انديشه مان را تز مان را با مذهب پيوند بزنيم در قالب انديشه مذهبي براي مردم ارائه دهيم تا مورد قبول مردم قرار گيرد و مؤثر افتد. در اصل نبايد اينگونه باشد و بهتر و درست تر اين است که عبادت و  نماز و روزه هرکس بايد بين خود و خداي خود باشد و اين درست نيست که ما هر حرفي که مي خواهيم بزنيم با مسائل اعتقادي مردم در بياميزيم. بهتر اين است بگوييم من اين هستم، انديشه ام هم اين هست، دانسته هايم هم اين ها هستند،  راه هايي که براي فلان مسئله انديشيده ام اين است. ولي جو فرهنگي ما به گونه اي هست که حرف و گفته هايمان را که در قالب مذهب بريزيم بهتر موفق مي شويم. پس براي تاثير گذاري بيشتر بهتر است هر کاري که مي خواهيم بکنيم يک پيوندي با آموزه هاي مذهبي برقرار کنيم. مي پرسم مگر ما مي خواهيم چه بکنيم؟ يا چه بگوييم؟ مي خواهيم بگوييم بايد راست باشيم، بايد صادق باشيم، بهتر است سطح مشارکت اجتماعي مان را افزايش دهيم، مسئوليت پذير باشيم، دنبال علم و دانش برويم، سعي کنيم شناخت و آگاهي کسب کنيم، به مردم خدمت کنيم، کتاب بخوانيم، نظم داشته باشيم و ... حال اگر همين ها را خشک و خالي بگوييم مردم چندان علاقه به پذيرش نخواهند داشت ولي اگر با مذهب پيوندشان بدهيم مورد قبول واقع خواهد شد. مثلا نگاه کنيد در مارکده سخت تبليغ شده که نشريه آوا جداي از مذهب فعاليت مي کند و گروهي آن را مي خوانند عده اي هم سعي مي کنند از آن فاصله بگيرند و سعي مي کنند خودشان را به آن نچسبانند مي خواهم بگويم اگر در جهت تغيير خودمان حرفهايمان را با مذهب پيوند بزنيم مؤثر تر خواهد بود. گفته ي خودت را ياد آوري مي کنم که براي معالجه بيمارمان به اصفهان نزد پزشک مي رويم دارو مي گيريم و مصرف مي کنيم و هنگام بازگشت سري هم به رضوان شهر مي زنيم و دعايي هم مي گيريم. 

-  از اول جلسه سخن و نظر غالب اين بود که آنهايي که مخالف تغيير هستند براي تقويت خود، مذهب را پوشش خود کرده اند آنگاه اينگونه برداشت مي شود ممکن است مذهب سد راه پيشرفت است من مي خواهم بگويم اينگونه نيست و مذهب هيچ مخالفتي با پيشرفت و توسعه ندارد براي مثال پدران ما سوار خرشان مي شدند و مي رفتند صحرا کار مي کردند و هنگام ظهر هم نمازشان را مي خواندند و حالا ما سوار ماشينمان مي شويم و بر سر کار مي رويم و ظهر هم نمازمان را مي خوانيم. مثال ديگر پدرانمان براي پاک شدن به حمام عمومي مي رفتند و در آب خزينه غسلشان را مي کردند و ما زير دوش در خانه مان اين کار را مي کنيم و عبادتمان را انجام مي دهيم. دختران ما آنگاه بي سواد بودند و زير قباله را انگشت مي زدند و پاي سفره عقد مي نشستند و دختران امروز زير قباله را امضا مي کنند و سر سفره عقد مي نشينند. اگر نيک بنگريم اين پيشرفت ها هيچ تضادي با مذهب نداشته و ندارد تغييرات ما در حد رفتاري و فرهنگي است و نبايد ترسي از تغيير داشته باشيم ببينيد اکنون کتابخانه باز شده است شما فکر مي کنيد چه مقدار از آن استفاده خواهد شد؟ اگر تز شما درست باشد چون کتابخانه نام مذهبي دارد و کتاب هايش هم صرفا مذهبي اند بايد استقبال شاياني از آن بشود و تاثير شديدي روي فرهنگ روستا هم داشته باشد و بيشتر افراد به جرگه کتاب خوان ها به پيوندند آيا به نظر شما اينگونه خواهد شد؟

-  قرار است کتابخانه شماره حسابي در پست بانک باز کند و عضو بپذيرد و اعضاي کتابخانه مبلغ عضويت خود را به حساب واريز نمايند پس از يکي دو ماه معلوم خواهد شد که چه مقدار استقبال شده است آنگاه مي توان مقايسه کرد که چه مقدار نشريه آوا را مي خوانند و چه تعداد مي آيند و در کتابخانه عضو مي

 شوند.

-  از اين گفته شما اينگونه برداشت مي شود که نشريه آوا مخالف کتابخانه است آيا نظر شما اين است؟

-  نه به هيچ وچه

-  شايد نتوان نتيجه قطعي و واقعي با ثبت نام صرف تعداد اعضا گرفت به نظر من بايد سه چهار سالي بگذرد آنگاه ببينيم کتابخانه چه مقدار تاثير روي باز شدن اذهان و بالا بردن سطح فرهنگ کذاشته است و بعد مقايسه صورت گيرد. من مي توانم حدس بزنم تعداد زيادي عضو کتابخانه خواهند شد ولي اينکه تعداد زيادي به صورت مداوم مطالعه  نمايند چندان خوشبين نيستم. اين که تبليغ مي کنند نشريه آوا مخالف مذهب است، ضد مذهب است، به نظر مي رسد دلشان به حال مذهب سوخته است که اين تبليغات را مي کنند ولي به باور من اينگونه نيست چون اکثر اينها شناخت شان از مذهب بسيار ناچيز و در حد شنيده هاي اينجا و آنجا است چون نه مطالعه اي دارند و نه اهل تحقيق اند که رفته باشند و تحقيق کرده باشند و به آموزه هاي مذهبي شناخت عميق پيدا کرده باشند بلکه قدري از اين مخالفت ها حسادت است قدري تسويه حساب هاي شخصي و قومي و قدري هم از نا تواني هايشان سرچشمه مي گيرد و قدري هم منِ دست اندر کار نشريه آوا مقصر هستم ( اگر بشود سادگي رو راستي و بي ريايي را تقصير خواند )  چون خوشم نمي آيد تظاهر کنم ريا کار باشم دو رو باشم نيازي هم نمي بينم خودم را در پشت مسائل مذهبي قايم کنم تا آلودگي هايم پوشيده بماند و دوست دارم همانگونه که هستم خودم را نشان بدهم اين است که همه ي اينها دست به دست هم داده و آتو دست دوستان مخالف من داده است تا تبليغ کنند آوا ضد مذهب است. در حال حاضر آوا را ما انتشار مي دهيم تا موقعي که توانستيم ادامه نشر مي دهيم هرگاه هم که نتوانستيم و يا نگذاشتند منتشر نمي کنيم تعهدي نداده ايم که حتما اين کار را براي هميشه خواهيم کرد. براي درستي حرف هايم نقل قولي از آقاي ناصر عرب فرزند مهدي برايتان بازگو مي کنم. با ناصر مصاحبه مي کردم صحبت بر سر اينکه پشت سر من به من مي گويند کمونيست است و اينکه به مسجد نمي آيد رسيد ناصر گفت: «  علارغم اينکه اين حرف ها را مي زنند دردشان مذهب و مسجد نيست چون اگر چنين بود بايد پشت سر مسعود ديگر حرفي نزنند چون مرتب به مسجد مي آيد و اگر شما هم از فردا مرتب به مسجد بياييد فکر مي کنيد حرف ها قطع خواهد شد؟ نه خواهند گفت چون ضعف دارد حالا مي آيد که ضعف هايش را بپوشاند موضوع اصلي تسويه حساب هاي ديرينه قومي است » من آمده ام و ريگي به اندازه عدس درون برکه آب ساکت و آرام مارکده انداخته ام حال آب برکه موج دار شده و دوستان را نگران کرده است.

- بنظر من تا يک آدم مترقي و دوست دار انقلاب تو روستا پيدا نشود و اقدام به کارهاي بزرگ مثل زدن کارخانه و غيره نکند اين ترس مردم نخواهد ريخت. در چنين وقتي موضوع آرزوها گسترده تر خواهد شد و از حد زمين و باغ و ماشين فراتر خواهد رفت

-  من فکر مي کنم نظر شما از يک فرهنگ استبدادي ريشه مي گيرد در فرهنگ استبدادي همه مي گوييم يک نفر بايد اقدام کند خوب اين يک نفر شما باش، من باشم.

-  ما بجاي اين حرف ها بايد بکوشيم انگيزه هاي عالي در جامعه ايجاد کنيم آنگاه مردم خودشان دنبال کارهاي بزرگ خواهند رفت.

-  ما حدود سه سال است که هرچند وقت با هم نشستي داريم و هميشه در پايان جلسه مان به اين نتيجه مي رسيم که اگر بخواهيم مردم را به رشد و پويايي و بلند نظري و گسترده انديشي وا داريم بايد بتوانيم انگيزه هاي عالي در جامعه ايجاد کنيم سه سال قبل به اين نتيجه رسيديم 6 ماه و دو ماه قبل هم همين نتيجه را گرفتيم و من فکر مي کنم 10 سال ديگر هم حرف مان اين باشد

-  خوب انگيزه را چگونه بايد ايجاد کنيم

-  من هم خودم مانده ام توش ما دو سال است فقط حرف زده ايم ولي کاري نتوانسته ايم بکنيم

-  دوست عزيز دوسال براي کار فرهنگي زمان زيادي نيست يکي از اشکالات ما اين است که تاريخ را نخوانده ايم ما اگر تاريخ آغاز و جا افتادن دبستان به شکل امروز را مطالعه کرده باشيم خواهيم ديد چه کوشش ها شد چه مخالفت ها شد اتفاقا عده اي هم تشکيل مدارس به سبک امروز را  مخالف دين و مذهب مي خواندند و با آن سخت مخالفت مي نمودند انصاف حکم مي کند از اولين فرد، شادروان حسن رشديه، در اين جهت اقدام کرد يادي شود . يعني نزديک 70-80 سال طول کشيد تا اولين دبستان در روستاي ما تاسيس شد يعني حرکت لاک پشتي است. از صحبت اولمان که گفتيم چرا جسارت نداريم دور شديم بايد گام به گام جسارت خودمان را در کارهاي فرهنگي اجتماعي کوچک نشان دهيم و بيم و هراسي هم نداشته باشيم چون جسارت داشتن نه عيب هست و نه زشتي. نمونه اش خود من هستم آمدم به روستا و نخواستم همرنگ جماعت شوم و جسارت ورزيدم و حرفم را زده ام حال با يک بررسي مي بينم سودمندي ام بيشتر از زيانمنديم براي روستا بوده است حال مثلا مردم مي گويند آدم فضولي است خوب بگويند فضول بودن بهتر از بي خاصيت بودن است

-  خوب همه نمي خواهند انگ فضول بودن را بهشان بچسبانند آنگاه اگر کانديد هيات مديره فردوس شد راي نمي آورد

-  نه اينگونه نيست من عکس شما باور دارم درست است که مي گوييم مردمان جامعه ي ما محافظه کارند ولي از آدم جسور خوششان مي آيد مشروط بر اينکه آلودگي نداشته باشد ممکن است نخواهند با او دوست جون جوني باشند ولي در کارهاي اجتماعي مي پسندنش  نمونه اش خود من هنگام انتخابات دوره سوم شوراها من حدس مي زدم بين 300 تا 400 راي خواهم آورد ولي وقتي نتيجه را بهم گفتند خودم حيران ماندم هنري نداشتم به جز اينکه قدري جسارت ورزيده ام و حرفم را مي زنم نمي خواهم دو رو باشم نمي خواهم تظاهر کنم. پس نتيجه اي که مي گيريم اين است که جسارت ورزيدن هيچ منفي نيست بلکه نقطه قوت هم مي تواند باشد. پس با پاکي و داشتن جسارت مي توان به مقابله ريا و تظاهر رفت. حال در پايان مي پرسم آيا اينگونه جلسات به نظر شما مي تواند مفيد فايده باشد؟

- قطعا و من يک پيشنهاد در همين زمينه دارم و آن اينکه بياييم اين جلسات را با تعداد افراد بيشتري با برنامه ريزي و تعيين موضوع گفتگو به صورت دو هفته يک بار و يا ماهيانه مرتب بر گزار کنيم.

-  گفتگو با هم روي مشترکات يکي از مظاهر تمدن است در جامعه هايي که مردم با هم گفتگو نمي کنند و يا نمي توانند گفتگو کنند کينه ها توليد مي شود نفرت ايجاد مي گردد بدبيني آفريده مي شود و آفت اينها همه اش گفتگو است و ما بايد دير يا زود ترس را کنار بگذاريم و جسارت اين را داشته باشيم که درکنار هم بنشينيم و با هم گفتگو کنيم.  خوب بگو ببينم چگونه اين جلسات را برگزار کنيم؟ من پيشنهاد مي کنم صرفا دنبال آدم گنده ها نرويم بگرديم آدم هاي فرهنگ دوست را بيابيم آيا شما اين نظر مرا مي پذيريد؟

-  آري پيشنهاد مي کنم جلسات ماهيانه باشد و هريک از ما هرکه را که مي شناسد از او دعوت کند و جلسات را باهم برگزار کنيم.

به پايان آمد اين جلسه حکايت همچنان باقيست. خواننده گرامي اگر شما در جلسه بودي چه نظراتي در باره موضوع هاي مطرح شده ارائه مي دادي؟ حال مي تواني نظرات خود را بدون نام و يا با نام براي انتشار در آوا بنويسي.

                             تدوين کننده: محمدعلي شاهسون مارکده 30/10/86 

توجه : روز 24/11/86 ساعت 2 بعد از ظهر جلسه گفتگو پيرامون تعاوني نگين در محل مسجد برگزار مي گردد از علاقه مندان دعوت مي شود شرکت نمايند

همکاري آقاي طاهري امام جمعه سامان تشکر و تقدير نمود. آنگاه از تابلو کتابخانه پرده برداري و کتابخانه توسط آقاي طاهري رسما افتتاح گرديد. آقاي قاسمي گزارشي از فعاليت هاي خود ارائه داد و گفت يک ميليون تومان تا کنون هزينه شده است و در خواست داريم يک حساب جاري بدين منظور افتتاح گردد تا مردم کمک هاي خود را واريز نمايند. در پايان آقاي مسعود شاهسون گزارشي از چگونگي کار ساختمان سرويس بهداشتي مسجد و مشکلات آن به طاهري، امام جمعه  ارائه داد.                           گزارش از : محمدعلي شاهسون مارکده

انتخابات شرکت  فردوس

در تاريخ 12/10/86 ساعت 10 صبح جلسه نوبت دوم مجمع عمومي شرکت تعاوني فردوس مارکده به دعوت اداره تعاون استان در محل مسجد جامع مارکده تشکيل گرديد. از اداره تعاون، آقايان خدابنده رئيس محترم اداره تعاون شهرستان شهرکرد و مهندس ولي پور کارشناس آن اداره بر اين جلسه نظارت داشتند. نخست اسامي حاضران جلسه ثبت و برگه راي توسط مهندس ولي پور بين افراد توزيع شد. آنگاه آقاي خدابنده دليل دخالت اداره تعاون را در برگزاري مجمع عمومي بدين شرح بيان نمود.

برابر قانون، هر هيات مديره اي هرسال، بايد مجمع عمومي برگزار و تراز مالي خود را به مجمع اعلام و به تصويب برساند، در آن مجمع بازرس اصلي و علي البدل را براي سال مالي بعد انتخاب کند ولي متاسفانه هيات مديره شرکت تعاوني فردوس وظيفه خود را انجام ندادند و بجاي سه سال پنج سال هم در سر کار ماندند و هيچگونه حساب و کتاب ننوشتند و به مجمع عمومي ارائه ندادند اصلا مجمع عمومي برگزار نکردند و با اينکه اداره تعاون چندين فقره درخواست کتبي نمود، حضوري در جلسه و با تنظيم صورت جلسه از آنها درخواست نمود که تراز مالي خود را ارائه دهيد ولي به اداره هم پاسخ ندادند تا اينکه اعتراضات مردم بلند شد و شوراي اسلامي هم پيگيري نمود تا بلکه ارائه حساب و کتاب ها و گزارش مالي و روشن شدن کارهاي هيات مديره به شکل کدخدا منشي حل و فصل و روشن گردد که متاسفانه در اينجا هم پاسخ داده نشد در اين حال اداره تعاون به موجب قانون جهت جلوگيري از اين هرج و مرج وارد صحنه شد و مجمع عمومي برگزار نمود اين استکه اکنون شما بزرگواران در اينجا جمع شده ايد تا هيات مديره جديد را انتخاب نماييد. هيات مديره جديد دو وظيفه مهم دارد يکي اينکه شرکت را به طرز مطلوب اداره کند ديگر اينکه به حساب و کتاب هيات مديره قبلي دقيق و مو به مو رسيدگي نمايد هيات مديره قبلي بايد تمام حساب و کتاب خود را دقيق به هيات مديره جديد ارائه دهند در غير اين صورت اداره تعاون توسط کارشناسان امور حقوقي خود به هيات مديره جديد مشاوره خواهد داد تا بر عليه هيات مديره قبلي در محاکم دادگستري طرح دعوي نمايند و حقوق مردم را پس بگيرند پس کساني که امروز انتخاب خواهند شد وظيفه اي بس خطير دارند اگر در خود يارايي نمي بينند اين مسئوليت را نپذيرند اداره تعاون در اين امر به صورت جدي موضوع را پيگيري خواهد بود.

در اين وقت با انتخاب شفاهي، افراد زير به عنوان هيات رئيسه، انتخاب شدند. محمدعلي شاهسون، محمدابراهيم شاهسون، اکبر عرب فرزند عباسقلي و مسعود شاهسون. سپس اسامي کانديد ها به شرح زير براي ديد و اطلاع حاضران روي تابلو نوشته شد. کانديد هاي هيات مديره: محمود عرب فرزند احمد. علي عرب فرزند عباسقلي. رمضانعلي ( حسن ) عرب فرزند لطفعلي. رمضانعلي شاهسون فرزند لطفعلي. عليرضا ( رجبعلي ) عرب فرزند عليميرزا. عليرضا صميمي فر. ابوطالب عرب. ابراهيم عرب فرزند موسي قلي. رمضان عرب فرزند علي آقا.

کانديد هاي بازرس: صادق عرب فرزند عليميرزا. محمدرضا شاهسون فرزند عبدالوهاب. محمدعلي شاهسون فرزند عبدالکريم.

در اين وقت راي گيري به عمل آمد که نتايج به شرح زير است. عليرضا عرب 38 راي. محمود عرب 33 راي. رمضانعلي عرب 31 راي. ابوطالب عرب 30 راي. رمضان عرب 19 راي. ابراهيم عرب 17 راي. عليرضا صميمي فر 13 راي. رمضانعلي شاهسون 12 راي. علي عرب 11 راي. محمدعلي شاهسون 36 راي. صادق عرب 13 راي. محمدرضا شاهسون 2 راي.

حاضرين در جلسه 52 نفر بود.          گزارش از محمدعلي شاهسون 12/10/86

سرعت گير

به دنبال پيگيري هاي شوراي اسلامي مبني بر نصب سرعت گير در خيابان اصلي روستاي مارکده ، بخشداري سامان کپي نامه شماره شماره 56 س مورخ 16/9/86 اداره راهداري سامان را به اين شورا ارسال نموده که با هم مي خوانيم. « ... نصب سرعت گير در فصل زمستان به علت بازگشائي و امر عمليات برف روبي مقدور نمي باشد انشاء الله در سال 1387 و پس از پايان بارندگي هاي سال جاري و با مساعد شدن آب و هوا اجراي آن بلا مانع است. مسئول راهداري سامان ، تراکمه».

انتخابات هيات مديريه مؤسسه خيريه

دو جلسه به دعوت مدير عامل جهت انتخاب هيات مديره مؤسسه خيريه حضرت زهرا(س) مارکده تشکيل شد. نخستين آن در منزل آقاي کريم شاهسون بود که به علت اختلاف نظر منجر به تصميم گيري نشد و جلسه دوم در تاريخ 6/10/86 در منزل آقاي اکبر عرب فرزند عباسقلي  با حضور 17 نفر به شرح زير تشکيل شد. رمضانعلي شاهسون. محمدرضا شاهسون. عطاء الله شاهسون. سيد ابراهيم حسيني. ابوالقاسم عرب. محمد عرب( لطيف). محمود عرب( احمد). مسعود شاهسون. مهندس غلامعلي عرب. حمزه خسروي. عباس باقري. محمد ابراهيم شاهسون. بهرام عرب (نورالله). اکبر عرب ( عباسقلي). غلامرضا خسروي. مصطفي عرب( اکبر). سيد اسماعيل حسيني. نخست گزارشي از درآمد ها و هزينه هاي مؤسسه به شرح زير به سمع حاضران رسيد.( ارقام به ريال است.)

درآمدها: ماهيانه 196100- ريسه و تابلو 200000 – صندوق خانگي 5570550 – کمک هاي متفرقه 1672750 – تاج گل 10325000 – صندوق اتومبيل 841250 – دريافت وام 10000000 – جمع کل درآمدها؛ 28805750 ريال.

هزينه ها: تاج گل 6200000 – ظروف کرايه 9230000 – تعمير حمام 3677500 – صندوق هاي صدقات  2859000 – متفرقه 6381240 – کمک هاي بلا عوض 2300000 – کمک هاي قرض الحسنه 2000000 – جمع کل هزينه ها 28347740 ريال. مانده 458010 ريال که به حساب پست بانک واريز شد. در پايان راي گيري به عمل آمد که نتايج به شرح زير است. سيد ابراهيم حسيني 13 راي رئيس هيات مديره. مصطفي عرب 13 راي نايب رئيس هيات مديره. کريم شاهسون 13 راي منشي هيات مديره. مسعود شاهسون 12 راي مدير عامل. محمد رضا شاهسون 11 راي مسئول مالي. حمزه خسروي 11 راي عضو علي البدل. حسين شاهسون 11 راي عضو علي البدل. محمود عرب 9 راي بازرس اصلي. سيد اسماعيل حسيني 9 راي بازرس علي البدل.        رمضانعلي شاهسون

ضوابط لازم الاجرا

بخشداري سامان طي نامه شماره 3437 مورخ 11/10/86 اطلاعيه شماره 223/29/1/3/1814  اداره نظارت اماکن استان را در ارتباط با کار صنفي عکاسان و فيلمبرداران به اين شورا ارسال نموده که جهت اطلاع عموم در نشريه چاپ مي گردد.  1 - دارندگان پروانه فعاليت مطروحه مجاز به تکثير، خريد و فروش و اجاره و همچنين نمايش نوارها و لوح هاي فشرده فراهم شده تحت هيچ عنوان و شرايطي نمي باشد.  2 - دارندگان اين گونه فعاليت مکلف مي باشند نوار و لوح هاي فشرده فراهم شده را بدون تهيه کپي يا نسخه اضافي به هر شکل و عنوان به سفارش دهنده تحويل نمايند و هرگونه ذخيره اطلاعات در اين خصوص را از حافظه دستگاه هاي خود پاک نمايند.  3 - دارندگان اين قبيل پروانه به استفاده از بخش هايي از فيلم هاي سينمايي ، عکس و تصاوير هنر پيشگان فيلم ( ايراني و خارجي ) يا هر دو افزودني ديگري که داراي حق مالکيت مي باشد در مرحله مونتاژ فيلم هاي تهيه شده در مراسم و مجالس نمي باشند.  4 – بديهي است دارندگان مجوز اين قبيل فعاليت مجاز به استفاده از موسيقي، عکس و تصاوير غير مجاز ، مبتذل و مستهجن نيستند و با متخلفان از اين امر علاوه بر برخورد بر اساس ضوابط و مقررات صنفي بر مبناي قانون نحوه مجازات اشخاص که در امور سمعي و بصري فعاليت غير مجاز مي نمايند برخورد خواهد شد.  5 – دارندگان مجوز هاي فعاليت يادشده نمي توانند بر اساس اين مجوز در ساير فعاليت هاي فرهنگي و هنري و سمعي و بصري فعاليت داشته باشند.

خبرهاي فرهنگي مذهبي

1 - امام جمعه محترم سامان پس از افتتاح کتابخانه در جمع دانش اموزان مدرسه راهنمايي فيض حضور يافتند و به پرسش هاي دانش آموزان پاسخ گفتند و به 4 نفر از دانش آموزان هدايايي به رسم يادبود اهدا شد.

2 - آقاي قرباني بخشدار محترم سامان هنگام بازديد از کتابخانه مبلغ 50 هزار تومان بن به کتابخانه اختصاص دادند.

3 - جلسه شوراي اقامه نماز در تاريخ 8/10/86 با حضور امام جمعه سامان ، رئيس آموزش و پرورش سامان و ائمه جماعات مدارس در محل دفتر امام جعه سامان برگزار گرديد. در اين مراسم امام جمعه گفت: اگر نماز به طور مداوم در مدارس برگزار گردد بسياري از معضلات مدارس و جامعه حل مي شود. آقاي کريمي دبير اقامه نماز استان گفت: مخاطب شناسي چهره به چهره اصلي ترين کار روحاني و معلمان است. آقاي قاسمي ضمن سخناني خواستار؛  1 -  اجراي طرح تشويق معلمان فعال شد.  2 – امکاني در اختيار ائمه جماعت قرار گيرد تا بتواند به تناسب هدايايي اهدا کند.  3 – طرح پرسش و پاسخ ماهيانه در مدارس اجرا شود.  4 – بيرون آوردن اجراي نماز مدارس از وضع و حالت خستگي آور فعلي و تبديل آن به حالت اجرا با شادابي و شادباشي و خواستن.  5 – توجه بيشتر مسئولان به روستاهاي حاشيه زاينده رود. 6 – مديران و معلمان در نماز فعالانه شرکت نمايند تا بتوانند الگوي خوبي براي دانش آموزان باشند.

4 - در پايان جلسه امام جمعه سامان به عنوان پرکارترين امام جمعه و نمونه اعلام شدند و همچنين آقاي قاسمي به عنوان فعال ترين امام جماعت مدارس معرفي گرديد.

5 - با پيگيري هاي امام جمعه سامان مشکل اداري و صدور مجوز لوله کشي گاز مساجد روستاهاي حاشيه زاينده رود حل گرديد.

6 -  از همه مردم خوب مارکده ، گرمدره ، قوچان ، مسئولان شهرستان و منطقه  که به مناسبت سال روز عيد غدير خم با اينجانب ديدار نمودند تشکر و قدرداني مي نمايم. همچنين از مديريت و دبيران محترم دبيرستان قوچان که در روز عيد غدير نسبت به اينجانب عنايت داشته اند تشکر مي نمايم.   سيد رحمان قاسمي    

  نشريه صادق آباد

به دعوت اعضا شوراي اسلامي روستاي صادق آباد جلسه اي در تاريخ 8/10/86 ساعت 14 در منزل آقاي حسين نوري با حضور اعضا شوراي اسلامي، دهيار و چند نفر ديگر از مردم صادق آباد به اتفاق محمدعلي شاهسون عضو شوراي اسلامي مارکده تشکيل شد. هدف از اين دعوت و نشست بررسي راهکار انتشار نشريه اي در روستاي صادق آباد بود. حاضران در جلسه از نبود وسيله اطلاع رساني مناسب در سطح روستا ، نبود وسيله و محلي که جوانان علاقمند بتوانند انديشه هاي خود را ابراز نمايند و نيز نبود وسيله بيان کاستي ها و نبود امکان و وسيله ارزش گذاري و ترويج به مطالعه و کتابخواني گله داشتند و از من خواستند که تجربيات خود را از انتشار نشريه آواي مارکده را براي آنها بازگو نمايم که اين کار انجام شد و من تجربه هاي تلخ و شيرين خود را و نيز همکاري هاي صادقانه ديگر دوستان را که منجر به تداوم انتشار نشريه آواي مارکده شده را براي حاضران بازگو نمودم. جلسه بيش از 2 ساعت به طول انجاميد و در پايان صورت جلسه اي مبني بر ضرورت انتشار نشريه اي محلي در سطح روستاي صادق آباد تنظيم و به امضا حاضران رسيد. در پايان همين جلسه اعضا شوراي اسلامي صادق آباد اعلام نمودند که دهيار روستاي صادق آباد داوطلبانه مسئوليت پيگير کارهاي اداري احداث شهرک صنعتي در زمين صحراي صادق آباد را پذيرفته و انجام خواهد داد.               گزارش از ؛ محمدعلي شاهسون مارکده 8/10/86             

حرف هاي مردم

1 - گفته مي شود ؛ در ظرف يکي دو ماه گذشته،  سه بار کفش هاي آقاي...  را از مسجد برده اند و حتي يک بار کفش قرمز زنانه براي او برجاي گذاشته اند. اميد وارم اين گفته ها نادرست باشد. با اين حال مي خواستم بگويم ؛ دوستان ، همشهريان عزيز و گرامي ؛ اگر با کسي بد هستيد، ازش خوشتان نمي آيد ، کينه و يا نفرتي از کسي داريد، اين مسائل را به حريم امن خانه خدا نياوريد ، بياييد مسجد را با اغراض کينه توزانه خود نيالاييم ، بياييد قداست مسجد را پاس بداريم ، و وقتي مي خواهيم پاي در مسجد بگذاريم نخست قلب هايمان را از کينه خالي کنيم و ظرف وجودمان را مالا مال از عشق به خدا و خلق خدا نماييم آنگاه پاي در مسجد بگذاريم.

 2 - روز 27/9/86 تعدادي اندک با زمزمه هاي در گوشي،  و بعضا با مراجعه به در خانه ها،  تشويق و درخواست مي کردند که مردم در جلسه مجمع عمومي فردوس شرکت نکنند. از اين دوستان و همشهريان عزيز مي پرسم؛ تداوم بي برنامگي و لجام گسيختگي مديريت تعاوني فردوس به سود کيست؟

3 - تعدادي مي گويند چون شورا در ساختن مدرسه در محل فعلي اشتباه کرده ، بعد ديوار حائل را براي لاپوشاني اشتباه محل مدرسه در اينجا درست کرد که يک اشتباه ديگر بود و حالا با دعوت از مردم مي خواهند با احداث جاده از وسط زمين ها، روي خطاها و اشتباه هاي خود را بپوشانند. اين بود که مردم هم در جلسه احداث جاده حاضر نشدند و شورا هم نتوانست کاري بکند.

پاسخ شورا : در انتخاب زمين مدرسه نقش شورا ناچيز بود چون محل زمين توسط گروهي از بزرگان و مسئولان روستا که دو سه نفرشان هم شورا بودند انتخاب شد سپس موضوع صورت جلسه و امضا شد و مقرر گرديد توسط دو نفر کارشناس قيمت گذاري گردد که چنين هم شد بعد از اين ، کارهاي اداري اش را شورا پيگيري کرد. ديوار حائل براساس نياز محل، يعني باريک و پرتگاه بودن خيابان، احداث شد نه بخاطر مدرسه، همينگونه که اکنون پيگير هستيم تا بنياد مسکن قسمت انتهايي خيابان اصلي روستا را با ساخت ديوار حائل تعريض و ايمن نمايد. در احداث جاده ميان زمين ها، اعضا شورا همان قدر سود دارند که ديگر مردم، همکاري نکردن با شورا زيانش متوجه همه مردم است.

4 – مي پرسيم حالا چه عجله بود که کتابخانه هول هولي و عجله اي با تعمير نيمه تمام و مرطوب افتتاح گردد؟ مي گذاشتيد کامل تعمير مي شد، خشک مي شد و بعد افتتاح مي کرديد تا مجبور نباشيد کتاب هاي خيس شده را به جاي ديگر انتقال دهيد. به نظر من رد پايي از خود بزرگ جلوه دادن و خودي نشان دادن در اين کار عجله مي توان ديد!؟

5 – فروشنده شرکت تعاوني بازنشسته شده است و بنظر مي رسد شرکت تعاوني و فروشگاه آن، يک دکان و يا سوپرمارکت شخصي و خانوادگي شده باشد و کم کم به صورت ارث و ميراثي در خواهد آمد و در وصيت نامه هم قيد خواهد شد که چگونه تقسيم گردد و يا سهم کدام يک از فرزندان خواهد بود. آيا هيات مديره مي بينند و مي دانند؟ و يا سرشان را زير برف کرده اند؟

6 – به يکي از ميني بوس داران روستايمان گفتم: 17 نفر دانش آموز هست به شهر بن ببريد. که با تعجب گفت: 17 نفر براي يک دستگاه ميني بوس نمي صرفد!!؟؟ از آن روز اين سئوال براي من هست که ظرفيت يک ميني بوس چقدر است؟ يک وقت اين را توي آوا ننويسي؟ چون مي داند چه کسي گفته، آنوقت از دست من دلخور خواهد شد.

7 – تو هنوز ما مردم را نشناختي مطمئن باش که روز 12/10 /86 هم براي انتخابات فردوس نمي آيند ولي بيا و ببين در پشت سر چقدر فلسفه مي بافيم، طرح هاي جور واجور مي دهيم، متاسفانه ما مردمي  چند رو هستيم.

8 – دو نفر آقايان صادق عرب و محمدرضا شاهسون براي هيات مديره فردوس کانديد شده بودند ولي روز انتخابات 12/10/86 سر ازکانديد بازرس در آوردند؟! تحقيق کنيد ببينيد چه دست هاي پنهاني در کار بوده؟؟

9 – در دو جلسه انتخابات هيات مديره مؤسسه خيريه حضرت زهرا(س) مارکده حضور داشتم و دقيق به حرف ها، لحن گفتارها، ارائه طريق ها، مانع تراشي ها، تصميم گيري ها و واکنش هاي حاضران جلسه گوش دادم کمرنگ ترين مشخصه در آنها صداقت و پررنگ ترين شاخصه اي که به عيان مي شد ديد و لمسش کرد، حب و بغض ها و تسويه حساب هاي ديرينه بود که در اين دو جمع کوچک خود را نشان مي داد.

10 – من هيچ اميدي ندارم که هيات مديره جديد شرکت تعاوني فردوس بتوانند حساب و کتاب هيات مديره قبلي را رسيدگي و روشن نمايند. نمي خواهم بگويم هيات مديره جديد ضعيف است،  نه،  بلکه ترکيب خوبي هم انتخاب شده و تبريک هم مي گويم، مي خواهم بگويم هيات مديره قبلي چغندر ناپز هستند.

11 – قديما غذايي که در عروسي ها به مردم مي دادند وليمه مي گفتند. وليمه يک واژه عربي و اسلامي است که به فرهنگ ما راه يافته و معاني زير را براي آن نوشته اند : « ضيافت عروسي، ضيافت شادي، طعام عروسي، مهماني عروسي. مي گويند دادن وليمه مستحب است و بعضي هم آن را واجب مي دانند. نام وليمه بر هر دعوت به شادماني و سرور اطلاق مي گردد ولي بيشتر و مشهور تر در مورد مهماني نکاح اطلاق مي شود. وليمه يکي از سنن اسلام که از مناسک حضرت ابراهيم خليل بلکه از دستورات آسماني براي همه پيغمبران بوده ... در اسلام اين سنت سفارش شده و همه ائمه به سنت رسول خدا وليمه مي دادند ... وليمه براي پنج مورد داده مي شود.  1- براي عروسي کردن.   2 – براي اولاد پيدا کردن.   3 – براي ختنه نمودن اولاد.   4 – براي خريدن خانه.   5 – براي رفتن و مراجعت از مکه معظمه ». چندي قبل جشن عروسي در روستاي ما انجام مي شود و بچه يتيمي سر سفره وليمه عروسي مي نشيند،  غذايي مي خورد و هنگام پرداخت بهاي غذا، چون پول نداشته از اتاق بيرون مي آيد. يکي از افراد عروسي او را دنبال مي کند و بچه يتيم وقتي خود را تحت تعقيب مي بيند فرار مي نمايد. آدم عروسي با پيمودن حدود 400 تا 500 متر او را دستگير و کتک مفصل مي زند. پس از شنيدن اين ماجرا دو نکته مرا تکان داد.  1 – فراموشي اخلاق حسنه وليمه دادن و تبديل شدن جشن هاي عروسي به رستوران که بايد غذا بخوري و در ازائه آن پول بدهي و اگر چنين نکني تعقيبت مي کنند و کتکت مي زنند!؟  2 – اينکه تعقيب کننده و کتک زننده بچه يتيم وليمه خورده، يک نفر از فعالان گروه دار... هاي روستاي ما است که سالها ادعاي الگو بودن براي جوانان و نوجوانان روستا داشته اند!!؟؟

سيب زميني و گوجه فرنگي

در مزرعه تحقيقاتي دانشگاه آزاد اسلامي شهرکرد يک بوته گوجه فرنگي را روي بوته سيب زميني پيوند زده اند و پس از دو ماه داشت و نگهداري گياه داراي دو محصول ، نيمي از بوته سيب زميني و نيمي ديگر گوجه فرنگي بوده است. آقاي مهرداد عطايي کچويي عضو هيات علمي دانشگاه آزاد هر دو محصول را با کيفيت خوانده و گفته؛ «  پيوند هاي مجاورتي و زميني ، موفق تر از بوته هاي ديگر است و در محل پيوند يک لايه بافت چوبي پنبه اي مقاوم تشکيل مي شود. بهبود کيفيت محصول ، افزايش توليد ، صرفه جويي در مصرف آب ، برداشت بيشتر از واحد سطح از ويژگي هاي استفاده از اين نوع پيوند است »

 منبع : ماهنامه  فرمانداري شهرستان شهرکرد با نام شهرستان شماره 4 آذر 86.

دوست انسان

دوستي را مي شناسم که دست يابي بدان آسان است، براي همگان مفيد و سودمند است ، نقش آموزگار را دارد و برايگان اندوخته هاي خود را در اختيار ما مي گذارد ، هيچگاه از دست کسي آزرده خاطر نمي شود هميشه و در همه وقت آماده است که سودش  به ما برسد فقط لازم است که ما اراده کنيم  هرچند که به اين دوست مراجعه کنيم  و بقول خودمان سروقتش برويم و ازش راهنمايي بگيريم خسته نمي شود و با چهره گشاده، باز ما را پذيرا خواهد شد و دانسته هاي خود را در اختيار ما قرار خواهد داد و اگر ما هم از او خسته شويم و چند روزي سراغش نرويم قهر نمي کند و دلخور نمي شود. از اين دوست هرچه که به پرسيم با ملايمت پاسخ مي دهد اين دوست گرامي براي دادن اطلاعات و آگاهي به ما منتي نمي گذارد ، هيچگاه ما را سرزنش نمي کند افاده و تکبر ندارد و معلومات خود را به رخ ما نمي کشد. هر يک از ما با انس و الفت با اين دوست مي توانيم به دانايي برسيم و در کنار آن ارامش رواني خود را باز يابيم و خوشبختي را در آغوش بکشيم خواننده گرامي آيا مي تواني نام اين دوست را حدس بزني؟ بله درست حدس زده اي. اين دوست کتاب است. 

يکي از بزرگان قرن 14 ميلادي ايتاليا توصيف جالبي از دوستي کتاب دارد که با هم مي خوانيم « گروهي دوستان جاني و يکرنگ دارم که شب و روز خويش را با آنها مي گذرانم. دوستان من همه از نام آوران جهانند که قرن ها و زمان ها را در هم پيچيده ، فاصله هاي دنيا را از ميان برداشته تا به خانه من رسيده و در خانه چشمم جاي گرفته اند. هر وقت بخواهم به ديدن آنها مي روم و هر جا بروم آنها را به همراه خود مي برم. به قدري خوش محضر و شيرين زبانند که هيچکس از صحبتشان سير نمي شود. به زبان طبيعت سخن مي گويند و اسرار حيات را آشکار مي کنند. زمان و مکان را از پيش برداشته مرا با مردمان قرن هاي گذشته الفت مي دهند. از روزگاران باستان داستان ها مي گويند و از سرنوشت انسان رازها فرو مي خوانند. تجربه هاي گذشتگان را در اختيار من قرار مي دهند تا من چگونگي زندگي ام را به راحتي انتخاب کنم. وقتي غمگين مي شوم آتش غمم را به آب حکمت فرو مي نشانند. سخنان شيرين و نکته هاي نمکين مي گويند تا خرم و مسرور شوم. راه سعادت را به من نشان مي دهند و براي پيمودن آن از راهنمايي دريغ نمي کنند. نمي توانم بگويم که از مصاحبتشان چه سودها مي برم که زبانم از شمار آن ناتوان است. با وجود همه اين ها دوستان با وفا و مهربانم در مقابل محبت هاي خود از من تمنايي ندارند. و براي خدمت هاي خود پاداشي نمي خواهند. مگر اين که آنها را در اتاقي خلوت دور از دسترس ديگران جاي دهم و اين هم بخاطر من است که بتوانم با فراغت تمام از مصاحبت شان بهره مند   شوم » اين توصيف را يک نفر در 5 قرن قبل نموده است زماني که دستگاه چاپ نبوده و توليد کتاب به سختي انجام مي شده است.علوم هنوز گسترش نيافته بود و بشر به اندازه امروز بهره و نتيجه اي از علوم نگرفته بود حال ما فرزندان قرن 21 که شاهد پيشرفت شگفت انگيز علوم امروز هستيم انصاف حکم مي کند که چه توصيفي از کتاب داشته باشيم؟ بياييد ما مارکده اي ها قدري با خودمان رو راست باشيم و هريک در خلوت خود  به اين پرسش ها پاسخ درست و دقيق بدهيم ؛

هر يک از ما چه مقدار دغدغه خريد کتاب و خواندن کتاب داريم؟ آيا خريد کتاب در سبد هزينه هاي زندگي مان جايي دارد؟   توي خانه هايمان قسفه براي چيدن ظروف چيني، عکس، و ديگر لوازم تزئيني داريم ولي وجدانا کداممان جايي براي جا دادن کتاب هايمان درست کرده و يا در نظر گرفته ايم؟  و اصلا با مقوله کتاب چه مقدار آشنايي داريم؟ چند درصد از عمرمان را صرف مطالعه مي کنيم؟ اصلا احساس نياز به مطالعه مي کنيم؟ باز يکي از بزرگان جهان گفته : « اتاق بدون کتاب مانند جسم بدون روح است» آيا شما اين گفته را قبول داريد؟ انسان موجودي است اجتماعي و از تنهايي مي گريزد دوست دارد با دوستان معاشرت داشته باشد گفتگو نمايد بدون ترديد کتاب براي انسان بهترين دوست و مونس است زيرا مصاحبت با کتاب،  ما را از محيط عامي ، عادي ، و نازل طبقات پايين اجتماعي دور و با انسان هاي بزرگ و افکار و انديشه هاي عالي همنشين مي کند و اين عين سعادت است.                        محمدعلي شاهسون 24/9/86

تورم چيست؟

اين روزها بسياري لغت تورم را مي شنويم و خبر افزايش يا کنترل آن را مي خوانيم و مي شنويم و آن چيزي که لمس مي کنيم افزايش قيمت ها و کاهش قدرت خريد مردم حتي در تامين نيازهاي اوليه هستيم. اما به راستي تورم چيست؟و به چه دلايلي ايجاد مي شود؟ ما قصد نداريم مفاهيم اقتصادي تورم را در اين نوشته تحليل کنيم بلکه مي خواهيم با گذري مختصر بر دلايل آن شرايط ايجاد تورم و راه هاي کنترل آن را آشنا شويم. اولين نشانه هاي تورم افزايش بدون زمينه و ناگهاني و زياد قيمت کالاهاست. مثلا اجناس يک فروشگاه در طول يک هفته 2 بار افزايش قيمت مي يابد. چرا؟ تزريق پول به ساختار اقتصادي جامعه بدون توجه به موارد مصرف آن نخستين عامل تورم است. يعني اينکه مقدار پولي که در دست مردم است به شدت افزايش مي يابد و به اين ترتيب تقاضا براي خريد افزايش و در عدم تعادل عرضه و تقاضا قيمت ها بالا مي رود. اما گاه اين سئوال مطرح مي شود که چرا در شرايطي که کالاها به وفور موجود مي باشد بازهم قيمت ها بالا و توان خريد مردم پايين است؟ پاسخ اينجاست که که لوازم اوليه و قيمت خدمات انجام شده بر اين کالا نيز در کارخانه توليد کننده بالا رفته است. و توليد کننده چاره اي جز افزايش قيمت ندارد. مثلا پنير را در نظر بگيريد. قيمت شير ، دستمزد کارگر و هزينه آب و برق بالا رفته است. اما دولت در دستورات خود قيمت را همان قيمت اعلام مي کند. در اين شرايط توليد کننده دچار ضرر خواهد شد يا در بسته بندي خود تغيير ايجاد مي کند مثلا پنير 500 گرمي را 470 گرم بسته بندي مي کند و به قيمت قبل مي فروشد يا راهکارهاي ديگر. اما نکته مهم اين است که 95 درصد چرخه اقتصادي از تورم و شرايط نا پايدار آسيب مي بيند. مثلا ما بسياري اوقات فکر مي کنيم مغازه دار محل از افزايش قيمت ها سود مي برد در حاليکه اينگونه نيست. افزايش قيمت ها باعث مي شود. مغازه دار محل سرمايه بيشتري در کار بگذارد چون نياز دارد جهت تهيه اين اجناس پول بيشتري بپردازد از طرفي با کاهش قدرت خريد مردم ميزان خريد کاهش و در نتيجه سود حاصله از فروش نيز کاهش مي يابد. همچنين با اين کاهش بسياري مجبور مي شوند نسيه خريد کنند. اين نسيه باعث مي گردد ميزان سرمايه سرگردان نيز افزايش يابد يا به قول معروف پولي که از اين مغازه دار در دست مردم است بالا رود و قدرت فعاليت اقتصادي را کاهش دهد. پس تورم براي کسبه نيز خيلي خوشايند نيست. تورم اثر رواني فوق العاده اي هم دارد. و آن اين است که باعث عدم پايداري در برنامه ريزي و رشد مي گردد عدم برنامه ريزي و عدم پايداري باعث هدايت سرمايه ها به سمت بازارهايي مي گردد که به سرعت و سريعتر از بخش هاي ديگر قابل تبديل است. مثل ارز، سکه و مسکن. دليل اينکه کالا در ايران تورم بيشتري دارند اين موضوع است که سرمايه هاي سرگردان به اين سو هدايت مي شود. و هدف از خريد آنها سرمايه گذاري است. نه استفاده و مصرف. در کنار اين هدايت انحرافي سرمايه هاي کمتري به بخش هاي توليدي هدايت مي شود. و به نسبت آن کاهش اشتغال و افزايش بيکاري حاصل مي شود. اما در اين ميان واسطه گران و دلالاني که با رانت اطلاعاتي مي توانند پيش بيني بازار کنند با خريد هاي يک شبه و تغييرات بازار به سودهاي کلاني مي رسند. و اينجاست که ثروت در مقابل کار ايجاد نمي شود و به طبع آن انگيزه توليد کاسته و نتيجه آن فقر و فاصله طبقاتي هرچه بيشتر در جامعه است.

                                                                  مهدي عرب 13/9/86 

   زيبايي در بستر انتقاد!

روز 4 آبانماه راس ساعت 5:30 به طرف اصفهان و به مقصد دانشگاه آزاد اسلامي خوراسگان به راه افتاديم تا از نزديک شاهد کنسرت استاد آواز ايران باشيم. در راه همه ي فکرم به استاد بود و اين که چه قطعاتي را مي خواهد اجرا کند. خوشحال بودم که توانستم براي اولين بار و يا شايد آخرين بار شاهد اجراي زنده استاد شجريان به همراه فرزند برنا و خوش صداي ايشان، همايون، باشم. پس از چند توقف و پرسيدن محل کنسرت به محل مستقر رسيديم و با صف بسيار طولاني افراد که براي گرفتن بليط از قبل خريداري شده خود ايستاده بودند برخورديم. در جلوي درب ورود به دانشگاه ماموراني با گرفتن ميلغي ظاهرا براي پارکينگ، ماشين ها را هدايت مي کردند. با اندکي پياده روي وقتي به نزديکي سالن اجرا رسيديم. در کنار سالن اجراي کنسرت فضاي  موقتي را توسط اسکلت فلزي و پوشش پلاستيکي ايجاد کرده بودند و ابتداي آن افرادي براي ديدن بليط ها و نظارت بر روي ورود افراد به سالن مشغول به کار بودند. با در دست داشتن بليط وارد راهرو شديم. از درون اين راهرو دو درب به سالن اجرا باز مي شد تا جمعيت کثيري که انجا بودند راحت تر بتوانند رفت و آمد کنند. باگرفتن بروشور مصور به عکس استاد و حاوي معرفي اعضاي گروه و برنامه ها، وارد سالن اجرا شديم. سالن شبيه به يک سالن ورزشي و يا يک سوله بود. همراه با صندلي هاي پلاستيکي که براي نظم بيشتر آنها را به هم چسبانده بودند. آن چه ديده مي شد حاکي از محيطي نامناسب براي اجراي کنسرت بود. دست اندرکاران مشغول راهنمايي مردم براي نشستن با توجه به بهاي بليط آن ها(15-20-25هزار توماني) و با توجه به شماره صندلي ان ها بودند. حضار در سالن که از شهرستان هاي اطراف و بعضا از نقاط ديگر کشور آمده بودند اغلب شيک پوش و بعضا کراوات زده و گل به دست مشتاق شروع کنسرت در جاي خود قرار گرفته بودند. در سمت راست سن اسکوبردي براي ديد بهتر تماشاگران نصب شده بود. آرايش پشت و روي سن با کنسرت تابستان 86 استاد در تهران تفاوتي نکرده بود. با اين که مربوط به شهر اصفهان و يا حتي همان تهران نمي شد اما زيبايي خاصي را نمايانگر بود. در ميان سالن و بين تماشاگران،  مرکز کنترل صدا و دوربين اصلي قرار داشت و افراد مسئول در انجا حضور داشتند از جمله مژگان شجريان دختر استاد که طراحي گرافيکي را بر عهده داشت و ريموند موسسيان صدا بردار و مسئول ضبط ديجيتالي کنسرت.

پس از تاخير حدودا نيم ساعته و عرض خوش امد گويي توسط مژگان شجريان و تذکراتي مبني بر رعايت سکوت و خاموش کردن گوشي هاي موبايل و عدم هرگونه عکسبرداري يا فيلم برداري استاد شجريان به همراه گروه «آوا» با همراه دست زدن هاي پر شوق حاضران روي سن آمدند و پس از اداي احترام و در ميان تشويق هاي مردم بر جاي خود نشستند. اين کنسرت استاد شجريان همانند تهران به همراه گروه اوا بود با اين تفاوت که دو نفر از اعضاي گروه (سعيد فرجپوري: کمانچه و محمد فيروزي: عود) حضور نداشتند و ساز ني هم در اين کنسرت اضافه شده بود. اعضاي اين گروه جديد به صورت زير بود:

محمد رضا شجريان(آواز)- همايون شجريان(تنبک و آواز)- مجيد درخشاني(تار و سرپرست گروه)- محمد رضا ابراهيمي(عود)- سينا جهان ابادي(کمانچه)- شاهو عندليبي(ني)- حسين رضايي نيا(دف و دايره).

کنسرت در دو بخش اجرا مي شد. بخش اول-سخن عشق- در دستگاه ماهور و بخش دوم-غوغاي عشق بازان- در دستگاه شور و افشاري که به نظر من دو دستگاه زيبا و مرتبطي انتخاب شده بود.

چون بخش دوم کنسرت(غوغاي عشق بازان) تابستان 86 به صورت کاست به بازار عرضه شده بود و در کنار آن قبلا با يکي از کارهاي اقاي جهان آبادي آشنا بودم حدس مي زدم(و در ميان اجرا برايم آشکار شد) که کيفيت کار آقاي جهان آبادي به زيبايي استاد فرجپوري نيست و تفاوت  کار اين دو را مي شد حس کرد. در مورد  عود هم اين مطلب بيراهه نمي رفت و تقريبا درست بود و به نظر من از اين رو بود که ساز ني که توسط شاهو عندليبي نواخته مي شود در گروه گنجانده شده بود که اين تفاوت را کمرنگ کند. اما به هر حال همه نوازندگان قطعات را به زيبايي و به طرز شگرفي اجرا مي کردند.

بخش اول کنسرت«سخن عشق-ماهور» با قطعه ي انتظار ساخته ي مجيد درخشاني شروع شد و بعد از آن ساز و اواز استاد روي غزل هاي مولانا اجرا شد. سپس با شروعي زيبا و استادانه تصنيف سرو چمان –ساخته محمدرضا شجريان- روي غزل حافظ شروع شد. آن جا بود که براي اولين بار همايون با صداي جوان خود لب بر آواز گشود:

سرو چمان من چرا ميل چمن نمي کند     همدم گل نمي شود ياد سمن نمي کند

در ادامه استاد به اجراي قطعات ساز و آواز«غزل مولانا»-چهار مضراب دلکش ساخته ي مجيد درخشاني و ادامه ساز و آواز پرداخت. در اين قطعات استاد با تحريرهاي زيبا و هنرمندانه خود نظر همگان را جلب کرده بود.  و درپايان در يک تصنيف بسيار زيبا ساخته ي استاد شجريان  پدر و پسر زيبايي قابل تحسيني را آفريدند:                سخن عشق تو بي انکه برآيد به زبانـم

رنگ رخسـاره خبر مي دهد از حال نهانم

گاه گــويم کـه بنالـم ز پريشــاني حالــم

باز گويم که عيان است چه حاجت به بيانم

پس از بخش اول انتراکت نيم ساعته اي براي استراحت تماشاگران و هنرمندان در نظر گرفته شد. در اين ميان در سالن اجرا مصاحبه گران باشگاه خبرنگاران جوان مشغول به جمع اوري نظرات بودند. دوستم که مرا در اين کنسرت همراهي کرده بود ان جا رفت و درخواست کرد تا از او هم نظر خواهي بشود. مصاحبه کننده نگاهي به او کرد و با گفتن جمله ي لباست مناسب نيست به طرف شخص ديگري رفت.! من در عين تعجب جز شلوار جين ساده اي که همه مي پوشند يک تکپوش که نيمي از آن در زير يک پليور مخفي شده بود چيز خاصي نديدم. وقتي در کار خبرنگاران دقت کردم تنها با کهن سالاني که داراي ريش و يا ته ريشي بودند مصاحبه مي کرد که مي توان دريافت از نظر شيک پوشي نسبت به بقيه هيچ جايگاه خاصي نداشتند.!!!  آنچه در بخش اول به چشم مي خورد يکي تصنيف هاي ماهور سرو چمان و سخن عشق و چهارمضراب دلکش بود که زيبايي خاصي را به نمايش گذاشتند و دوم اين که در بخش هاي اوج صداي خواننده به دليل سن نسبتا بالاي استاد و نداشتن توان سابق بيشتر صداي همايون شجريان شنيده مي شد که با صداي زيبا، جوان و گستاخ خود به زيبايي پدر مي خواند و به تصانيف جلوه خاصي مي داد.  بخش دوم کنسرت (غوغاي عشقبازان- شور و افشاري) با قطعه ي ديدار ساخته ي سعيد فرجپوري شروع شد. و بعد از آن قطعه ي آرام و زيباي بداهه خواني بر قطعه ي ديدار با غزل سعدي زيبايي خاصي داشت:               من چـرا دل به تو دادم که دلـم مي شـکني                     

 يا چه کـردم که نگـه باز به مـن مي نکــني

دل و جانم به تو مشغول و نظر در چپ راست                       

 تـا نگـوينـد رقيـبان کـه تـو منـظـور مــني

و در ادامه قطعه پنج ضربي به همراه آواز ديلمان که روي ابيات زيباي حافظ و غزلي از سعدي و با صداي همايون شجريان بود:  

چشـم رضا و مرحمــت بر همــه باز مي کني              

چون که به بخت ما رسد اين همه ناز مي کني

اي کـه نيازمــوده اي صــورت حــال بيدلان                    

عشــق حقيقـي است اگـر حمل مجاز مي کني

سپس تصنيف شور در فراق از محمد رضا شجريان و ساز و آواز روي دو غزل سعدي سپس چهار مضراب زيباي افشاري رقص پروانه از سعيد فرجپوري و در ادامه سازوآواز و تصنيف افشاري باده عشق اثر محمدرضا شجريان روي غزل هاي سعدي.

در بخش دوم هم قطعات زيبا و ماهرانه اي چون بداهه خواني و قطعه پنج ضربي- چهار مضراب افشاري و تصنيف در فراق جلوه خاصي داشت. پس از پايان بخش دوم با درخاست مکرر حاضران ابتدا تصنيف شاد و ضربي ساقيا و سپس تصنيف مرغ سحر با همراهي هماهنگ تماشاگران به صورت افتخاري اجرا شد. و پس از آن در ميان دست زدن هاي تماشاگران استاد همراه با گروه در جلوي سن با تعظيم و بلند کردن دست براي تماشاگران صحنه را ترک گفتند.

و اما در نقد اين کنسرت دو مقاله با نام هاي«کنسرت» و «استاد آواز ايران در نصف جهان» در شماره هاي پيشين آوا چاپ شد که جاي بحث دارد:

آنچه در اين دو مقاله به جا و صحيح مي باشد و همان طور که در اين مقاله نيز اشاره شد سالن نامناسب است که جاي انتقاد براي اين کنسرت باقي گذاشت و ديگر اين که بهاي بالاي بليط ها. که البته به نظر من مورد دوم زياد جاي نقد ندارد. کافي است که چشم خود را باز کنيم و ببينيم که در روي سرزميني هستيم ثروتمند در عين حال که مردمي نسبتا فقير هستيم يعني کشوري ثروتمند با مردمي فقير؟!!! حال آن که رقم سهم من، شما و تک تک مردم از ثروت کشور نه تنها از هزار ها بالاتر است بلکه به ميليون ها ميرسد و ما چيزي از ان را مشاهده نمي کنيم. اين بدان مي ماند که مثلا فردي يک صندوق طلا و در کنارش 10 هزار تومان پول را گم کند و بعد گله و شکايت کند که 10هزار تومان از من دزديده شده! و به نظر من اين مقدار پولي که استاد و گروهش در اين کنسرت اضافه گرفتند را در مقابل کار زيبايي که عرضه کردند مي توان ناديده گرفت اما آن پول را با ازاي کدام خدمت بزرگ ناديده بگيريم...؟!!

قسمت ديگري از مقاله به مقايسه اين کنسرت با يک گاردن پارتي در ساليان دراز قبل اشاره شده که به صراحت مي توان گفت اين مقايسه از ريشه نادرست مي باشد. در اين مقايسه و ياد اوري خاطره آن پارتي، منتقد منتظر موسيقي ريتميک و حرکت هاي بدن(که با اين مقايسه احتمالا همان رقص در ريتم هاي شاد باشد) در هنگام خواندن را از استاد شجريان دارد! مي توان گفت که بيش از 95% مردمي که انجا بودند شجريان سبک ايشان را و کارهاي قبلي او را مي شناختند و با آن آشنايي داشتند و به خاطر موسيقي نسبتا آرام او را دوست داشتند و انتظاري از ريتميک بودن نداشتند و در کل زيبايي کار شجريان و محبوبيتش به خاطر سبک آرام و دلپذير ايشان است و کسي از او انتظار ريتميک خواندن را ندارد. خوشبختانه(!) خوانندگان و نوازندگان موسيقي ريتميک و پاپ در کشور ما زياد مي باشند و مردمي که به آن موسيقي علاقه مندند مي توانند در کنسرت هاي پاپ شرکت کنند. پس با وجود اين کنسرت ها و جشنها که در همه شهر ها و حتي در سال چند بار و در مکان هاي مناسب اجرا مي شوند کسي که به کنسرت شجريان مي رود انتظاري از آن موسيقي که منتقد انتظار داشت را ندارد.

شعر هايي که شجريان در اين کنسرت انتخاب کرده بود اکثر از سعدي بود و فقط چند مورد از حافظ و مولانا بود و مي دانيم سعدي عاشقانه مي سرايد و نه عارفانه اين کنسرت شجريان نسبت به کارهاي قبلي عاشقانه تر بوده و به نظر من اين سخن که قطعات را عارفانه اجرا کرد اشتباه است. البته وقتي کنسرت شجريان با گاردن پارتي مقايسه مي شود انتظاري جز اين نيست که اگر تصنيف و يا حتي آوازي که حتي مصداق کاملي از عشق زميني است وقتي ريتميک و براي رقص نباشد خوب حتما عارفانه است ولي انچه من در اين کنسرت حس کردم نه تنها غزل هاي حافظ و سعدي که عاشقانه بودند بلکه حتي قطعه ساقيا که روي شعر مولانا(شاعر عرفان سرا) بود هم شجريان آنرا چنان اجرا کرد که بو و حسي کاملا عاشقانه داشت و مضمون عشق زميني را نمايانگر بود.

در يک جمع بندي کلي مي توان گفت که منتقد کنسرت را کاملا اشتباه رفته بود و اين طور که معلوم است  موسيقي مورد علاقه ايشان هم موسيقي ريتميک است. به همين دليل کاستي هاي کوچکي چون قيمت بالاي بليط و يا سخن نگفتن استاد و يا نخنديدن شجريان و دست تکان ندادن ايشان(که مطلقا به اشتباه بيان شده) را به خوبي مي بيند اما زيبايي و بزرگي و شگرفي پر شور کار را ناديده گرفته و کوچکترين سخني از ان نگفته است. و در آخر بايد گفت اين نقد ها در اين جا و مخصوصا چاپ آن در اين نشريه ها کار نادرستي است و اين گونه مقالات از کساني چون شجريان بايد در جايي انتشار يابد که انتقاد شونده -استاد شجريان- بتواد آنرا بررسي و پاسخ دهد. چاپ مقاله تند و منتقدانه اي مثل «کنسرت» از کسي که دسترسي به آن ندارد در آوا که نشريه محلي است  کمي از غيبت کردن ندارد.                                           احسان شاهسون

گل سنگ

گدا طبعان ز ثروت بي نيازند                            ولي اندر عمل در نوش و نازند

به ظاهر عابد و تسبيح و يارب                           بود مردم فريبي کارشان شب

هميشه شکر و استغفار گويند                              که تا راهي ز بهر نفع جويند

به چنگ آرند مرد ساده لوحي                         که تا نفعي برند از وي به نوعي

درخت حرص دائم مي نشانند                                وليکن غافل از باد خزانند

زه بهر نفع کتمان است تصديق                 شده غافل جهان جمع است و تفريغ

معاش خويش را جمع آوري کن                        شود افزون ضعيفي ياوري کن

خدا گر بر تو روزي داد افزون                            نما يادي ز مسکينان محزون

چه خوش باشد يتيمان را نوازي                     به هر بيچاره اي کن چاره سازي

شعر از ؛ عنايت الله ايلبيگي روستاي سيف آباد، بازفت.    به انتخاب عليرضا عرب

زخمِ زبان

وقتي در ميان مردم باشيم و به سخنان آنها گوش دهيم خواهيم ديد براي تاييد

هر سخن خود از ضرب المثل ها استفاده مي نمايند. آنکه خود بدون اراده است

 ديگران را به سازش دعوت مي کند و  مي گويد « اگر خواهي نشوي رسوا همرنگ جماعت باش » و آنکه آدمي است ماجراجو ، کار ماجراجويي خود را اينگونه توجيه مي کند که« حق گرفتني است». و آنکه از پذيرش مسئوليت کارها و افکار ناسالم خود هراس دارد و تلاش مي کند کينه جويي و بد انديشي خود را توجيه کند استناد مي کند که؛ « زخم زبان از زخم شمشير بد تر است » و ....

بايد دانست ما ايرانيان بخاطر داشتن فرهنگي ملي بس ديرينه و کهن و اختلاط اين فرهنگ ملي ديرينه با فرهنگ عربي و اسلامي از حيث تعداد ضرب المثل و نيز محتوا و معاني و مفاهيم آنها، که حتي در بعضي جاها متضاد و متناقض يکديگر هم هستند بسيار غني هستيم و هريک از ما براي هر کاري که در جامعه مي کنيم مي توانيم توجيهاتي با استناد به همين ضرب المثل ها بياوريم. بدون اينکه به ريشه رفتارهايمان توجه کنيم به چرائي انديشه هايمان پي ببريم. شگفت اينکه هيچ يک از ما مردم طبقه پايين اجتماع هيچگاه فکر نمي کنيم ممکن است پيام و محتواي اين ضرب المثل با توجه به داده هاي علمي و اصول خرد نادرست باشد. يکي از اين ضرب المثل ها اين است. « زخم زبان از زخم شمشير بد تر است!!؟ » آيا به راستي همين گونه است؟ بي گمان اين ضرب المثل نشات گرفته از فرهنگ گذشته بوده که بد ترين و کشنده ترين سلاح،  شمشير بوده است ولي زخم هاي ناشي از اسلحه هاي کشنده و مرگبار امروزي مانند تير تفنگ، ترکش هاي بمب و خمپاره و سر انجام اسلحه هاي ميکربي و اتمي چطور؟ آيا ما امروز بايد اين ضرب المثل را تغيير بدهيم و مثلا بگوييم زخم زبان از زخم سلاح هاي ميکربي و اتمي هم بدتر است؟ و آيا واقعا اينگونه است؟ نخست ببينيم زخم چيست؟  زخم واژه اي است پارسي که در پهلوي هم به کار مي رفته و در اصل به معني زدن بوده است نه به معني امروزي يعني جراحت. و زخم و جراحت امروزي را ريش مي گفتند.  از آنجاييکه جراحت و ريش حاصل زدن و برخورد شمشير و ديگر آلات زدني و جراحت زا بوده ، اين نام مجازا بر جراحت و يا ريش اطلاق شده است. و زخم زبان يا به معني درست تر ضربه زبان کنايه از از دشنام دادن ، ملامت کردن ، سخن تلخ گفتن درباره کسي ، بدي هاي کسي را به رخش کشيدن ، سرزنش کردن ، گوشه و کنايه زدن ، طعنه زدن مي تواند باشد. زخم زبان کلمه است مرکب. ترکيبي است وصفي يعني ما آدميان وقتي حرف و سخن ناشايست و نا خوشايندي را که از ديگري درباره خودمان مي شنويم اثر ناخوشايندي آن را به اثر زخمي که توسط شمشير بر بدن ايجاد شده تشبيه مي کنيم و مي گوييم همانگونه که فرود آمدن شمشير بر بدن ما باعث دريدن بدن ما مي گردد که براي ما رنج در پي دارد،  فرود آمدن و يا شنيدن  سخن ناخوشايند، همان اثر را بر روان ما دارد لذا روان ما مجروح مي گردد و از آن به عنوان زخم زبان نام مي بريم. و گفته ايم: زخم زبان از زخم شمشير بد تر است .  زخم تير، بر تن است و زخم سخن يا زخم زبان، بر جان. حرف هست از شمشير بدتر. و شاعر هم گفته: ز زخم سنان بيش زخم زبان    که اين تن کند خسته و آن روان        پيکان ز درون برون شود بي مشکل             بيرون نشود حديث ناخوب از دل.         آنچه زخم زبان کند با من                      زخم شمشير جان ستان نکند.     زخم کان از زبان ياران است                             بدتر از زخم تير باران است.

ولي آيا همينگونه است؟ و تاثير شنيدن حرف ناخوشايند همانند زخم بر بدن انسان دردآور و رنج آور است؟ در پاسخ به اين پرسش بايد گفت: نه الزاما. هميشه و در همه جا و نزد همه کس اينگونه نيست. و بايد ديد شنونده کيست ؟ داراي چه فرهنگي است؟ چه مقدار به علم و آگاهي آراسته است؟ ببينيد صوتي از دهان فردي بيرون مي آيد و به گوش ما مي رسد و اين مغز ما هست که آن صوت را تعريف مي کند و بدان معني مي بخشد آنگاه ما آن را خوشايند و يا بد آيند مي دانيم يعني عملا از نظر فيزيکي خودِ حرف کاري نمي تواند بکند بلکه اين برداشت ما، تفسير ما و به دنبال آن عکس العمل هاي ما هست که مي تواند خوب ، مثبت و يا زيان بخش باشد. يعني منِ شنوند ي حرف و سخن هستم که با توجه به اينکه از نظر رواني چه مقدار سالم ام، چه مقدار دانا هستم ، چه مقدار واقع بين هستم ، مي توانم واکنش نشان ندهم و يا جنجال راه بيندازم و بعد هم آن را در ذهنم نگهدارم و يا فراموشش کنم. فرض بگيريد فردي به فرد ديگري بگويد ؛ پدر سوخته. سوختن يک عمل فيزيکي و عيني است که در جهان مادي و واقعي انجام مي شود و ما مي توانيم به عينه ببينيم و لمسش کنيم ولي در اينجا نه پدر کسي سوخته شده و نه سوخته خواهد شد و نه مراد گوينده سوختن به معني فيزيکي عمل سوختن است بلکه يک تفسير صرفا ذهني است که ما اين کلمه را به معني دشنام تلقي مي کنيم و خشمگين مي شويم و واکنش نشان مي دهيم و بعد هم آن را در ذهن خود نگه مي داريم و مرتب يادآوري مي کنيم و بزرگش مي نماييم تا تبديل به کينه، نفرت، خشم و دشمني گردد در صورتي که نيک و واقع بينانه به قضايا بنگريم اگر کلمات دشنام را زشتي پليدي و پلشتي و آلودگي بپنداريم نخست دهان گوينده آلوده مي گردد سپس گوش شنونده و اگر شنونده عاقل هم باشد مي تواند در گوش خود را بگيرد اين فحش و دشنام در بيرون از اذهان، يعني در عالم واقع،  هيچ نمود عيني ندارد، هيچ اتفاقي رخ نمي دهد. حال اگر از ما درباره گوينده دشنام نظر خواهي کنند او را فردي بي ادب و غير اخلاقي خواهيم ناميد چرا؟ براي اينکه حرف هاي ناشايست برزبان جاري مي کند. و هيچگاه از خود نمي پرسيم حال که او بخاطر بر زبان راندن حرفهاي نا شايست بي ادب است ما بخاطر شنيدن همان حرفها، بي ادب نيستيم؟ در اينجا عقل و خرد حکم مي کند اگر مي خواهيم هم سنگ آدم هاي بي ادب نباشيم همانگونه که حرف هاي بد نبايد بزنيم حرفهاي بد را هم نبايد بشنويم.  هر يک از ما، در طول عمرمان، کم و بيش، اين چنين حرفهاي ناخوشايندي از ديگري شنيده ايم و در آن موقع برايمان ناخوشايند بوده و ما را رنجانده است. بايد بپذيريم که آن فرد هم تحت يک شرايطي آن حرف هاي ناخوشايند را به ما زده است. اکنون نه آن شرايط پا برجا اند و نه ديگر آن حرف ها شنيده مي شود چرا ما آن را کش مي دهيم؟  بازتوليد مي کنيم؟ با يادآوري تازه اش مي کنيم؟ ممکن است بگوييم گذشته را نمي توانيم فراموش کنيم  و اين حرفهاي ناخوشايند در ذهنم باقي مانده و هميشه جاري و ساري است. بايد دانست در چنين حالتي ما بيمار هستيم و بايد خود را معالجه نماييم راه درست اين است که بپذيريم در گذشته از آدمي  رنجيده ايم ولي در حقيقت گذشته در گذشته و گذشته مال گذشته است و امروز روزي است دگر و فضايي است دگر و زماني است متفاوت از گذشته. اگر چه از گذشته تلخي در ذهن من باقي مانده و با يادآوري مي توانم آن خاطرات تلخ را تازه کنم و دوباره شروع کنم به رنج بردن ولي اين توانايي را هم دارم که به گذشته بر نگردم و جلو ذهنم را بگيرم پرونده گذشته را يکبار براي هميشه حلاجي تفسير و ريشه يابي کنم و مختومه کنم و ببندمش و براي امروز در رابطه با آن فرد اگر هنوز در نزديک من هست و من ناگزير بايد با او مراوده داشته باشم با توجه به واقعيت هاي امروز پرونده اي ديگر با توجه به نکات مثبت امروزش باز کنم. مي خواهم در اينجا بگويم همه مان مي دانيم اين چنين حرف ها مال گذشته است و باز خودمان مي گوييم حرف باد است ولي باز هم ديده مي شود همچنان حرف ها را نگهداشته ايم و گاه گاه بازگو و آه مي کشيم و احساس درد و رنج مي کنيم دندان هايمان را روي هم مي فشاريم و آماده تهاجم مي شويم . نکته اي را مي خواهم در اينجا يادآوري کنم و آن اين است که حرف در يک زماني گفته شده است و ذهن ما آن را معني به بدي کرده تفسير بدي از آن نموده که نتيجه آن معني و تفسير باعث رنج ما در آن روز شده است و ما مي توانستيم از آن حرف  معني بدي برداشت نکنيم و يا آن را به بدي تفسير نکنيم و باز مي توانستيم آن صدا را نشنيده بگيريم و يا آن فرد را در همان موقع ببخشيم و موضوع را فراموش کنيم و بگذريم و باز مي توانستيم بعد از مدتي کوتاه آن را از ذهنمان بيرن بريزيم ولي هيچ يک از اين کارها را نکرده ايم و آن حرف را در ذهنمان نگهداشته ايم و هر روز و يا هر از چند گاهي در ذهنمان براي آن فرد دادگاه گرفته ايم و محکومش کرده ايم و با ياد آوري رنج خود را تازه تر کرده ايم و آن را تبديل به کينه نموده ايم و در درون خود نفرت ايجاد کرده ايم و يک بار از خودمان نپرسيده ايم اين همه تداوم رنج به سود کيست؟ خوب خود ما از آن آدم که بيشتر رنج مي بريم و از پاي در مي آييم چون اصلا ممکن است گوينده آن حرف هاي رنجش آور خود فراموش کرده و رفته باشد دنبال کار و زندگي خود ولي ما با دست خودمان و با صرف زمان و عمر خودمان به خودمان آسيب مي زنيم بايد دانست اينها همه اش در ذهن ما ايجاد مي شود و در عالم واقع هيچ چيزي نيست و مي توان اين ها را را به راحتي از ذهن بيرون ريخت و زندگي و ذهني آرام داشت. متاسفانه اينگونه رفتارها و نگريستن به جهان شيوه زندگي بيشتر ماها هست و شما به راحتي در اطراف خود مي توانيد ببينيد. مثلا شما ممکن در طول چندين سال چند بار با يک آدمي برخورد کني مي بيني هنگام بازگو کردن درد دل هايش يک موضوع رنج آور را که در گذشته برايش اتفاق افتاده برايت تکرار مي کند آنگاه از خودت مي پرسي آيا اين آدم چيز ديگري در ذهنش نيست؟ که هرگاه با تو برخورد دارد همين يک خاطره رنج آور را بازگو مي کند؟ آيا اين آدم هيچ سخن خوبي از کسي نشنيده که يک بار بازگو نمي کند؟ اينگونه آدم ها دنياي بسته اي دارند، چيزي که در ذهن بسته آنها نمي گنجد بخشش است به علت آسيب هايي که در دوران کودکي ديده اند و نتوانسته اند در عالم و جهان واقع آنگونه که مي خواسته اند رفتار نمايد و پيرامون برايشان ناخوشايند و نا مناسب بوده آنها به تخيل پناه برده اند در ذهن خود براي خود جهاني خلق کرده اند و از واقعيت ها دور شده اند اين است که هرگاه موضوعي رنج آور برايشان رخ مي دهد و يا حرف رنج آوري مي شنوند ذهنشان مشغول فعاليت مي شود و صبح تا شب براي آن موضوع و فرد دادگاه تشکيل مي دهد محکومش مي کند و هميشه در ذهن خود هم پيروز و حق به جانب است و هيچگاه فکر نمي کند که ممکن است او هم خطايي کرده باشد.

اگر آدمي در خود اين خصوصيت را مي بيند نخست بايد بپذيرد که رواني ناسالم دارد، واقع بيني را که رکن اوليه سلامتي رواني است را از دست داده، استدلال هايي را که براي توجيه رفتارهايش مي کند با عقل و خرد همخواني ندارد و داراي تناقض و تضاد است حال وقتي واقع بين شديم خواهيم ديد چقدر راه هاي راحت زيستن در پيش رو داشته ايم و خود را گرفتار يک حرف کرده ايم. در صورت واقع بيني خواهيم فهميد که حرف ها باد است، زخم شمشير نيست، و گوينده حرف هم ممکن است آدم ناسالمي بوده است خوب از آدم ناسالم چه انتظار؟، و يا در يک شرايط رواني نا متعادل آن حرف را بر زبان آورده خوب وظيفه ما بوده که شرايط و آن حالش را درک مي کرديم و کمکش مي کرديم تا به حال عادي برگردد و آرامش يابد، و اين ذهن ما بوده و هست که از آن حرف تفسير بدي کرده و مي توانسته چنين تفسير بدي نکند ، در عالم واقع هيچ اتفاقي نيفتاده چيزي جا بجا نشده و اين ذهن ما هست که اينها را ساخته، و بعد ما مي توانسته ايم آن حرف را فراموش کنيم، آن فرد را ببخشيم و از آن حرف در گذريم ولي از توانايي بخشندگي خود هيچ سود نبرديم در عوض توانمندي منفي خود را که همان کينه توزي و انديشيدن به بدي هست را رشد داده ايم ، چون گذشته در گذشته، درست اين است که در حال زندگي کنيم ولي ما حال و زندگي امروز مان را خراب کرده ايم و هميشه در گذشته منفي زيسته ايم ، در صورت پذيرش واقعيت ها خواهيم دانست معقول و درست اين بوده و هست که از گذشته پند گيريم براي آينده برنامه ريزي کنيم و در زمان حال شاد و شادمانه و توام با لذت و ذهني تهي از کينه و نفرت و با احساسي آرام و عشق ورزي به هم نوعان زندگي نماييم و اين